تسجيل الدخولหลงเหว่ยชะงักกึกทันที ความรู้สึกคับแน่นอย่างแสนสาหัสและแรงบีบรัดที่ต้านทานการรุกล้ำของเขา บ่งบอกถ
ควันซิการ์สีเทาหม่นลอยอวล อยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดมิด และเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายของ หลงหยง เขากำแก้วบรั่นดีในมือแน่นจนข้อศอกสั่นสะท้าน นัยน์ตาที่เคยเจ้าเล่ห์และเปี่ยมไปด้วยความทะเยอทะยาน บัดนี้แดงก่ำและเบิกโพลงด้วยโทสะที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุดเมื่อได้รับสายข่าวลับจากสายสืบที่แฝงตัวอยู่ในเซฟเฮาส์ใต้ดินของตระกูลหลง“หมายความว่ายังไงที่นังเหม่ยหลินมันคายชื่อฉันออกมา นังแพศยาโง่เง่า! ฉันให้เงินมันไปตั้งสิบล้านเพื่อปิดปากและทำลายหลงเหว่ย แต่มันกลับสารภาพทุกอย่างให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นฟังจนหมดเปลือกงั้นเรอะ!” หลงหยงแผดเสียงคำรามลั่น ก่อนจะเขวี้ยงแก้วบรั่นดีคริสตัลเจียระไนราคาแพงอัดเข้ากับผนังห้องจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ของเหลวสีอำพันสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมเปอร์เซียประดุจหยาดเลือด“นายท่านครับ ตอนนี้นายน้อยหลงเหว่ยและคุณหนูเฟิ่งชิงรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว และกำลังรวบรวมหลักฐานเพื่อเอาผิดนายท่านต่อหน้าสภาสมาพันธ์ เราจะเอายังไงกันดีครับ ถ้าขืนปล่อยไว้ นายท่านอาจจะถูกท่านประมุขหลงเจี้ยนสั่งเก็บในข้อหากบฏสายเลือดได้นะครับ&rdq
หลงเหว่ยแค่นหัวเราะในลำคอ “ผลอัลตราซาวนด์นั่นมันก็แค่ของปลอมที่ใช้เงินฟาดหัวหมอเถื่อนให้ทำขึ้นมา ส่วนหน้าท้องที่นูนป่องนั่น... มันก็แค่ก้อนซิลิโคนซ่อนรูปเกรดเอ ที่แปะติดกาวไว้กับหน้าท้องแบนๆ เท่านั้นแหละ!”เฟิ่งชิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองของเธอกำลังประมวลผลคำพูดของชายหนุ่ม ก่อนที่ดวงตาของหงส์สาวจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ ความเศร้าโศกเสียใจเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศ ถูกแทนที่ด้วยโทสะอันรุนแรงที่ลุกโชนดั่งไฟป่า“นังแพศยานั่น... มันกล้าหลอกฉัน! มันกล้าทำให้ฉันต้องเสียน้ำตาให้ก้อนซิลิโคนโง่ๆ นั่นงั้นเหรอ!” เฟิ่งชิงแผดเสียงก้องห้อง ลุกพรวดขึ้นจากเตียงด้วยความโกรธจัด อาการแพ้ท้องหรือความอ่อนแอหายเป็นปลิดทิ้ง “อยู่ไหน เหม่ยหลินอยู่ที่ไหน หลงเหว่ย! ฉันจะไปถลกหนังหัว ฉันจะเอาก้อนซิลิโคนนั่นยัดใส่ปากนังนั่นเดี๋ยวนี้แหละ!”หลงเหว่ยรีบลุกขึ้นคว้าเอวภรรยาที่ทำท่าจะพุ่งออกไปนอกห้องเอาไว้ “ใจเย็นๆ ชิงชิง! เธอท้องอยู่นะ อย่าอารมณ์เสียสิ เดี๋ยวสะเทือนถึงลูก” เขากอดรัดร่างบางไว้แน่น หัวเราะร่วนอย่างมีความ
ความเงียบงันยามวิกาล ภายในคฤหาสน์ตระกูลหลงถูกปกคลุมไปด้วยความตึงเครียด หลงเหว่ยถูกกักบริเวณอยู่ในห้องนอนกว้างขวาง ประตูล็อกแน่นหนาจากด้านนอกโดยมีบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตเฝ้ายามตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ทว่าสำหรับทายาทมาเฟียผู้ถูกฝึกฝนสัญชาตญาณนักล่ามาตั้งแต่จำความได้ การถูกขังในบ้านตัวเองไม่ใช่เรื่องที่เหนือความสามารถในการหลบหนีความทรงจำที่ขาดหายไปราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกกระชากทิ้ง ทำให้สมองของหลงเหว่ยบิดเบี้ยว ภาพสุดท้ายที่เขาสลักลึกในหัวใจคือใบหน้าหวานจิ้มลิ้มของ ‘เหม่ยหลิน’ หญิงสาวที่เขารักและทะนุถนอม ขณะที่เฟิ่งชิงคือนางมารร้ายที่คอยแต่จะทำลายชีวิตเขา อาการปวดหนึบที่ขมับแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่เขาพยายามนึกถึงอุบัติเหตุ แต่ความห่วงหาที่มีต่อเหม่ยหลินกลับมีอานุภาพเหนือกว่าความเจ็บปวดทางกาย เขาได้ยินจากลูกน้องที่เผลอหลุดปากว่า เหม่ยหลินถูกขังและถูกทรมานอยู่ในคุกใต้ดินของเซฟเฮาส์ตระกูลหลง ความโกรธเกรี้ยวและร้อนรนแผดเผาจิตใจของมังกรหนุ่มจนลุกเป็นไฟ เขาต้องไปช่วยเธอ!หลงเหว่ยเริ่มแผนการด้วยการทุบทำลายข้าวของในห้องจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะแสร้งล้มลงชักเกร็งอยู่บนพื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด บอ
สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาภายนอกหน้าต่างกระจกใส ท้องฟ้าที่มืดครึ้มสะท้อนความหม่นหมองในจิตใจของหงส์สาวได้อย่างชัดเจน เฟิ่งชิงยืนกอดอกทอดสายตามองสายฝนที่สาดกระเซ็นผ่านกระจกบานใหญ่ ใบหน้าสวยคมที่เคยหยิ่งยโสและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับซีดเซียวและเต็มไปด้วยความรวดร้าว มือบางข้างหนึ่งค่อยๆ เลื่อนลงมาลูบหน้าท้องที่ยังคงแบนราบของตนเองอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงสายเลือดใหม่ที่กำลังก่อกำเนิดขึ้นภายใน“ลูกแม่...” เฟิ่งชิงพึมพำเสียงสั่นสะท้านความเข้มแข็งที่เธอพยายามแสดงออกต่อหน้าผู้ใหญ่และต่อหน้าหลงเหว่ยที่โถงคฤหาสน์เมื่อหลายชั่วโมงก่อน มันเป็นเพียงแค่หน้ากาก ที่ลูกสาวมาเฟียถูกฝึกฝนให้สวมใส่เพื่อปกปิดความอ่อนแอ แต่เมื่อต้องอยู่เพียงลำพัง หน้ากากที่หนาหนักนั้นก็เริ่มแตกร้าว ภาพหน้าท้องที่นูนป่องของเหม่ยหลิน และคำพูดที่บอกว่าตั้งท้องลูกของหลงเหว่ยได้ห้าเดือน ยังคงตามหลอกหลอนและกรีดแทงหัวใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เฟิ่งชิงพยายามบอกตัวเองว่าอย่าเชื่อ จนกว่าจะเห็นผลตรวจดีเอ็นเอ แต่ลึกๆ ในใจ ความหวาดหวั่นกลับก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน... หากมันเป็นเรื่องจริงล่ะ หากหลงเหว่ยเคยพลาดพลั้งไปจริงๆ ล่ะ เธอเพิ่งจะยอมเปิดใจให้เขา
ห้องใต้ดินของตระกูลหลง บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมที่บุด้วยผนังเก็บเสียงนั้นเย็นเยียบและชื้นแฉะ แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าสาดส่องลงมากลางห้อง เผยให้เห็นร่างของเหม่ยหลินที่ถูกจับมัดตรึงไว้กับเก้าอี้เหล็กตรงกลางห้อง หญิงสาวดิ้นรนและกรีดร้องโวยวายจนคอโป่งพอง ทว่าไม่มีใครในห้องนั้นให้ความสนใจกับเสียงนกเสียงกาของเธอเลยแม้แต่น้อย หลงเหว่ยยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ตรงมุมมืด มังกรหนุ่มจ้องเขม็งไปที่ร่างของอดีตคนรักด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมารอบตัว จนบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตในห้องแทบไม่กล้าหายใจแรงข้างกายของเหม่ยหลินคือนายแพทย์เกา หมอประจำตระกูลหลงที่ไว้ใจได้ที่สุด และมีฝีมือฉกาจที่สุดในวงการแพทย์ใต้ดิน ชายสูงวัยสวมถุงมือยางสีขาว เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่กำลังดิ้นพล่านพร้อมกับกรรไกรพยาบาลในมือ“ปล่อยฉันนะ! พวกแกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ ฉันตั้งท้องลูกของอาเหว่ยอยู่นะ ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไป พวกแกทุกคนต้องตาย!” เหม่ยหลินแผดเสียงข่มขู่ แสร้งทำเป็นปกป้องหน้าท้องของตัวเองสุดชีวิต“หุบปากของเธอซะ เหม่ยหลิน” หลงเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบ แต่เย็นเยือกจนแทบจะแช่แข็งคนฟัง “หมอเกาแค่จ
ไม่กี่นาทีต่อมา เหม่ยหลินก็ถูกพาตัวเข้ามาภายในโถงใหญ่ของคฤหาสน์ที่หรูหราโอ่อ่า หญิงสาวทิ้งตัวลงคุกเข่าร้องไห้กระซิกอยู่กลางห้อง แสร้งทำเป็นเอามือลูบหน้าท้องที่นูนป่องของตัวเองอย่างทะนุถนอม ในเวลาเดียวกัน หลงเหว่ยที่เพิ่งได้รับรายงานจากลูกน้อง รีบประคองเฟิ่งชิงเดินลงมาจากบันไดหินอ่อนชั้นสอง ทั้งคู่เพิ่งจะได้รับข่าวดีเรื่องลูก แต่กลับต้องมาเผชิญหน้ากับความวุ่นวายที่ไม่คาดคิด ทันทีที่เฟิ่งชิงเห็นหน้าท้องที่นูนใหญ่ของเหม่ยหลิน ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง หัวใจที่เคยพองโตด้วยความสุขหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างบางสั่นสะท้านจนหลงเหว่ยต้องกระชับอ้อมแขนที่โอบเอวเธอไว้ให้แน่นขึ้น“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” หลงเหว่ยตวาดลั่น นัยน์ตาวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ เขามองหน้าท้องของเหม่ยหลินด้วยความตกตะลึงและรังเกียจ“อาเหว่ย... ฮึก... ฉันขอโทษที่มารบกวนคุณ แต่ฉันไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ” เหม่ยหลินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยแววตาน่าสงสาร “ฉันท้องค่ะ... ท้องลูกของเราได้ห้าเดือนแล้ว ฉันทนปิดบังเรื่องนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ลูกต้องการพ่อนะคะอาเหว่ย...”“โกหกหน้าด
เสียงเบสหนักหน่วง จากลำโพงตัวยักษ์ดังสะท้อนก้องไปทั่วทุกอณูของ ‘The Obsidian’ คลับระดับซูเปอร์วีไอพีที่หรูหราที่สุดในใจกลางเมืองหลวง สถานที่ซึ่งรวบรวมเหล่ามหาเศรษฐี ทายาทนักธุรกิจ และผู้มีอิทธิพลในโลกมืดเอาไว้ภายใต้แสงไฟนีออนสลัวและแชนเดอเลียร์คริสตัลที่ส่องประกายระยิบระยับ ทว่าในค่ำคืนนี้ บรรยากาศ
เหม่ยหลินโผเข้ากอดหลงเหว่ยแน่น ซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจและแววตาเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิดภายใต้คราบน้ำตา “ฉันจะรอคุณค่ะอาเหว่ย นานแค่ไหนฉันก็จะรอ...”หลายวันต่อมา หลังจากความวุ่นวายเรื่องการเตรียมงานแต่งงานเริ่มซาลง บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินของเฟิ่งชิงก็ถูกปลดล็อกอีกครั้งเพื่อใช้เตรียมตัวสำหรับการเป็นเจ้าสาว ห
ขณะที่อีกฟากฝั่งหนึ่งของเมือง เฟิ่งชิงก็กำลังคุกเข่ากอดขาเฟิ่งเทียน น้ำตาร่วงเผาะเป็นสายน้ำ“ป๊าขา... หนูยอมป๊าทุกอย่างแล้ว ป๊าอย่าทำกับหนูแบบนี้เลยนะ บัตรหนูรูดไม่ได้สักใบ เพื่อนๆ นินทาหนูกันหมดแล้ว ป๊าคืนลูกน้องกับบัตรเครดิตให้หนูเถอะนะ แต่หนูไม่แต่งกับไอ้หมาบ้านั่นนะป๊า...”ทว่าคำตอบที่ทายาททั้ง
บทนำในโลกของมาเฟีย... มีกฎเหล็กที่ทุกคนต่างรู้ดีว่า ‘ตระกูลหลง’ และ ‘ตระกูลเฟิ่ง’ คือเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ มังกรและหงส์ที่เกิดมาเพื่อฟาดฟันและแย่งชิงความเป็นใหญ่ หากฝ่ายหนึ่งยืนหยัด อีกฝ่ายต้องพินาศย่อยยับไม่มีใครคาดคิดว่าวันหนึ่ง ทายาทเพียงคนเดียวของสองขั้วอำนาจจะต้องมาจรดปลายปากกาเซ็นใบทะเบี







