Se connecterPartager
11.ผมกับพี่ใครจะมีแฟนก่อนกัน
Date de publication:
2024-11-12 14:41:26ดลธรรมเดินกลับมาที่รถ เขาก็เห็นปณิชญาออกมาเรียกแท็กซี่จากนั้นก็ขึ้นรถออกไปจากหน้าโรงพยาบาล
เขากับหญิงสาวเลิกกันได้สองปีแล้ว สาเหตุก็เพราะปณิชญามีคนอื่นและไม่ใช่ใครที่ไหน ผู้ชายคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทของดลธรรม
ชายหนุ่มยอมรับว่าทั้งโกรธและเสียใจ แต่เวลาผ่านไปก็ทำใจยอมรับได้ อะไรที่มันไม่ใช่ของตัวเองเขาก็ไม่อยากจะรั้งไว้ ถึงตอนนี้เธอก็ไม่มีอิทธิพลกับเขาอีกแล้ว
แต่คนที่กำลังเข้ามาอิทธิพลกับหัวใจของเขาทีละนิดกลับเป็นพาลิน คุณครูของหลานชายที่ทำให้เขาใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ แม้ตอนนั้นจะรู้ว่าอีกคนนั้นมีแฟนแล้วแต่ความรู้สึกก็ยังคงเหมือนเดิม
เขาไม่รู้ว่าพาลินจะกลับถึงหอพักหรือยังเพราะนี่ก็ผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วที่ดลธรรมออกมาจากศูนย์การค้า เพราะเป็นห่างและรู้สึกผิดที่ปล่อยให้พาลินเดินคนเดียวและกลับคนเดียวเขาจึงรีบโทรหา
“ครับพี่โดม ธุระเรียบร้อยแล้วเหรอครับ” ปลายสายถามอย่างเป็นห่วง
“ครับ โอเคแล้ว กลับถึงหอหรือยัง”
“ยังครับ ผมว่าจะดูหนังแล้วค่อยกลับ”
“ดูกับใคร” เขารีบถาม
“คนเดียวครับ”
“หนังฉายกี่โมง”
“หกโมงครับ”
“จองตั๋วให้หน่อยสิ เดี๋ยวไปดูด้วย”
“อีก 45 นาทีพี่จะมาทันเหรอครับ”
“คิดว่าทันนะ”
พาลินรีบเดินไปจองตั๋วเพิ่มอีกหนึ่งใบ ยังโชคดีที่ไม่มีใครจองที่นั่งข้างเขา
ชายหนุ่มยืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าโรงหนังเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้วแต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของดลธรรม
พาลินไม่รู้ว่าตอนที่คนพี่โทรมาหานั้นเขาอยู่ที่ไหน ไกลจากที่นี่มากหรือเปล่าถึงได้มาช้านัก ชายนหุ่มตัดสินใจเข้าไปดูหนังคนเดียวโดยฝากตั๋วไว้กับพนักงานด้านนอก แต่ก็ไม่ลืมที่จะไลน์บอกดลธรรม
นั่งดูหนังไปได้ไม่ถึงสิบยี่สิบนาทีดลธรรมก็ตามเข้ามา พาลินส่งแก้วเครื่องดื่มให้เขาเพราะได้ยินเสียงหายใจหอบของอีกคน เดาว่าเขาคงรีบวิ่งมาอย่างแน่นอน
ตลอดเวลาสายตาพาลินจับจ้องอยู่ที่จอด้านหน้า เขาเลยไม่เห็นว่าคนที่นั่งอยู่ด้านข้างนั้นไม่ได้สนใจที่จะหันไปมองด้านหน้าเลย
ดลธรรมเอาแต่นั่งจ้องใบหน้าของพาลินแทบไม่วางตาเพราะอีกคนตั้งใจดูหนัง เขาเลยถือโอกาสนี้นั่งมองให้หายเหนื่อย พาลินเป็นผู้ชายที่ใบหน้าหวานสวยราวกับผู้หญิง แต่ลักษณะนิสัยนั้นเหมือนผู้ชายโดยทั่วไป ไม่ได้อ่อนปวกเปียกจนทำอะไรด้วยตัวเองแทบไม่ได้
เรื่องแฟนเก่าพาลินก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจแล้ว ดลธรรมนึกถึงตัวเองตอนที่เลิกกับปณิชญา ตอนนั้นเขาเสียอาการไปถึงสามเดือน ผิดกับพาลินที่กลับมาเข้มแข็งได้ในเวลาไม่ถึงเดือน
เพราะเหตุนี้มันเลยทำให้ดลธรรมชอบพาลินมากขึ้น ชอบที่พาลินเป็นคนมองไปข้างหน้า มองแค่อนาคตไม่ได้จมปลักอยู่กับความทรงจำในอดีต
เกือบสองชั่วโมงในโรงหนังเป็นช่วงที่ดลธรรมได้ใกล้ชิดกับพาลินมากกว่าวันไหน ยิ่งได้อยู่ใกล้ก็ยิ่งอยากเป็นเจ้าของ เขาไม่รู้ว่าเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ได้นานแค่ไหน
“ขอโทษนะครับพี่โดมที่ผมเข้ามาก่อน” พาลินเอ่ยขึ้นหลังจากออกมาจากโรงหนังแล้ว
“ไม่เป็นไร พาลินทำถูกแล้ว”
“ผมคิดว่าพี่จะโกรธที่ไม่ยอมรอ”
“จะโกรธทำไม พี่มาช้าเอง ไม่คิดว่ารถจะติดขนาดนี้”
“พี่ไปไหนมาเหรอครับ” พาลินเดินตามเข้ามายังร้านไก่ทอดเจ้าดัง
“จะเอาชุดไหนพี่จะไปเอาให้ กลับมาจะเล่าให้ฟัง”
“เอาชุดที่สองครับ เพิ่มขนาดเฟรนซ์ฟรายส์ด้วยนะครับ”
ระหว่างนั่งรอพาลินก็อัพรูปตั๋วหนังในไอจีอย่างที่ชอบทำ ทุกความทรงจำจะเก็บไว้ในนี้ เอาไว้ย้อนดูว่าในแต่ละวันได้ผ่านเรื่องราวอะไรมาแล้วบ้าง แต่ก็เลือกเก็บเฉพาะความทรงจำที่ทำให้มีความสุข เพราะฉะนั้นรูปของกันต์ธีร์เลยถูกลบออกจนเกลี้ยง
“พี่โดม จะกินหมดไหม” พาลินมองไก่ในจานกับเฟรนซ์ฟรายส์แล้วก็นึกไม่ออกว่าจะกินเข้าไปยังไงให้หมด
“ไม่หมดก็เอาไปฝากน้องขนุน”
“ใครคือน้องขนุนครับ” พาลินถามด้วยความสงสัย
“หมาจรหน้าคอนโดน่ะ”
“อ๋อ” ตอบรับพลางพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหยิบน่องไก่ขึ้นมากัดอย่างเอร็ดอร่อย
ดลธรรมมองแล้วยิ้ม ไม่คิดว่าอีกคนจะทำตัวง่ายๆ สบาย แบบนี้
“ชอบกินเหรอ”
“ครับ แต่ไม่ค่อยกินบ่อยเท่าไหร่” เขาเป็นคนชอบกินฟาสต์ฟูดมากแต่พอคบกับกันต์ธีร์ก็แทบไม่ได้เขาร้านฟาสต์ฟูดเลย
“กินแบบนี้ทำไมตัวผอม”
“ผอมที่ไหน ผมมีกล้ามนะ ถ้ามือไม่เปื้อนจะเปิดให้ดูเลย”
“เล่นกล้ามด้วยเหรอ”
“เปล่าครับแค่ไปยิมบ้างก็เท่านั้น”
“อือ ก็ดีนะจะได้แข็งแรง”
“พี่ล่ะ”
“ส่วนใหญ่จะว่ายน้ำ”
“คอนโดพี่มีสระนี่นะ สงสัยผมต้องหาคอนโดที่มีสระบ้างแล้ว”
“ไปว่ายที่คอนโดพี่สิ” ชวนแล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคอนโดของตัวเองเป็นที่เดียวกับแฟนเก่าของพาลิน
“ไม่ดีกว่าครับ ผมเป็นคนนอก”
“ที่ไม่อยากไปเพราะกลัวเจอใครหรือเปล่า”
“ก็ประมาณนั้นครับ”
“ยังไม่ลืมเขาใช่ไหม”
“เรื่องลืมคงยากครับเพราะรู้จักมานาน แต่ไม่ได้คิดอะไรแล้วครับ มันคืออดีต”
“งั้นก็ไม่เห็นต้องกลัวเลย ไปวันนี้เลยไหม”
“เอาไว้วันหลังดีกว่าครับ วันนี้ผมกวนพี่มาทั้งวันแล้ว”
“ไม่ได้กวนอะไรเลย พี่ออกมากับเราก็สนุกดี” แล้วเขาก็นึกออกว่ายังไม่ได้ตอบคำถามของอีกคนว่าเมื่อตอนบ่ายวันนี้เขาไปไหนมา
“ผมนึกว่าพี่จะเบื่อ”
“ไม่นะ แต่ถ้าเบื่อจะบอกละกัน”
“ครับ พี่พูดกับผมตรงๆ ได้เลย”
“แล้วยังอยากรู้ไหมว่าวันนี้ตอนบ่ายพี่ไปไหนมา”
“พี่โดมอยากเล่าไหมล่ะครับ แต่ผมได้บังคับ แล้วแต่พี่นะครับ”
ดลธรรมหัวเราะก่อนจะเล่าว่าเขาไปไหนและไปทำอะไรมา พาลินก็นั่งฟังอย่างตั้งใจขณะที่มือก็หยิบเฟรนซ์ฟรายส์เข้าปากไปเรื่อย
“ผมว่าพี่ยังมีเยื่อใยนะครับ” พาลินบอก
“ไม่หรอก พี่ลืมบอกว่าเขาเป็นน้องสาวพี่ปรานต์ พี่ก็เลยไปในฐานะญาติคนหนึ่งเท่านั้นเอง”
“พี่ปรานต์พ่อน้องเบจิงน่ะเหรอครับ”
“อือ”
“ผมเข้าใจละ ถ้าอย่างนั้นพี่จะไปก็ไม่แปลก แต่ในมุมมองของผมนะ เธอคงอยากคืนดีนั่นแหละ”
“คิดว่าไงล่ะ”
“ถ้ายังรู้สึกดีก็ควรให้โอกาสนะครับ มันอยู่ที่พี่ตัดสินใจ”
“สำหรับพี่อดีตก็คืออดีต จบก็คือจบ”
“สุดยอด ใจเด็ดมาก ว่าแต่ที่ไม่ยอมกลับไปคบเพราะว่าเธอแต่งงานแล้วหรือเปล่า”
“ไม่เกี่ยวเลย ถ้ารักใครสักคนพี่ไม่สนอดีตของเขาหรอก ต่อให้เขาเป็นคนไม่ดี แค่สำหรับเราถ้ารักแล้วก็เลือกที่จะมองข้ามทุกอย่างไป”
“ก็จริงครับ ผมก็คิดแบบนั้น ถ้ารักยังไงก็รักแต่ถ้าไม่รัก ต่อให้ทำดียังไงเขาก็ไม่รัก คนเราถ้าเขาไม่รักก็ถอยแค่นั้น เหมือนผมไง พอรู้ว่าเขาหมดใจก็จบ เจ็บตอนนี้ยังดีกว่าโดนหลอกไปเรื่อยๆ ถ้าวันนั้นผมไม่แวะไปก็คงโง่อีกนานเลย”
“พาลินไม่โง่หรอก แค่ไม่ทันคน”
“ใครจะคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดละครับ มันเป็นที่ผมเชื่อใจเขามากด้วยครับเชื่อว่าเขาจะซื่อสัตย์กับเรา”
“มันเป็นเรื่องใหญ่เลยสำหรับคนรักกันนะ ซื่อสัตย์ ไว้ใจเชื่อใจ”
“ผมว่าความใกล้ชิดก็มีส่วนนะพี่”
“ต่อให้มีใครมาใกล้ชิดแค่ไหนแต่ถ้าเราซื่อสัตย์เรื่องนอกกายนอกใจก็คงไม่เกิด”
“แต่ผมเข้าใจนะว่าผู้ชายก็คงมีนอกลู่นอกทางบ้าง”
“ใจกว้างนะเราน่ะ แสดงว่าแฟนไปมีอะไรกับคนอื่นเราก็ไม่ว่าอะไรอย่างนั้นเหรอ”
“เปล่าครับ
“อ้าว”
“ผมหมายถึงถ้าผมมีแฟน แล้วเขานอกลู่นอกทางก็เลิกครับ”
“พูดแบบนี้หมายถึงพร้อมจะมีคนใหม่แล้วเหรอ”
“ยังครับแค่พูดไว้ก่อน แล้วพี่โดมล่ะ ไม่คิดจะหาแฟนสักคนเหรอ”
“ก็ดูๆ อยู่บ้าง”
“ผมเอาใจช่วยนะครับ ไม่รู้ว่าผมกับพี่ใครจะมีแฟนก่อนกัน”
“นั่นสินะ” ดลธรรมแอบมองหน้าพาลินแล้วก็ยิ้มกับคำพูดของพาลิน เพราะคิดว่าทั้งเขาและพาลินต้องมีแฟนพร้อมกัน
นั่งทานจนอิ่มไก่ทอดก็ยังไม่หมด ดลธรรมเลยต้องเก็บเอาไปฝากเจ้าขนุนอย่างที่พูดไว้แต่แรก
Dernier chapitre
พาลินโดรม 33.รักผมเพราะเซ็กซ์หรือเปล่า (จบ)
สัมผัสที่เร่าร้อนของเรียวปากหยักจูบแลกลิ้นกันอยู่อย่างนั้น พาลินหลงใหลไปกับรสจูบที่คนรักมอบให้ สองมือดันผนังห้องน้ำเอี้ยวคอมาจูบ สะโพกกลมขาวกดแนบชิดกับท่อนเอ็นร้อนเสียงคนพี่ครางในลำคอ เขาอยากกลืนกินคนช่างยั่วตั้งแต่เห็นรูปที่ส่งไปให้ ดลธรรมไม่ลังเลเลยที่จะรีบขับรถกลับมาที่คอนโด แล้วเขาก็ไม่ผิดหวังเมื่อรู้ว่าพาลินกับเขาต่างมีความต้องการเหมือนกัน“พาลินยั่วพี่เองนะครับ”“ถ้าน้องยั่วแล้วพี่ไม่อยากพี่จะกลับมาเหรอ”“นั่นยั่วอีกแล้ว”“น้องยั่วแล้วพี่อยากไหม”“ไม่ยั่วก็อยากครับ ยันผนังไว้นะครับพี่จะลงโทษคนยั่วแล้ว”ดลธรรมจูบไซร้ไปตามท้ายทอยและซอกคอ กัดติ่งหูคนด้านหน้าเบาๆ เพราะเป็นจุดอ่อน แค่นั้นพาลินก็ร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งตัวฝ่ามือร้อนไล้ไปทั้งแผงอกบีบคลึงเบาๆ บนยอดสีสวย สะโพกก็กดลงไปยังบั้นท้าย เสียงหวานครางแผ่วเบา สะโพกแอ่นโค้งเด่นคนตัวโตกดครีมอาบน้ำสูตรอ่อนโยนลงบนปลายนิ้วกลางจากนั้นลากไปตามช่องทางสีสวยกดลงไปช้าๆ ค่อยเพิ่มจำนวนนิ้วเป็นสองและสาม พาลินครางสะท้านรู้สึกถึงความคับแน่นที่กำลังนวดผนังด้านใน“อื้อ...พี่”เขาสะดุ้งเมื่อจุดอ่อนไหวด้านในถูกกระตุ้นเพียงแค่นั้นตัวตนของเขาก็ปวดหนึบ ม
พาลินโดรม 32.Peppa Pig
หลังจากตรวจเสร็จและรับยาแล้วรถกระบะคันเดิมก็มาส่งดลธรรมและพาลินที่สนามบิน“พี่หน้าผมยังมีผื่นอยู่ไหม”“ยังมีอีกนิดหน่อย ใส่มาสก์ไปก่อน”“หมอบอกว่าเดี๋ยวมันก็หายไงครับ”“มันต้องใช้เวลาไง เดี๋ยวกลับถึงกรุงเทพถ้าผื่นยังไม่ยุบลงพี่จะพาไปหาหมออีกรอบ”“ไม่เอาแล้วไม่หาแล้ว ไปอีกก็โดนฉีดยาอีก”พาลินทานยาแก้แพ้ตั้งแต่อยู่บนเขาแต่พอมาถึงโรงพยาบาลผื่นก็ยังไม่หายและดูเหมือนจะขึ้นมากกว่าเดิมหมอเลยต้องฉีดยาเพราะมันได้ผลเร็วกว่า รวมถึงให้ยาทาแก้คันมาด้วยตอนนี้พาลินเลยสีชมพูไปทั้งตัว ยังดีที่เขามีเสื้อคลุมแขนยาวเลยไม่ค่อยอายคนเท่าไหร่แต่ที่ต้องอายก็คงจะเป็นคนที่นั่งอยู่ข้างเพราะเขาเป็นคนทายาให้กับตนเองทั้งตัว“ยามันง่วงเดี๋ยวขึ้นเครื่องเราจะหลับเลยก็ได้ ถึงแล้วพี่จะปลุกเอง”“บินนานไหมครับ” เพราะขามาเขานั่งรถมาเพื่อนๆ เลยไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่“ไม่นานครับ ประมาณชั่วโมงหนึ่งครับ หลับแป๊บเดียวก็ถึงกรุงเทพแล้ว”“ผมหวังว่าถึงกรุงเทพแล้วผมจะหายนะ”“แต่พี่ว่าอย่าเพิ่งหายเลย ชมพูไปทั้งตัวแบบนี้ก็น่ารักดี”“ไม่ตลกนะครับพี่ มันคันไปทั้งตัวเลย”“อดทนอีกนิดนะครับ ถึงคอนโดจะเอาน้ำเย็นเช็ดให้”พอขึ้นเครื่อง
พาลินโดรม 31.ผมเอาอาหารมาส่ง
ดลธรรมไม่อยากให้พาลินพลาดการเข้าค่ายอาสาซึ่งเป็นกิจกรรมที่ชายหนุ่มทำมาทุกปีตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย และถ้าปีสุดท้ายมาได้เข้าร่วมคงจะเป็นอะไรที่น่าเสียดายมากถึงแม้จะทั้งหวงทั้งห่วงแต่เขาก็ไม่อยากพรากความทรงจำในวัยเรียนของคนรัก และนั่นก็คือเหตุผลที่ตอนนี้เขามานั่งอยู่ข้างคนขับรถกระบะสีประตูขับเคลื่อนสี่ล้อซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดที่นักศึกษามาออกค่ายเดิมทีก็ตกลงจะมาด้วยกัน แต่เพราะเขามีงานที่ยังเคลียร์ไม่เรียบร้อยจึงต้องยอมปล่อยให้คนน้องมาเข้าค่ายกับเพื่อนพาลินงอนนิดหน่อยที่เขาไม่ทำตามที่พูด แต่ก็ตัดสินใจมากับเพื่อน เพราะอยากใช้ชีวิตในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยให้คุ้มค่าที่สุด ส่วนตัวเขาก็รีบเคลียร์งานแล้วตามมาทีหลังโดยไม่ได้บอกพาลินแค่สองสามที่ต้องนอนอยู่คนเดียวเขาก็ทรมานเกินไปแล้ว“อันที่จริงมันก็ไม่ไกลหรอกนะครับ แต่ทางมันค่อนข้างลำบากมันเลยดูเหมือนไกล” เสียงคนขับรถกระบะทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์“ครับ”ดลธรรมให้ลูกน้องที่บริษัทซึ่งบังเอิญเป็นคนพื้นที่ช่วยติดต่อเช่ารถพร้อมคนขับไปส่งที่หมู่บ้านบนเขาชายหนุ่มนั่งเครื่องมาลงที่สนามบินพิษณุโลกตั้งแต่เช้าจากนั้นก็ให้คนขับรถพาไปซื้อไก่ทอด โด
พาลินโดรม 30.ไม่ต้องทุกครั้งก็ได้ nc
ดลธรรมและพาลินย้ายกลับมาอยู่ที่คอนโดเพราะอยากให้มารดาได้ทำความรู้จักและปรับตัวกับเบจิงได้มากขึ้นแต่เขากับพาลินก็ยังแวะไปทานอาหารเย็นด้วยอยู่บ่อยๆ ดูเหมือนว่าเบจิงจะเข้ากันได้ดีกับคุณยายของตนเองแม้พาลินจะมีรถเป็นของตัวเองแล้ว แต่ดลธรรมก็ยังมารับส่งที่มหาวิทยาลัยเป็นบางวัน“พี่โดม ขอโทษทีครับคุยกับเพื่อนนานไปหน่อย”“ไม่เป็นไร แล้วตกลงเอาไงเราจะไปค่ายกับเพื่อนไหม” ช่วงวันหยุดยาวติดกันชมรมค่ายอาสาจะพากันไปออกค่ายที่พิษณุโลก“กำลังตัดสินใจอยู่ครับ”“ทำไมดูตัดสินใจยากจัง แต่ก่อนเห็นตื่นเต้นจะไป”“ก็ตอนนั้นยังไม่มีแฟน ตอนนี้มีแฟนแล้วติดแฟนครับ”“ฟังคำตอบแล้วชื่นใจจัง”“ถ้าผมไปพี่จะคิดถึงผมไหม”“ถ้าเราไปพี่ก็ไปด้วยครับ ไม่อยากนอนคนเดียว”“ถ้าผมไม่ไปก็เหมือนจะเอาเปรียบคนอื่นอยู่ที่ไม่ช่วยออกแรงอะไรเลย”“แต่พี่ก็ช่วยเรื่องคอมไปตั้ง 10 ชุดแล้วนะครับ”“นั้นมันส่วนของพี่ แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย”“ถ้าอยากรู้สึกมีส่วนร่วมกับคอมห้าชุดนั่นก็แค่..”“แค่อะไรครับ” พาลินหันมามองคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย พอเห็นหน้าเขาก็เดาออกทันทีว่าตอนนี้สิ่งที่คนพี่ต้องการคืออะไร เพียงแค่คิดพาลินก็หน้าแดงขึ้นมาทันที“นานเ
พาลินโดรม 29.ย่ากับยาย
คุณแพรเพ็ญและจอห์นสามีใหม่บินกลับมาทันทีหลังจากดลธรรมโทรไปบอกว่าย่าของเบจิงจะพาเบจิงไปอยู่ด้วยเธอเสียลูกสาวไปคนหนึ่งแล้วจึงไม่อยากจะเสียหลานชายไปอีกคน เพราะรู้ว่าที่ฝ่ายนั้นอยากพาเบจิงไปก็เพื่อต่อรองกับดลธรรมให้รับผิดชอบเด็กในท้องของปณิชญาเท่านั้น“คุณยายครับ ตาจอห์นบอกว่าที่บ้านตามีหิมะด้วยจริงไหมครับ”“จริงสิ เบจิงอยากไปดูหิมะไหม”“อยากไปครับ แต่เบจิงต้องไปโรงเรียนคงไปกับคุณยายไม่ได้”“ที่นั่นก็มีโรงเรียนครับ เดี๋ยวยายจะให้เบจิงดูนะครับว่าโรงเรียนที่นั่นเป็นยังไงบ้าง อยากดูไหมครับ”“อยากดูครับ พี่ลินมาดูด้วยกันไหม” เบจิงเรียกพาลินที่กำลังเดินถือผลไม้จานใหญ่ให้มาดูด้วยกันอีกคนแพรเพ็ญเปิดคลิปแนะนำโรงเรียนประถมในประเทศออสเตรียให้กับหลานชายดู เพราะเธอกับสามีคุยกันแล้วว่าจะรับเบจิงไปอยู่ที่นั่นในฐานะลูกชายของทั้งสองคนดลธรรมก็เห็นด้วยกันมารดาเพราะอยากให้เบจิงมีอนาคตที่ดี ลำพังเขากับพาลินคนดูแลเด็กชายได้ไม่ดีพอแต่ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับเบจิงว่าอยากจะย้ายไปอยู่ที่นั่นไหม ตอนนี้ทั้งมาลีและป้าสายก็เริ่มฝึกภาษาอังกฤษกับจอห์นเพราะแพรเพ็ญอยากให้สองนั้นย้ายไปอยู่ด้วยกันทุกคนที่นี่เตรียมวางแผนก
พาลินโดรม 28.ข้อแลกเปลี่ยน
สามเดือนแล้วที่แพรรดาจากไปและเบจิงอยู่กับดลธรรมและพาลินในบ้านหลังใหญ่ ชีวิตของเด็กชายกลับมาสดใสอีกครั้ง เสียงหัวเราะดังออกมานอกบ้านจนคนที่เพิ่งมาถึงยิ้มอย่างพอใจ“สวัสดีครับคุณย่า” เบจิงยกมือทักทายผู้เป็นย่าที่เจอกันครั้งสุดท้ายในงานศพของผู้เป็นมารดา“น้าชายเราไปอยู่ไหนแล้วล่ะ”“มีธุระอะไรกับผมเหรอครับแม่” ดลธรรมยังเรียกเธอว่าแม่อย่างเดิมเพราะอยากให้เกียรติในฐานะที่เธอเป็นย่าของเบจิงเขาค่อนข้างแปลกใจที่คุณปราณีมาหาถึงที่บ้าน เพราะตลอดหลายเดือนมานี้ท่านไม่เคยแวะมาที่นี่เลยสักครั้ง“แม่เรากลับไปแล้วใช่ไหม” คุณปราณีถามถึงแพรเพ็ญ“เพิ่งบินกลับไปสองวันก่อนมีธุระอะไรกับท่านหรือเปล่าครับ”“เปล่า แม่แค่อยากคุยกับโดมสักหน่อย”“ได้ครับ เบจิงไปหาพี่ลินก่อนนะครับน้าขอไปคุยธุระกับคุณย่าก่อน”“ครับน้าโดม”ชายหนุ่มพาคุณปราณีมายังห้องทำงานของตนเองที่ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นของพี่สาวและพี่เขย“โดม แม่จะคุยกับเราเรื่องเบจิง”“มีอะไรเหรอครับ“แม่จะพาเบจิงไปอยู่ด้วย”“แต่เบจิงอยู่กับผมก็มีความสุขดี แม่ก็เห็นว่าเขากลับมาร่าเริงแล้ว”“แต่แม่อยากให้หลานไปอยู่กับแม่”“ผมว่าแม่ไม่มีสิทธิ์จะทำแบบนั้นนะครับ“มีสิ
พาลินโดรม 4.เล็กน้อย
ข้าวหมูทอดและข้าวผัดกะเพราหมูกรอบอย่างละจานหมดในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที พาลินเชื่อแล้วว่าที่พี่เขาบอกว่าหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวก็คงจะเป็นจริงตามนั้นเขานั่งมองคนตัวโตทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนตัวเองนั้นทานข้าวแล้วตั้งแต่ก่อนไปบ้านน้องเบจิง จึงสั่งแค่หมูสะเต๊ะมานั่งทานระหว่างรอ“อร่อยนะครับ พี่กินไห
พาลินโดรม 2.ท่องไว้เรามีแฟนแล้ว
พาลินรีบเปิดประตูขึ้นมานั่งข้างคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยเจ้าของรถถึงได้เหยียบคันเร่ง“หอพักอยู่ที่ไหน” คนตัวโตหันมาถาม“ส่งผมที่ป้ายรถเมล์ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมกลับเองได้”“ลองบอกมาก่อนว่าหออยู่ที่ไหน เผื่อเป็นทางผ่านจะได้ไปส่ง” เขาตั้งใจว่าถึงแม้จะไม่ใช่ทางผ่านแต่ก็จะไปส่งคุณครูของหลานชายเพราะเว
พาลินโดรม 1.ตรงสเปก
“ไม่กิ๊นนน!! เบจิงไม่กิ๊นน!! เบจิงจะรอพี่ลิน” เด็กชายวัย 5 ขวบ วิ่งไปทั่วบ้านขณะที่พี่เลี้ยงได้แต่มองตามแล้วส่ายหัว เกือบสิบนาทีแล้วที่เจ้านายตัวน้อยไม่ยอมมานั่งทานอาหาร เธอวิ่งตามจนเหนื่อยแต่อีกคนก็ยังไม่หมดแรงปึก!!เด็กชายวิ่งชนกับคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาอย่างจัง มือใหญ่คว้าร่างนุ่มนิ่มเอาไว้ได้ทันก
พาลินโดรม 3.บังเอิญเกินไปหรือเปล่า
พาลินมาทำงานตั้งแต่เช้ากว่าจะได้พักก็เที่ยงพอดี เขารีบโทรศัพท์ไปหากันต์ธีร์เพราะอยากชวนมาทานอาหารกลางวันด้วยกัน บริษัทของแฟนหนุ่มอยู่ใกล้โรงเรียนสอนภาษาเพียงสองป้ายรถเมล์“พี่กันต์ให้ผมไปกินแถวบริษัทก็ได้”“จะกินอะไร พี่จะได้สั่งไว้รอ” อีกคนถามอย่างเอาใจเพราะเมื่อวานเขาไม่ได้ไปรับและยังปิดโทรศัพท์ท
Vous vous intéresseriez aussi à
ทรยศรักนายมาเฟีย
อินทิตา1.9K Vuesเปลี่ยนคู่เกย์ ให้เป็นคู่กัน
เจ้าเหมียวโอโจะ4.3K VuesUncontrolled Love เขยิบรักสัมผัสหัวใจ
Priyada3.2K Vuesเมียตัวแทน (Mpreg)
กุหลาบดิน2.7K Vuesผัวเถื่อน
A'vigetor1.6K Vuesใจภักดิ์รักเอย (นิยายวาย)
อาริยะ36 Vuesลุงครามพ่อเพื่อน
กาสะลอง1.3K VuesMy Super Daddy&Mami แด๊ดดี้หม่ามี้ของผมดีที่สุดในโลก
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่75 Vues
