บทที่ 3 เรื่องของเรามันยังไม่เสร็จ 1/2

ข้าวหอมและเพื่อนนั่งห่างพี่ออสตินให้ไกลสุดล่าเรียกได้ว่าคนละมุมห้อง เพื่อหลีกเลี่ยงการใกล้ชิดที่ไม่ควรจะเป็นอีก แต่แล้วคนที่นั่งด้านข้างเธอดันลุกขึ้นไปนั่งข้างหน้า และเหมือนเปิดทางให้คนที่เธอเรียกว่าคู่ซ้อมได้เปลี่ยนที่นั่งมานั่งใกล้เธอ

         แรงลมจากร่างสูงที่กระทบร่างกายของสาวสวยอย่างข้าวหอมทำให้รู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงสุดขั้วหัวใจ แต่เธอก็พยายามทำเป็นไม่รู้จักเขา แล้วหยิบชีทเรียนขึ้นปิดบังใบหน้า แต่ต่อให้เลี่ยงยังไงคนที่อยากรู้จักเธอก็ไม่ปล่อยโอกาสนี้ทิ้งไป เสียงนุ่มหูที่เมื่อก่อนอยากได้ยินกลับทำให้เธอสะดุ้งเมื่อเขาเอ่ยทัก

         “สวัสดีครับน้องสามพัน”

         หญิงสาวที่เคยมั่นใจตัวเองถึงกับมือไม้อ่อนเมื่อเขาทักทายเธอด้วยถ้อยคำที่เรียกได้ว่าน่าเกลียดที่สุด คล้ายกับดูถูกเธอซึ่งหน้า

         “เราชื่อข้าวหอม” เสียงเล็ดลอดไรฟันบอกออกไปเพื่อให้เข้าใจถูกต้อง จะได้ไม่เรียกเธอว่าสามพันอะไรน่าเกลียด สาวขายบริการเบอร์ตองยังราคาแพงกว่านี้เลยด้วยซ้ำ เขาตีค่าเธอแค่นี้มันเหยียดหยามศักดิ์ศรีสาววิทยากันเกินไป

         “นั่นน่ะสิ อย่างน้องข้าวหอมเนี่ยสามพันพี่ว่ามีทอนนะ”

         ‘กรี๊ด! สาบานว่านี่ปากผู้ชาย หยาบคายมาก’ ข้าวหอมมองหน้าด่าด้วยสายตา ไม่กล้าพูดออกไปมากกว่านี้ทั้งที่เมื่อก่อนอยากจะคุยเสียเต็มประดาว่าได้กับพี่ออสตินแล้ว แต่แม่งพอได้แล้วไม่นึกว่าเห่าเก่ง ดูถูกผู้หญิงที่นอนด้วยแบบนี้เหรอ มิน่าล่ะถึงไม่มีแฟน ปากแบบนี้แถมข้าวสารยังคิดเลย

         “จริงไหมล่ะ”

         “ไม่จริง” ข้าวหอมเถียงทันควันเมื่อเขาเปิดโอกาสให้แก้ตัว แต่ทว่าพูดไปแล้วดันใส่อารมณ์มากไปหน่อยทำให้เพื่อนรอบข้างหันมาเป็นตาเดียว แล้วนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกเขินเล็กน้อยเมื่อมีสายตาหลายคู่หันมา แต่คนต้นเรื่องกลับทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

         ‘ฝากไว้ก่อนเถอะ’ ข้าวหอมทำปากขมุบขมิบแล้วด่าในใจ แต่ยิ่งเห็นเสี้ยวหน้า ๆ ก็คิดถึงแต่อาวุธประจำกายอันแสนใหญ่โตของเขา มันเป็นภาพจำที่สลัดไม่หลุดสักที จากที่เคยพูดว่าได้เขาสักทีจะตั้งใจเรียนกลายเป็นว่าได้แล้วไม่มีสมาธิเรียนเสียอย่างนั้น

         เมื่อคนที่คิดถึงนั่งอยู่ใกล้กับเนื้อหาที่แสนจะไม่เข้าใจบนกระดานที่อาจารย์พูดไปเหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาคล้ายคนสมองเบลอไปแล้ว

         แต่เมื่อใกล้จบคลาสเรียนคนด้านข้างหันมากระซิบ

         “ไหนว่าได้สักทีจะตั้งใจเรียน สงสัยต้องมีซ้ำ”

         ข้าวหอมชะงักกึกทันที เหมือนอีตาออสตินนี่นั่งอยู่ในใจเธออย่างนั้น เพราะหัวเธอคิดแต่เรื่องอื่นไม่คิดถึงเรื่องเรียนเลยด้วยซ้ำ แต่แล้วเมื่อหันมาเห็นชีทเรียนของตัวเองที่มีภาพน่าอายจากการขีด ๆ เขียน ๆ มั่ว ๆ แต่ดันไปเหมือนภาพส่วนนั้นของเขา จึงต้องรีบปิดชีทเรียนหนีอายทันที

         “ถ้าติดใจอีกก็ได้นะ”

         “ตะ...ติด...ติดอะไรไม่รู้เรื่อง” แน่นอนว่าเธอทำแกล้งไขสือเก่งที่สุด ทั้งทำเบลอใส่จะได้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องวันนั้นอีก

         “ถ้าอยากรู้เรื่องก็มาหาพี่ที่ห้องสิ ห้อง 304”

         หลังเลิกคลาสแล้วเสียงที่บอกเลขที่ห้องยังดังก้องในหูจนข้าวหอมต้องสลัดศีรษะไปมาให้มันหลุดจากหัวสักที ทั้งที่เป็นเรื่องที่ตัวเองไม่อยากจำ แต่กลับท่องได้ขึ้นใจยิ่งกว่าตัวเลขบัตรประชาชน

         “ข้าวหอมเป็นอะไรเพ้อหาผัวหรือไง นั่งติดกันแล้วคิดถึงเหรอ”

         ยังเป็นอบเชยที่พูดอะไรโดนใจไปหมดราวกับนั่งอยู่ในใจ แต่คนอย่างข้าวหอมเหรอจะยอมรับ

         “บ้าใครคิดถึงเขากัน ฉันกำลังคิดเรื่องที่เรียนวันนี้อยู่ต่างหาก”