ตอนที่ 5 คู่กัดตลอดกาล

หลงเหว่ยยืนล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีไม่ยี่หระ แม้ว่ามุมปากของเขาจะมีรอยช้ำและโหนกแก้มจะมีพลาสเตอร์ยาปิดอยู่ก็ตาม เขาปรายตามองเอกสารบนพื้นแล้วแค่นหัวเราะในลำคอ

“ป๊าจะโวยวายไปทำไม ก็แค่เด็กตีกัน ผมไม่ได้พกปืนไปด้วยซ้ำ ถือว่าปรานีพวกมันมากแล้วนะที่ผมไม่สั่งให้ลูกน้องเผาคลับนั่นทิ้ง ยัยผู้หญิงแพศยานั่นมันกล้าเอาเหล้ามาสาดหน้าผมก่อน แถมยังตบหน้าเหม่ยหลินด้วย ป๊าจะให้ผมยืนมองเฉยๆ หรือไง!”

“แกควรจะรู้จักควบคุมอารมณ์ให้มันดีกว่านี้!” หลงเจี้ยนชี้หน้าลูกชาย “แกคิดว่าการตีกันแย่งผู้หญิงมันเท่นักหรือไง แกทำให้ตระกูลหลงดูเป็นแค่อันธพาลข้างถนน! แกรู้ไหมว่าเช้านี้บอร์ดบริหารของบริษัทขนส่งสินค้าของเรา โทรมาหาฉันกี่สาย หุ้นบริษัทร่วงระนาวเพราะข่าวฉาวของแก!”

“หุ้นมันก็ขึ้นๆ ลงๆ เป็นปกติแหละน่าป๊า เดี๋ยวผมให้คนไปปล่อยข่าวกลบก็จบแล้ว” หลงเหว่ยตอบส่งๆ

“ถ้าปัญหามันมีแค่นั้นฉันคงไม่เรียกแกมาด่าหรอก!” หลงเจี้ยนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังอย่างเหนื่อยล้า “แกไม่รู้เรื่องอะไรเลย หลงเหว่ย... ตอนนี้ธุรกิจขนส่งทางเรือของเรากำลังถูกเล่นงาน ตู้คอนเทนเนอร์ที่ท่าเรือถูกกักไว้ตรวจสอบอย่างไม่มีกำหนด เส้นทางเดินเรือที่เราคุมอยู่ก็ถูกแก๊งหน้าใหม่เข้ามาปล้นสินค้าไปถึงสองครั้งซ้อน... มีใครบางคนกำลังจงใจตัดท่อน้ำเลี้ยงของเรา”

หลงเหว่ยขมวดคิ้ว สีหน้ากวนประสาทเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจัง “แก๊งไหนกล้าลองดีกับตระกูลหลง ไอ้พวกพยัคฆ์ขาวเหรอ หรือจะเป็นฝีมือของไอ้แก่เฟิ่งเทียน?”

“ฉันยังไม่แน่ใจ” หลงเจี้ยนส่ายหน้า “แต่รูปแบบการโจมตีมันแยบยลเกินไป มันไม่ได้ใช้กำลังเข้าหักหาญ แต่ใช้กฎหมายและช่องโหว่ทางธุรกิจมาเล่นงานเรา คนที่ทำแบบนี้ได้ต้องมีเส้นสายระดับประเทศ และมีเงินทุนมหาศาล... ในขณะที่เรากำลังถูกโจมตี แกกลับไปก่อเรื่องสร้างความบาดหมางให้มันใหญ่โตขึ้นไปอีก แกกำลังทำให้ศัตรูที่อยู่ในเงามืดหัวเราะเยาะเราอยู่!”

“ผม...” หลงเหว่ยเถียงไม่ออก เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าสถานการณ์ของครอบครัวกำลังเข้าขั้นวิกฤต

“ช่วงนี้แกงดเที่ยว งดสร้างเรื่อง และห้ามไปมีเรื่องกับลูกสาวตระกูลเฟิ่งอีกเด็ดขาด ฉันต้องการความสงบเพื่อจัดการกับคลื่นใต้น้ำพวกนี้ เข้าใจที่ฉันพูดไหม!”

หลงเหว่ยพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ แม้ในใจจะยังคุกรุ่นไปด้วยความแค้นที่มีต่อเฟิ่งชิงก็ตาม เขาเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้พ่อของเขานั่งจมอยู่กับกองเอกสารและปัญหาที่ถาโถมเข้ามา

สามวันต่อมา ณ โรงน้ำชาโบราณที่ตั้งอยู่บนภูเขาชานเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ส่วนบุคคลที่ต้องจองล่วงหน้าและมีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุด สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนัก สร้างบรรยากาศอึมครึมและเยียบเย็น ทว่าภายในห้องวีไอพีด้านในสุดของโรงน้ำชา ความกดดันกลับมีมากกว่าสภาพอากาศภายนอกหลายเท่าตัว บอดี้การ์ดชุดดำนับสิบคนของสองตระกูลยืนคุมเชิงกันอยู่ด้านนอกห้องอย่างตึงเครียด มือของทุกคนวางอยู่ใกล้กับอาวุธที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อสูท พร้อมจะชักออกมาสาดกระสุนใส่กันได้ทุกวินาที

ภายในห้องที่ตกแต่งด้วยฉากกั้นไม้แกะสลักและกลิ่นหอมของชาอู่หลงชั้นเลิศ บุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดสองคนของโลกมืดกำลังนั่งเผชิญหน้ากัน โดยมีเพียงโต๊ะไม้ชิงชันตัวเตี้ยกั้นกลาง

หลงเจี้ยน และ เฟิ่งเทียน

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบปี ที่ผู้นำของตระกูลหลงและตระกูลเฟิ่งยอมลดทิฐิ และมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกันโดยไม่มีการนองเลือด ทั้งสองครอบครัวเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ ขัดผลประโยชน์กันในทุกวงการ ตั้งแต่บ่อนคาสิโนไปจนถึงการประมูลที่ดิน ไม่เคยมีใครยอมก้มหัวให้ใคร แต่ในวันนี้ สถานการณ์ที่บีบคั้นทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือก

ความเงียบครอบงำอยู่นานนับนาทีก่อนที่หลงเจี้ยนจะเป็นฝ่ายทำลายความอึดอัดนั้นลง เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกโยนลงบนโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าเฟิ่งเทียน

“ฉันไม่ได้นัดนายมาเพื่อดื่มชาดมกลิ่นฝนหรอกนะ เฟิ่งเทียน” น้ำเสียงของหลงเจี้ยนราบเรียบแต่เด็ดขาด “ลองดูข้อมูลพวกนั้นสิ”

เฟิ่งเทียนไม่ได้แสดงอาการแปลกใจ เขาดึงเอกสารออกมาเปิดดูคร่าวๆ ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปาก “ข้อมูลการถูกยึดสินค้าของบริษัทขนส่งนาย... การถูกระงับบัญชีธนาคารบางส่วน... และการถูกแก๊งพยัคฆ์ขาวลอบโจมตีที่โกดังท้ายเมือง... หึ หนักเอาการนี่ ฉันก็นึกว่าตระกูลหลงจะแข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้าแตะเสียอีก”

“อย่ามาทำเป็นพูดดีไปเลยเฟิ่งเทียน” หลงเจี้ยนสวนกลับ “ฉันรู้ว่าคาสิโนของนายก็เพิ่งโดนตำรวจบุกทลายไปสามแห่งรวด สินค้าที่ท่าเรือก็โดนกัก และหุ้นของนายก็ดิ่งลงจนแทบจะกลายเป็นกระดาษเช็ดก้น... นายเองก็กำลังหลังชนฝาเหมือนกันนั่นแหละ”

เฟิ่งเทียนวางเอกสารลง สายตาคมกริบของทั้งคู่ประสานกันในอากาศ ไม่มีใครหลบตา ไม่มีใครยอมรับความอ่อนแอ แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีอยู่แก่ใจว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดคือความจริง

“นายจะบอกว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกับตระกูลหลงและตระกูลเฟิ่งในช่วงเดือนที่ผ่านมา ไม่ใช่เรื่องบังเอิญงั้นสิ?” เฟิ่งเทียนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

“มันจะบังเอิญได้ยังไง ที่สองตระกูลใหญ่ถูกโจมตีในรูปแบบที่คล้ายคลึงกันและในเวลาไล่เลี่ยกันขนาดนี้” หลงเจี้ยนอธิบายพลางรินชาลงในจอกเคลือบศิลาดล “เรามัวแต่กัดกันเอง แย่งเศษเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อย จนไม่ทันสังเกตเห็นว่ามี เสือตัวใหญ่กว่ากำลังหมอบซุ่มซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มันกำลังใช้เส้นสายทางกฎหมายและอำนาจมืดแทรกซึมเข้ามาตัดกำลังเราทั้งคู่”

“ไอ้คนในเงามืดนั่น... มันต้องการให้เราอ่อนแอลง” เฟิ่งเทียนต่อประโยคให้จบ ความคิดของนักธุรกิจและมาเฟียผู้เจนจัดแล่นปรู๊ด “และเมื่อไม่กี่วันก่อน ลูกสาวของฉันกับลูกชายของนายก็เพิ่งไปก่อเรื่องวิวาทกันจนเป็นข่าวใหญ่โต มันยิ่งเป็นการส่งสัญญาณบอกศัตรูว่า ตระกูลของเราสองคนกำลังแตกคอกันอย่างหนัก และพร้อมที่จะถูกบดขยี้ได้ทุกเมื่อ”

“ถูกต้อง” หลงเจี้ยนพยักหน้า “พวกเด็กๆ มันไม่รู้หรอกว่าการกระทำไร้สาระของพวกมันกำลังเป็นการเร่งให้ตระกูลของเราพังพินาศเร็วขึ้น ไอ้คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ มันคงกำลังนั่งจิบไวน์หัวเราะเยาะพวกเราอยู่แน่ๆ มันไม่ต้องลงมือฆ่าเราด้วยซ้ำ แค่ยืมมือตำรวจกับกฎหมาย และปล่อยให้เราตีกันเองจนตายไปข้างหนึ่ง จากนั้นมันก็ค่อยเข้ามารวบกลืนกิจการและเขตอิทธิพลทั้งหมดของเราไปอย่างง่ายดาย”

เฟิ่งเทียนนิ่งเงียบไปพักใหญ่ สมองประมวลผลอย่างหนักหน่วง “นายสืบรู้หรือยังว่าใครอยู่เบื้องหลัง?”

“ยังไม่ได้ตัวการใหญ่ แต่เท่าที่สายของฉันรายงานมา แก๊งพยัคฆ์ขาวที่กำลังเหิมเกริมอยู่ในตอนนี้ ได้รับเงินทุนสนับสนุนก้อนใหญ่จากกลุ่มนักการเมืองและนายทุนข้ามชาติ พวกมันคือเบี้ยที่ถูกส่งมาเพื่อตอดเล็กตอดน้อยพวกเรา” หลงเจี้ยนตอบเสียงเครียด “เฟิ่งเทียน... นายกับฉันเกลียดขี้หน้ากันมาตั้งแต่จำความได้ ปู่ของนายเคยยิงขาปู่ของฉัน พ่อของฉันก็เคยวางระเบิดรถพ่อของนาย เราคือศัตรู... แต่ตอนนี้ กฎของการเอาชีวิตรอดในวงการนี้คือ ศัตรูของศัตรู คือมิตร”