ตอนที่ 1 คู่กัดตลอดกาล

เสียงเบสหนักหน่วง จากลำโพงตัวยักษ์ดังสะท้อนก้องไปทั่วทุกอณูของ ‘The Obsidian’ คลับระดับซูเปอร์วีไอพีที่หรูหราที่สุดในใจกลางเมืองหลวง สถานที่ซึ่งรวบรวมเหล่ามหาเศรษฐี ทายาทนักธุรกิจ และผู้มีอิทธิพลในโลกมืดเอาไว้ภายใต้แสงไฟนีออนสลัวและแชนเดอเลียร์คริสตัลที่ส่องประกายระยิบระยับ ทว่าในค่ำคืนนี้ บรรยากาศภายในคลับกลับถูกครอบงำด้วยรัศมีอำมหิตที่แผ่ซ่านมาจากโซนวีไอพีชั้นลอย ซึ่งถูกจองเหมาไว้ครึ่งซีกโดยหญิงสาวเพียงคนเดียว

บนโซฟาบุหนังอิตาลีสีแดงเพลิง เฟิ่งชิงทายาทสาวเพียงคนเดียวของตระกูลเฟิ่ง ผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของโลกใต้ดิน นั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าที่ทั้งสง่างามและเย่อหยิ่งราวกับนางพญา เรือนร่างอรชรซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าไหมสีเขียวมรกตที่ผ่าลึกอวดเรียวขาขาวเนียนและสัดส่วนเย้ายวนใจ เส้นผมสีดำขลับดัดลอนใหญ่ทิ้งตัวสยายคลอเคลียแผ่นหลัง เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่งดงามจนแทบหยุดหายใจ ดวงตาเฉี่ยวคมประดับด้วยอายไลเนอร์สีเข้มรับกับริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด เป็นความงามที่อันตราย ดุดัน และพร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้าใกล้

ข้างกายของเธอคืออี้เฉิน นายแบบหนุ่มหน้าใหม่ที่กำลังโด่งดัง ชายหนุ่มรูปหล่อผู้มีใบหน้าหวานละมุนกำลังทำหน้าที่ประจบประแจงเอาใจแม่เสือสาวอย่างขยันขันแข็ง มือเรียวของเขาคอยรินแชมเปญ ราคาแพงลิบลิ่วลงในแก้วคริสตัลให้เธออย่างนอบน้อม สลับกับการหยิบผลไม้ป้อนถึงริมฝีปากเคลือบสีแดงสด เฟิ่งชิงรับการปรนนิบัตินั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก เธอไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวอี้เฉินเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มคนนี้เป็นเพียงเครื่องประดับชิ้นใหม่ที่เธอควงมาเพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่า เธอสามารถเปลี่ยนผู้ชายได้บ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนกระเป๋าแบรนด์เนม และเพื่อกวนประสาทใครบางคนที่เธอกำลังรอคอย

รอบโซฟาตัวใหญ่ ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทกว่าสิบชีวิตยืนเอามือไพล่หลังด้วยท่าทีขึงขัง ทุกคนมีหูฟังไร้สายและรอยแผลเป็นที่บ่งบอกถึงประสบการณ์โชกโชน ลูกน้องตระกูลเฟิ่งเหล่านี้สร้างกำแพงมนุษย์ที่ทำให้ไม่มีแขกคนใดในร้านกล้าเฉียดเข้าใกล้รัศมีสิบเมตรแขกเหรื่อในโซนด้านล่างต่างพากันลอบมองขึ้นมายังระเบียงชั้นลอย เสียงซุบซิบดังแข่งกับเสียงดนตรี

“นั่นคุณหนูเฟิ่งใช่ไหม... ตัวจริงสวยกว่าในข่าวลืออีก” นักธุรกิจหนุ่มคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนร่วมโต๊ะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหลงใหล

“สวยก็จริง แต่นายอยากตายหรือไง นั่นมันนางพญาหงส์สีเลือดนะโว้ย แค่เธอมองตานาย หัวนายก็อาจจะหลุดจากบ่าได้แล้ว ไม่เห็นไอ้พวกบอดี้การ์ดหน้าเหี้ยมนั่นหรือไง”

“แต่ผู้ชายข้างๆ เธอนั่นมันอี้เฉินนี่นา เพิ่งควงพระเอกหนุ่มไปสัปดาห์ก่อน วันนี้เปลี่ยนคนอีกแล้วเหรอ รสนิยมเธอไม่เบาเลยจริงๆ”

“ชู่ว! เงียบปากซะ ถ้าไม่อยากถูกโยนลงแม่น้ำ”

เฟิ่งชิงได้ยินเสียงนินทาเหล่านั้นแว่วมาตามสายลม แต่เธอหาได้ใส่ใจ มือเรียวสวยที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดงามยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูทางเข้าคลับราวกับกำลังรอคอยให้เหยื่อเดินมาติดกับดัก และแล้ว... ราวกับสวรรค์ (หรือนรก) เป็นใจ บานประตูไม้โอ๊กสลักลายบานใหญ่ของคลับก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของผู้มาใหม่ วินาทีที่ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา อุณหภูมิภายในคลับก็ราวกับจะลดฮวบลงกะทันหัน เสียงดนตรีที่ดังกึกก้องดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยเสียงกลืนน้ำลายและความเงียบงันที่น่าอึดอัด

หลงเหว่ยทายาทสายตรงแห่งตระกูลหลง มังกรหนุ่มผู้มีนิสัยดุดัน ใจร้อน และไร้ความปรานี ปรากฏตัวในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิท เสื้อเชิ้ตด้านในสีเลือดหมูถูกปลดกระดุมออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสร้อยเงินเส้นหนา ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของเทพเจ้ากรีกนั้นเรียบตึง สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวสีนิลทอประกายเย็นชาและเย่อหยิ่ง เขาแผ่กลิ่นอายของความเป็นผู้นำและความอันตรายออกมาจนผู้คนรอบข้างต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา

ข้างกายของพญามังกรคือเหม่ยหลิน หญิงสาวร่างเล็กบอบบางในชุดเดรสลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ยาวกรอมเท้า ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีอ่อนดูเป็นธรรมชาติ เธอกอดแขนแกร่งของหลงเหว่ยเอาไว้แน่นราวกับลูกนกที่หวาดกลัวต่อโลกภายนอก ท่ามกลางดงมาเฟียและแสงสีเสียง เหม่ยหลินดูขัดหูขัดตาประหนึ่งดอกลิลลี่สีขาวที่หลงมาขึ้นอยู่กลางดงหนามพิษ

ด้านหลังของหลงเหว่ยคือลูกน้องตระกูลหลงร่างยักษ์นับสิบคน แต่ละคนแผ่รังสีฆ่าฟันออกมาอย่างไม่ปิดบัง แขกในร้านที่เมื่อครู่ยังนั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศ บัดนี้เริ่มหน้าถอดสี หลายคนรีบวางแก้วเหล้า คว้ากระเป๋า และสะกิดคู่ควงให้รีบลุกออกจากโต๊ะโดยไม่ต้องรอเช็คบิล เพราะใครๆ ในวงการต่างก็รู้ดีว่า ตระกูลหลงและตระกูลเฟิ่งคือศัตรูคู่อาฆาตที่ฟาดฟันกันมาตั้งแต่รุ่นปู่แย่งชิงเขตแดนและผลประโยชน์กันอย่างดุเดือด และการที่มังกรหนุ่มกับหงส์สาวมาปรากฏตัวในสถานที่เดียวกัน ในเวลาเดียวกัน... นั่นหมายถึงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดว่าสงครามกำลังจะเกิด

“ฉิบหายแล้ว... คุณชายหลงมา! หนีเร็วพวกเรา ก่อนที่ลูกหลงจะโดนหัว!”

“ผู้จัดการร้านไปไหนวะ! ทำไมปล่อยให้สองตระกูลนี้มาเจอกันในร้านได้!”

เสียงฝีเท้าอึกทึกดังขึ้นเมื่อแขกกว่าครึ่งร้านพากันแหวกทางและวิ่งหนีออกไปทางประตูหลังราวกับผึ้งแตกรัง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเศษแก้วที่หล่นแตกประปราย

หลงเหว่ยไม่ได้สนใจพวกมดปลวกที่วิ่งหนีตาย ดวงตาคมกริบของเขาตวัดมองขึ้นไปยังชั้นลอยวีไอพี และทันทีที่สายตาของเขากระทบเข้ากับร่างอรชรในชุดสีเขียวมรกตที่นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มยียวนมาให้ มุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดหยามที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและเกลียดชัง เขาล้วงมือเข้าในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เดินนำลูกน้องพุ่งตรงไปยังบันไดที่เชื่อมสู่ชั้นลอยวีไอพี เหม่ยหลินที่กอดแขนเขาอยู่ต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามไปจนหอบฮัก

“อาเหว่ยคะ... เราไปนั่งโซนอื่นกันดีไหมคะ ตรงนั้นดูอันตรายจังเลย” เหม่ยหลินบีบเสียงเล็กเสียงน้อยช้อนตามองแฟนหนุ่มด้วยความหวาดกลัว แต่หลงเหว่ยกลับทำเพียงแค่ตบหลังมือเธอเบาๆ เชิงปลอบโยน ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปที่ศัตรูสาวไม่วางตา

“ไม่ต้องกลัวเหม่ยหลิน ฉันแค่จะไปทักทายเพื่อนบ้าน ที่ชอบทำตัวขวางหูขวางตาเสียหน่อย” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังพอที่จะทำให้ลูกน้องตระกูลเฟิ่งที่ยืนเฝ้าบันไดอยู่ขยับตัวเข้าหากันเพื่อบล็อกทางเดินทันที

“หยุดอยู่ตรงนั้น คุณชายหลง โซนนี้คุณหนูเฟิ่งเหมาหมดแล้ว” หัวหน้าการ์ดตระกูลเฟิ่งเอ่ยเสียงแข็ง มือขวาขยับไปแตะที่เอวด้านหลังซึ่งซ่อนอาวุธไว้