ตอนที่ 9 วิวาห์มาเฟีย

เหม่ยหลินโผเข้ากอดหลงเหว่ยแน่น ซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจและแววตาเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิดภายใต้คราบน้ำตา “ฉันจะรอคุณค่ะอาเหว่ย นานแค่ไหนฉันก็จะรอ...”

หลายวันต่อมา หลังจากความวุ่นวายเรื่องการเตรียมงานแต่งงานเริ่มซาลง บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินของเฟิ่งชิงก็ถูกปลดล็อกอีกครั้งเพื่อใช้เตรียมตัวสำหรับการเป็นเจ้าสาว หญิงสาวผู้หงุดหงิดกับการถูกบังคับฝืนใจ จึงตัดสินใจพาตัวเองออกมาเดินช็อปปิ้งเพื่อระบายความอัดอั้นที่ห้างสรรพสินค้าหรูระดับไฮเอนด์

ภายในโซนวีไอพีเลานจ์ของบูติกเสื้อผ้าแบรนด์ฝรั่งเศสชื่อดัง เฟิ่งชิงในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเข้ารูปกำลังนั่งจิบชาเอิร์ลเกรย์ ปล่อยให้พนักงานหอบเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ล่าสุดมาให้เลือกชม หญิงสาวกวาดตามองด้วยความเบื่อหน่าย ทว่าอารมณ์ที่ขุ่นมัวอยู่แล้วกลับต้องเดือดปุดขึ้นไปอีก เมื่อหางตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างบอบบางในชุดเดรสลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่เดินกรีดกรายเข้ามาในร้าน

เหม่ยหลินนั่นเอง

เหม่ยหลินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครนั่งอยู่ในเลานจ์ เธอปรายตามองพนักงานที่กำลังถอยฉากออกไปจัดเสื้อผ้า เมื่อเห็นว่าบริเวณนั้นไม่มีใครอื่นนอกจากเธอกับเฟิ่งชิง รอยยิ้มเยาะเย้ยหยิ่งผยองก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มทันที หญิงสาวร่างเล็กเดินนวยนาดเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโซฟาที่เฟิ่งชิงนั่งอยู่

“แหม... โลกกลมจังเลยนะคะ ว่าที่เจ้าสาวของอาเหว่ย” เหม่ยหลินเปิดฉากด้วยน้ำเสียงถากถาง แววตาใสซื่อเมื่ออยู่ต่อหน้าหลงเหว่ยบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความร้ายกาจอย่างไม่ปิดบัง “มาเลือกชุดเตรียมแต่งงานเหรอคะ? น่าสงสารจังเลยนะคะ ที่ต้องมาเหนื่อยเตรียมงานแต่งงานใหญ่โต ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่า... เจ้าบ่าวเขาไม่ได้มีใจให้เลยสักนิด”

เฟิ่งชิงค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนจานรองอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคมเฉี่ยวช้อนมองผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า ก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นชา “ปากเหม็นเน่าจังนะ เพิ่งไปกินซากหมาตายที่ไหนมาล่ะ ถึงได้กล้ามาเห่าหอนต่อหน้าฉัน”

“นี่คุณ!” เหม่ยหลินหน้าตึง แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย่อหยิ่งดังเดิม “คุณจะด่าฉันยังไงก็เชิญค่ะ คุณหนูเฟิ่ง เพราะความจริงก็คือความจริง... คุณอาจจะได้ตัวอาเหว่ยไป ได้ทะเบียนสมรส ได้หน้าตาทางสังคม แต่คุณจะไม่มีวันได้หัวใจของเขา! อาเหว่ยเขารักฉัน เขาสัญญาแล้วว่าพอครบหนึ่งปี เขาจะหย่ากับคุณ แล้วมาแต่งงานกับคนที่เขารักจริงๆ อย่างฉัน! คุณมันก็แค่ตัวขัดตาทัพ เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกผู้ใหญ่จับวางก็เท่านั้นแหละค่ะ”

เฟิ่งชิงหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประจันหน้ากับเหม่ยหลินจนอีกฝ่ายต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว

“ฟังนะ นังเด็กเมื่อวานซืน” เฟิ่งชิงใช้นิ้วเรียวยาวที่เคลือบเล็บสีแดงสดจิ้มลงบนไหล่ของเหม่ยหลินอย่างแรง “ชิงชิงคนนี้... ไม่เคยต้องการหัวใจเน่าๆ ของไอ้หมาบ้านั่นเลยสักนิด! ความรักงี่เง่าปัญญาอ่อนของพวกเธอสองคน ฉันไม่เคยให้ราคา! เธออยากจะได้เศษขยะนั่นนักก็เอาไปกอดไว้ให้แน่นๆ เถอะ เพราะสำหรับฉัน หลงเหว่ยมันก็แค่สุนัขรับที่ฉันต้องยอมลดตัวให้มันเลียแข้งเลียขา เพื่อผลประโยชน์ของตระกูลเท่านั้นแหละ!”

จังหวะนั้นเอง หางตาของเหม่ยหลินเหลือบไปเห็นพนักงานร้านสองสามคน รวมถึงลูกค้าไฮโซคนอื่นๆ กำลังเดินเข้ามาในโซนวีไอพี ราวกับมีสวิตช์สั่งการอัตโนมัติ สีหน้าเย่อหยิ่งร้ายกาจของเหม่ยหลินอันตรธานหายไปในเสี้ยววินาที ร่างบอบบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรม น้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นทะลักออกจากดวงตากลมโตอย่างรวดเร็วปานสั่งได้

“คุณหนูเฟิ่งคะ... ฮึก... ฉันขอโทษค่ะ ฉันผิดไปแล้วที่รักอาเหว่ย...” เหม่ยหลินปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น เอื้อมมือไปคว้าชายกระโปรงของเฟิ่งชิงมาจับไว้แน่น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในร้าน “ได้โปรดเถอะค่ะคุณหนูเฟิ่ง อย่าด่าทอ อย่าทำร้ายฉันเลยนะคะ ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉันที่คุณต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก แต่ได้โปรดอย่าพรากอาเหว่ยไปจากฉันเลย... ฉันยอมแล้วค่ะ ฉันยอมเป็นแค่เมียน้อย ยอมอยู่ในมุมมืด ขอแค่คุณหนูอนุญาตให้ฉันได้อยู่เคียงข้างรับใช้อาเหว่ยต่อไป... ฮืออออ... ฉันกราบคุณหนูก็ได้ค่ะ!”

เหม่ยหลินก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับนางเอกผู้ถูกรังแกจนไร้ทางสู้ ลูกค้าในร้านต่างพากันหยุดชะงัก ยกมือขึ้นปิดปากซุบซิบนินทา พร้อมกับส่งสายตาประณามหยามเหยียดมาที่เฟิ่งชิง ราวกับว่าเธอคือนางมารร้ายที่กำลังเหยียบย่ำหัวใจอันบริสุทธิ์ เฟิ่งชิงมองภาพตรงหน้าด้วยความรังเกียจจนแทบจะอาเจียน หญิงสาวสะบัดชายกระโปรงออกจากการเกาะกุมของเหม่ยหลินอย่างแรง นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยความสะอิดสะเอียนขั้นสุด

“โอ้โห... นี่มันนางเอกละครหลังข่าว หรือว่าชาเขียวเกรดพรีเมียมกันเนี่ย?” เฟิ่งชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวาน ไม่แคร์สายตาของใครทั้งสิ้น “ตีบทแตกกระจุยจนฉันอยากจะมอบรางวัลออสการ์สาขาตอแหลยอดเยี่ยมให้เธอเลยจริงๆ สตอเบอรี่ทั้งสวนยังไม่เท่าความดัดจริตของเธอเลยนะเหม่ยหลิน!”

“คุณหนูเฟิ่ง... ฮึก... ทำไมคุณถึงพูดจาใจร้ายแบบนี้คะ ฉันยอมคุณทุกอย่างแล้วนะ...” เหม่ยหลินยังคงบีบน้ำตาสะอื้นไห้ ช้อนตามองเฟิ่งชิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด (ที่เสแสร้งขึ้นมา)

“หยุดเล่นละครน้ำเน่าสักที! ฉันรำคาญ!” เฟิ่งชิงตวาดลั่นจนเหม่ยหลินสะดุ้งสุดตัว “ฉันจะบอกอะไรให้นะเหม่ยหลิน สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดในโลก ไม่ใช่การถูกบังคับแต่งงาน แต่คือพวกดัดจริตหน้าไหว้หลังหลอกที่ชอบบีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจแบบเธอนี่แหละ ในเมื่อเธออยากจะรับบทเป็นผู้หญิงน่าสงสารที่โดนรังแกนักล่ะก็... หนูก็จะสงเคราะห์เล่นบทนางร้ายให้สมใจอยากเอง!”

ขาดคำ เฟิ่งชิงก็เงื้อฝ่ามือขวาขึ้นสุดวงแขน รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แล้วฟาดลงบนใบหน้าจิ้มลิ้มที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตานั้นอย่างเต็มเหนี่ยว!