ตอนที่ 4 คู่กัดตลอดกาล

ลูกน้องตระกูลหลงรีบเข้าไปพยุงร่างที่สั่นเทาของเหม่ยหลินขึ้นมา แล้วพาเดินตามหลังผู้เป็นนายออกไปทางประตูวีไอพีด้านหลังอย่างรวดเร็ว เฟิ่งชิงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของโซนวีไอพี มือบางทิ้งเศษแก้วลงบนพื้น เธอกุมข้อมือที่บวมเป่งของตัวเองเอาไว้แน่น นัยน์ตาคมเฉี่ยวมองตามแผ่นหลังกว้างของหลงเหว่ยไปจนลับสายตา ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มร้ายกาจออกมา

“แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ไอ้หมาบ้าหลงเหว่ย... ฉันจะรอวันที่นายคุกเข่ากราบตีนฉัน!” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนหอบอยู่ข้างๆ “ลากตัวอี้เฉินกลับไป แล้วเตรียมรถให้พร้อม... คืนนี้คงมีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกยาว!”

สงครามในคืนนี้อาจจะจบลงด้วยการเสมอ แต่สำหรับหลงเหว่ยและเฟิ่งชิง พวกเขารู้ดีว่า นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการนองเลือดและการจองเวรที่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งสองไปตลอดกาล... โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ในความเกลียดชังที่ลุกโชนนั้น มีบางสิ่งบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่ากำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

หน้าจอโทรทัศน์แอลอีดีขนาดแปดสิบนิ้ว ที่ติดอยู่บนผนังห้องทำงานหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลเฟิ่ง กำลังฉายภาพความพินาศย่อยๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ภาพจากกล้องมือถือของนักท่องราตรีที่หนีตายออกมาได้ บันทึกเหตุการณ์ตะลุมบอนระหว่างชายชุดดำนับสิบคนในคลับ ‘The Obsidian’ เอาไว้ได้อย่างชัดเจน รวมถึงภาพที่สั่นไหวของทายาทมาเฟียสองตระกูลใหญ่ ที่กำลังสาดเหล้าและลงไม้ลงมือกันอย่างดุเดือด แถบอักษรวิ่งด้านล่างหน้าจอพาดหัวข่าวตัวโตด้วยสีแดงฉานว่า

‘ศึกเดือดกลางเมือง! ทายาทมังกรปะทะหงส์สวรรค์ ทำลายคลับหรูยับเยิน ตำรวจเร่งสอบสวนเบื้องหลังธุรกิจสีเทา!’

เฟิ่งเทียนประมุขแห่งตระกูลเฟิ่ง ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและดุดัน แม้จะมีรอยริ้วรอยตามกาลเวลาแต่ก็ยังคงความน่าเกรงขาม เขากระแทกนิ้วลงบนรีโมทคอนโทรลเพื่อปิดโทรทัศน์อย่างแรงจนแทบจะพังคามือ ความเงียบที่น่าอึดอัดโรยตัวลง ปกคลุมห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยไม้สักและเครื่องลายครามโบราณ เขายกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ ด้วยความเครียดจัด ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวมองไปยังร่างระหงของลูกสาวเพียงคนเดียวที่ยืนกอดอกอยู่กลางห้อง

“อธิบายมาสิ เฟิ่งชิง... ว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร!” น้ำเสียงของเฟิ่งเทียนไม่ได้ตวาดกึกก้อง ทว่ามันเย็นเยียบและแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูยังต้องลอบกลืนน้ำลาย

เฟิ่งชิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ยังคงมีรอยแดงจางๆ จากการถูกบีบข้อมือเมื่อคืน ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแต่อย่างใด

“มันเป็นอุบัติเหตุค่ะป๊า ไอ้หมาบ้าหลงเหว่ยมันเดินเข้ามาหาเรื่องก่อน ป๊าก็เห็นในคลิปแล้วว่ามันพาผู้หญิงของมันมาเยาะเย้ย แล้วยังพูดจาหมาๆ ใส่อีก ใครจะไปทนได้”

“แล้วแกก็เลยสาดเหล้าใส่หน้ามัน จนลูกน้องสองฝั่งชักอาวุธตีกันกลางร้านจนยับเยินเนี่ยนะ!” เฟิ่งเทียนตบโต๊ะทำงานเสียงดังปัง “แกอายุเท่าไหร่แล้วเฟิ่งชิง! แกไม่ใช่เด็กอาชีวะที่ถูกใครเหยียบเท้าแล้วต้องชักมีดแทงกัน แกคือทายาทตระกูลเฟิ่ง การกระทำของแกเมื่อคืนมันลากเอาชื่อเสียงของตระกูลเราไปคลุกฝุ่น และที่แย่ไปกว่านั้น... แกดึงดูดสายตาของพวกตำรวจและสรรพากรให้หันมาจ้องจับผิดธุรกิจของเรา!”

“ก็แค่จ่ายเงินปิดข่าวเหมือนทุกทีสิคะป๊า คลับนั่นชิงก็ให้คนเอาเงินไปฟาดหัวผู้จัดการร้านเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครกล้าเอาเรื่องหรอก” เฟิ่งชิงเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“แกคิดว่าเรื่องมันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง!” เฟิ่งเทียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหาลูกสาว แววตาของเขาฉายแววความกังวลอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก “ช่วงนี้สถานการณ์มันไม่ปกติ... แกไม่ได้เข้ามาดูบัญชีของคาสิโนและโรงแรมในเครือเลยใช่ไหม ถึงไม่รู้ว่าตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา รายได้ของเราหดหายไปเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์”

เฟิ่งชิงชะงักไปเล็กน้อย ขมวดคิ้วเข้าหากัน “เกิดอะไรขึ้นคะ มีใครกล้าเข้ามาป่วนถิ่นของเรางั้นเหรอ”

“ไม่ใช่แค่ป่วน แต่มีคนกำลังสกัดขาเราอยู่เบื้องหลัง” เฟิ่งเทียนหันไปมองออกนอกหน้าต่าง “สินค้าล็อตใหญ่ที่เราส่งออกถูกศุลกากรยึดอย่างไม่มีสาเหตุ คาสิโนใต้ดินสามแห่งถูกตำรวจบุกทลายในคืนเดียวราวกับมีคนชี้เป้า หุ้นของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่เราใช้บังหน้าก็ถูกเทขายจนราคาดิ่งเหว... มีคนกำลังพยายามบีบให้ตระกูลเฟิ่งขาดอากาศหายใจ และการที่แกไปก่อเรื่องวิวาทกับไอ้เด็กตระกูลหลงเมื่อคืน มันก็ยิ่งทำให้พวกตำรวจมีข้ออ้างในการเข้ามาแทรกแซงธุรกิจของเราได้ง่ายขึ้น!”

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินความจริง เธอไม่เคยรู้เลยว่าปัญหามันลุกลามใหญ่โตขนาดนี้

“ช่วงนี้แกเก็บตัวเงียบๆ ห้ามไปก่อเรื่องที่ไหนอีก และห้ามไปยุ่งกับไอ้เด็กหลงเหว่ยเด็ดขาด เข้าใจไหม!” เฟิ่งเทียนออกคำสั่งเด็ดขาด “ฉันมีเรื่องปวดหัวมากพอแล้ว ออกไปได้”

เฟิ่งชิงจำต้องกลืนคำเถียงลงคอ เธอโค้งศีรษะให้ผู้เป็นพ่อเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ประมุขตระกูลเฟิ่งยืนเหม่อมองออกไปเบื้องนอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหนักใจ

ในเวลาเดียวกัน ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองหลวงที่ตั้งอยู่บนยอดตึกระฟ้าตึกหนึ่งซึ่งเป็นของตระกูลหลง บรรยากาศก็ไม่ได้แตกต่างกันนัก

หลงเจี้ยนประมุขแห่งตระกูลหลง ชายวัยห้าสิบตอนปลายผู้มีแววตาดุดันและทรงอำนาจ กำลังโยนแฟ้มเอกสารปกแข็งใส่หน้าอกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างแรง จนแฟ้มร่วงลงไปกองกับพื้น แผ่นกระดาษรายงานข่าวและรูปถ่ายเหตุการณ์เมื่อคืนกระจายเกลื่อนพรม

“ผลงานชิ้นโบแดงของแกใช่ไหม หลงเหว่ย! ไปแย่งโต๊ะวีไอพีกับผู้หญิงในผับ จนเป็นข่าวหน้าหนึ่งไปทั่วประเทศ!” เสียงตวาดของหลงเจี้ยนดังกึกก้องไปทั่วห้องกระจกใส