ตอนที่ 8 วิวาห์มาเฟีย

ขณะที่อีกฟากฝั่งหนึ่งของเมือง เฟิ่งชิงก็กำลังคุกเข่ากอดขาเฟิ่งเทียน น้ำตาร่วงเผาะเป็นสายน้ำ

“ป๊าขา... หนูยอมป๊าทุกอย่างแล้ว ป๊าอย่าทำกับหนูแบบนี้เลยนะ บัตรหนูรูดไม่ได้สักใบ เพื่อนๆ นินทาหนูกันหมดแล้ว ป๊าคืนลูกน้องกับบัตรเครดิตให้หนูเถอะนะ แต่หนูไม่แต่งกับไอ้หมาบ้านั่นนะป๊า...”

ทว่าคำตอบที่ทายาททั้งสองได้รับจากผู้เป็นพ่อกลับเยียบเย็นและไร้เยื่อใยประดุจน้ำแข็ง “ถ้าแกไม่เซ็นสัญญาแต่งงาน ก็ไสหัวออกไปจากตระกูล ฉันจะถือว่าไม่มีลูกอย่างพวกแก!”

การถูกตัดหางปล่อยวัดและการไร้ซึ่งอำนาจเงินตรา คือจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดของพวกเขาทั้งสอง ในที่สุด เมื่อทนความลำบากและแรงกดดันไม่ไหว ทั้งหลงเหว่ยและเฟิ่งชิงก็จำต้องกลืนน้ำลายตัวเอง ซมซานกลับมานั่งร่วมโต๊ะกันอีกครั้งในอีกสามวันให้หลัง

บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ สัญญาการแต่งงานเพื่อควบรวมกิจการถูกวางแผ่หลาอยู่ตรงหน้า เฟิ่งชิงจับปากกาด้วยมือที่สั่นเทาด้วยความโกรธแค้น เธอจรดปลายปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไปพร้อมกับสบถด่าในใจ ขณะที่หลงเหว่ยก็กระแทกปากกาเซ็นชื่อตัวเองอย่างแรงจนกระดาษแทบทะลุ นัยน์ตาของทั้งสองประสานกันอย่างมาดร้ายราวกับจะฉีกเนื้อกันให้ตายไปข้างหนึ่ง

“ดีมาก ในเมื่อพวกแกตกลงกันได้แล้ว ฉันกับเฟิ่งเทียนจะออกไปจัดการเรื่องประกาศข่าวแต่งงานให้สื่อมวลชนรู้ พวกแกก็นั่งทำความคุ้นเคยกันไปก่อนแล้วกัน” หลงเจี้ยนเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปพร้อมกับเฟิ่งเทียน ทิ้งให้คู่บ่าวสาวหมาดๆ อยู่ในห้องกันตามลำพัง

ทันทีที่บานประตูไม้โอ๊กปิดลง... สงครามขนาดย่อมก็ปะทุขึ้นทันที!

“นังตัวซวย! เพราะเธอคนเดียว ฉันถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพบัดซบแบบนี้!” หลงเหว่ยแผดเสียงลั่น คว้าถ้วยชาเซรามิกที่วางอยู่บนโต๊ะปาอัดกำแพงเฉียดหัวเฟิ่งชิงไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แตกกระจายเสียงดังเพล้ง

“ไอ้สวะตระกูลหลง! นายคิดว่าฉันคนนี้อยากจะใช้อากาศหายใจร่วมกับนายนักหรือไง!” เฟิ่งชิงไม่ยอมเป็นเป้านิ่ง เธอคว้าแจกันดอกไม้ใบใหญ่ที่ประดับอยู่มุมห้อง ทุ่มสุดแรงเกิดเข้าใส่หลงเหว่ย

หลงเหว่ยเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แจกันแตกกระจาย น้ำและดอกไม้สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมเปอร์เซียราคาแพง เขาพุ่งตัวข้ามโต๊ะกระจกเข้าไปคว้าคอเสื้อเดรสของเฟิ่งชิงอย่างแรงจนหญิงสาวเซถลาเข้ามาปะทะอกกว้าง

“กล้าปาของใส่ฉันเหรอ นังงูพิษ! ฉันจะบีบคอเธอให้ตายคามือเดี๋ยวนี้แหละ!” หลงเหว่ยคำราม ง้างหมัดขึ้นหมายจะข่มขู่

“ก็เอาสิ! แน่จริงก็ฆ่าฉันเลย! ถ้าฉันตาย แกก็ไม่ได้มรดกเหมือนกัน ไอ้หมาลอบกัด!” เฟิ่งชิงกรีดร้อง สวนกลับด้วยการยกส้นเข็ม กระทืบลงบนหลังเท้าของหลงเหว่ยเต็มแรงจนเขาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด หญิงสาวอาศัยจังหวะที่เขาเผลอ ฝังเขี้ยวแหลมคมลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาสุดแรงเกิด

“โอ๊ย! นังบ้า เอากันแบบนี้ใช่ไหม!”

ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันล้มกลิ้งลงไปบนพื้นพรม ข้าวของในห้องพังพินาศระเนระนาด เสียงด่าทอ เสียงข้าวของแตกหัก และเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเล็ดลอดออกไปถึงด้านนอก ลูกน้องของทั้งสองตระกูลที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูได้ยินเสียงโครมครามก็สะดุ้งเฮือก พวกเขาขยับตัวทำท่าจะพุ่งเข้าไปช่วยเจ้านายของตน ทว่าเสียงทรงอำนาจของเฟิ่งเทียนและหลงเจี้ยนที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ไม่ไกลก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ พวกแกทุกคน!” เฟิ่งเทียนประกาศกร้าว “ถ้าพวกมันสองคนจะตีกันตายในนั้น ก็ปล่อยให้มันตีกันไป ห้ามใครหน้าไหนเปิดประตูเข้าไปช่วยเด็ดขาด! นี่คือคำสั่ง!”

บอดี้การ์ดกว่ายี่สิบชีวิตจำต้องถอยกลับมายืนก้มหน้าตัวสั่น ปล่อยให้มังกรและหงส์ฟัดกันในห้องปิดตายต่อไปโดยไม่มีใครกล้าสอดมือเข้ายุ่ง

ข่าวการประกาศแต่งงานสายฟ้าแลบระหว่างตระกูลหลงและตระกูลเฟิ่งกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวงการธุรกิจและโลกมืด พาดหัวข่าวทุกสำนักตีพิมพ์ภาพของหลงเหว่ยและเฟิ่งชิงคู่กัน พร้อมบทวิเคราะห์ถึงผลประโยชน์มหาศาลที่จะเกิดขึ้นจากการรวมตัวครั้งนี้

ทว่าสำหรับเหม่ยหลิน ข่าวนี้เปรียบเสมือนหอกแหลมที่ทิ่มแทงทะลุหัวใจของเธอ

ณ เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของหลงเหว่ย เหม่ยหลินกำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนโซฟา น้ำตานองหน้าเปรอะเปื้อนเครื่องสำอางจนดูน่าสงสารจับใจ หลงเหว่ยนั่งอยู่เคียงข้าง วงแขนแกร่งโอบกอดร่างบอบบางที่กำลังสั่นเทาเอาไว้แน่นด้วยความรู้สึกผิดจับใจ

“อาเหว่ยคะ... ฮึก... ข่าวพวกนั้นมันหมายความว่ายังไง คุณกำลังจะทิ้งฉันไปแต่งงานกับคุณหนูเฟิ่งจริงๆ เหรอคะ...” เหม่ยหลินช้อนตามองชายหนุ่มด้วยแววตาตัดพ้อ น้ำเสียงสั่นเครือราวกับคนใจสลาย “ฉันรู้ตัวดีว่าฉันมันต่ำต้อย เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ ไม่มีหน้ามีตาอะไรไปเชิดชูคุณได้เหมือนผู้หญิงตระกูลมาเฟียคนนั้น... แต่ฉันรักคุณนะคะอาเหว่ย คุณจะทิ้งฉันไปจริงๆ เหรอ”

“โธ่ เหม่ยหลิน... อย่าร้องไห้สิ” หลงเหว่ยดึงร่างเล็กเข้ามากอดจูบซับน้ำตาที่หางตาให้อย่างอ่อนโยน ความเจ็บปวดที่เห็นน้ำตาของหญิงที่รักทำให้ความเกลียดชังที่เขามีต่อเฟิ่งชิงทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่า “ฉันไม่ได้รักยัยแม่มดนั่นเลยสักนิด การแต่งงานบ้าบอนี่มันก็แค่ข้อตกลงทางธุรกิจ ป๊าบังคับให้ฉันแต่งเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลเท่านั้น หัวใจของฉันมีแค่เธอคนเดียวนะเหม่ยหลิน”

“แต่... แต่คุณต้องจดทะเบียนสมรสกับเธอ ต้องอยู่ร่วมบ้านกับเธอ แล้วฉันล่ะคะ... ฉันต้องกลายเป็นเมียน้อยที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อย่างนั้นเหรอ...” เหม่ยหลินสะอื้นหนักขึ้น ซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง

“ไม่มีทาง! ฉันจะไม่ยอมให้เธอต้องตกอยู่ในสถานะแบบนั้นเด็ดขาด” หลงเหว่ยเชยคางหญิงสาวขึ้นมาสบตา นัยน์ตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว “ฟังฉันนะเหม่ยหลิน ฉันจะร่างสัญญาลับขึ้นมาหนึ่งฉบับ... สัญญาว่าการแต่งงานครั้งนี้จะมีอายุแค่หนึ่งปีเท่านั้น พอครบหนึ่งปี ธุรกิจสองตระกูลเข้าที่เข้าทางเมื่อไหร่ ฉันจะฟ้องหย่าขาดจากยัยเฟิ่งชิงทันที! ถึงตอนนั้น ฉันจะเอาแหวนวงใหญ่ที่สุดมาขอเธอแต่งงาน ทนรอฉันหน่อยนะเหม่ยหลิน ฉันสัญญาว่าจะชดใช้ให้เธอทุกอย่าง”