ตอนที่ 3 คู่กัดตลอดกาล

“อ๊ะ! ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ!” เฟิ่งชิงดิ้นรนสุดชีวิต เธอใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ระดมทุบตีลงบนบ่าและหน้าอกของเขาอย่างไม่ยั้งแรง เล็บแหลมคมข่วนเข้าที่ต้นคอของเขาจนได้เลือด ทว่าชายหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน เขากลับรวบเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่งเพียงข้างเดียว ดึงร่างบางเข้ามาเบียดชิดจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

“ปล่อยเหรอ ฝันไปเถอะ ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอต้องเจอคนอย่างฉันนี่แหละ ถึงจะหลาบจำ!” หลงเหว่ยตวาดใส่หน้าเธอ เสียงของเขาดังแข่งกับเสียงของหล่นแตกรอบกาย กลิ่นวิสกี้ที่เปื้อนเสื้อของเขาผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอม Chanel สุดเย้ายวนของเธอ สร้างบรรยากาศที่ทั้งตึงเครียดและอันตรายจนน่าประหลาด

ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกัน จนเฟิ่งชิงสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ ที่รัวเร็วและกล้ามเนื้อที่เกร็งเขม็งของชายหนุ่ม ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดลงบนหน้าผากของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนวิสกี้อยู่ ห่างจากใบหน้าเพียงคืบ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ คู่หนึ่งเต็มไปด้วยไฟแค้นที่พร้อมจะทำลายล้าง อีกคู่หนึ่งก็ดื้อรั้นและเย่อหยิ่งเกินกว่าจะยอมก้มหัวให้

“นายมันก็แค่ไอ้คนชั้นต่ำ รังแกได้แต่ผู้หญิง!” เฟิ่งชิงเชิดหน้าขึ้นด่า ทนฝืนความเจ็บปวดที่ข้อมืออย่างถึงที่สุด เธอพยายามจะยกเข่าขึ้นกระแทกเข้าที่จุดยุทธศาสตร์ของเขา แต่หลงเหว่ยรู้ทัน เขาเบี่ยงตัวหลบและใช้ขาแกร่งของเขาแทรกเข้าไปหว่างขาของเธอเพื่อล็อกการเคลื่อนไหวทั้งหมดเอาไว้

ท่าทางของทั้งสองในตอนนี้ หากมองข้ามรังสีอำมหิตและการด่าทอไป มันกลับดูคล้ายกับคู่รักที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเร่าร้อนบนฟลอร์เต้นรำเสียมากกว่า ท่ามกลางลูกน้องที่กำลังต่อยตีกันเลือดสาด มาเฟียหนุ่มและหงส์สาวกลับล็อกตัวกันแน่นิ่งอยู่ในพายุแห่งความวุ่นวาย

“อาเหว่ย! ปล่อยคุณหนูเฟิ่งเถอะค่ะ! เดี๋ยวคุณก็เจ็บตัวหรอก!” เสียงแหลมปรี๊ดของเหม่ยหลินดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ เธอฝ่าดงตีนของลูกน้องเข้ามาดึงแขนเสื้อของหลงเหว่ยอย่างร้อนรน ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา “ผู้หญิงคนนี้เธอเป็นบ้าไปแล้ว คุณอย่าไปลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับเธอเลยนะคะ!”

“ปล่อยเธอนะไอ้สารเลว!” อี้เฉินที่เพิ่งตั้งสติได้จากการตกตะลึง คว้าขวดแชมเปญที่เหลือรอดอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเป็นอาวุธ เขาพุ่งตัวเข้ามาหมายจะฟาดเข้าที่หัวของหลงเหว่ยเพื่อช่วยเฟิ่งชิง

หลงเหว่ยเห็นหางตาว่ามีคนลอบโจมตี เขาจำต้องคลายอ้อมกอดและปล่อยข้อมือของเฟิ่งชิงออกอย่างฉุนเฉียว เพื่อเอี้ยวตัวหลบขวดแชมเปญที่ฟาดแหวกอากาศลงมา วินาทีที่หลุดพ้นจากพันธนาการ เฟิ่งชิงถอยร่นไปตั้งหลัก มือบางกุมข้อมือตัวเองที่ตอนนี้ขึ้นรอยนิ้วมือช้ำเลือดช้ำหนองอย่างชัดเจน ความโกรธแค้นทำให้ดวงตาของเธอวาวโรจน์ เหม่ยหลินเห็นจังหวะที่เฟิ่งชิงเสียหลัก เธอแสร้งทำเป็นถลาเข้าไปขวางหน้าหลงเหว่ยเพื่อปกป้อง แต่กลับจงใจใช้ไหล่กระแทกเข้าที่หน้าอกของเฟิ่งชิงอย่างแรง พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงรอดไรฟันที่ได้ยินกันแค่สองคนว่า

“หน้าด้านนักนะ มาอ่อยผู้ชายของคนอื่น ร่านไม่เลิก!”

ฟางเส้นสุดท้ายที่เพิ่งต่อติดเมื่อครู่ ขาดสะบั้นลงอีกครั้งอย่างไม่มีชิ้นดี เฟิ่งชิงเบิกตากว้างด้วยความโทสะ เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่สนสี่สนแปดอะไรทั้งสิ้น หญิงสาวง้างมือขวาขึ้นสุดแขน รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าจิ้มลิ้มที่ชอบแสร้งทำเป็นใสซื่อของเหม่ยหลินอย่างเต็มแรง

เพียะ!

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว ก้องกังวานยิ่งกว่าเสียงแก้วแตก รุนแรงถึงขั้นที่ทำให้ดนตรีที่เพิ่งเปิดขึ้นมาใหม่ต้องดับลงอีกครั้ง ใบหน้าของเหม่ยหลินหันสะบัดไปตามแรงตบ ร่างบอบบางในชุดสีขาวปลิวล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นพรมอย่างหมดสภาพ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากทันที พร้อมกับรอยฝ่ามือสีแดงเถือกที่ประทับเด่นหราบนแก้มขาวซีด

“กรี๊ดด!” เหม่ยหลินกรีดร้องลั่น กุมแก้มตัวเองพลางร้องไห้โฮราวกับโลกจะแตกสลาย “อาเหว่ย ช่วยฉันด้วย! เธอตีฉัน!”

“เหม่ยหลิน!” หลงเหว่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ และโกรธจัดที่เห็นคนรักถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตา เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หันขวับมาจ้องเฟิ่งชิงด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ “เฟิ่งชิง! กล้าดียังไงมาตบผู้หญิงของฉัน!”

“ทำไมฉันจะกล้าไม่ได้ ก็นังนี่มันปากพล่อย!” เฟิ่งชิงเชิดหน้าขึ้นด่ากลับอย่างไม่เกรงกลัว “ฉันตบสั่งสอนให้ก็บุญแค่ไหนแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นมันโดนตัดลิ้นไปแล้ว!”

อี้เฉินที่เห็นหลงเหว่ยกำลังจะพุ่งเข้าไปทำร้ายเฟิ่งชิงอีกครั้ง เขารีบก้าวเข้ามาขวางหน้าหญิงสาวเอาไว้ ชูขวดแชมเปญในมือขึ้นขู่ “อย่าเข้ามานะโว้ย! ถ้าแกแตะต้องชิงชิงอีกแม้แต่ปลายก้อย ฉันเอาขวดนี้ฟาดหัวแกแบะแน่!”

คำขู่ของนายแบบหน้าหวานไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มรู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับไปกระตุกต่อมโทสะและต่อมหึงหวงที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวให้ระเบิดออก หลงเหว่ยแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

“อยากตายนักใช่ไหมไอ้หน้าจืด... ได้! กูจัดให้!”

หลงเหว่ยไม่รอให้อี้เฉินได้ตั้งตัว เขาเบี่ยงหลบขวดแชมเปญที่อี้เฉินหลับหูหลับตาฟาดลงมาได้อย่างง่ายดายดุจวิญญาณ มือหนาคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมของนายแบบหนุ่ม กระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนอี้เฉินเสียหลักถลาไปข้างหน้า ก่อนที่หลงเหว่ยจะง้างหมัดขวาที่อาบไปด้วยความโกรธแค้นและรังสีฆ่าฟัน ซัดเปรี้ยงเข้าที่ปลายคางของอี้เฉินอย่างจัง!

ผัวะ!

เสียงหมัดกระทบกระดูกกรามดังลั่นจนน่าขนลุก ร่างสูงโปร่งของอี้เฉินลอยละลิ่วตามแรงหมัด ก่อนจะร่วงลงไปฟาดกับโต๊ะกระจกที่เหลือรอดอยู่จนแตกกระจาย ชายหนุ่มสลบเหมือดคาที่ เลือดกลบปาก ไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต

“อี้เฉิน!” เฟิ่งชิงอุทานด้วยความตกใจ เธอไม่ได้ห่วงผู้ชายคนนี้มากมายหรอก แต่การที่หลงเหว่ยมาอัดคนของเธอจนสลบคาตีน มันคือการหยามเกียรติเธออย่างรุนแรงที่สุด!

“หลงเหว่ย! แกมันบ้าไปแล้ว! แกตาย!” เฟิ่งชิงคว้าเศษขวดแก้วปากฉลามที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา หมายจะพุ่งเข้าไปแทงไอ้ผู้ชายเฮงซวยตรงหน้าให้ตายตกไปตามกัน

“ก็เข้ามาสิ! คิดว่าฉันจะไม่กล้าอัดผู้หญิงหรือไง!” หลงเหว่ยคำรามกลับ ตั้งท่าเตรียมพร้อมปะทะ ร่างกายของเขาสูบฉีดไปด้วยอะดรีนาลีนและความเกลียดชัง

แต่ก่อนที่สงครามเลือดระหว่างมังกรและหงส์จะดำเนินไปถึงขั้นมีคนตาย เสียงไซเรนของรถตำรวจนับสิบคันก็ดังแว่วมาแต่ไกล ตามมาด้วยเสียงตะโกนของผู้จัดการร้านที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ

“คุณชายหลง! คุณหนูเฟิ่ง! หยุดก่อนครับ! ตำรวจกำลังมาล้อมร้านแล้วครับ! ถอยกันก่อนเถอะครับ ไม่งั้นได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งแน่!”

เสียงเตือนนั้นดึงสติของทั้งสองคนให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง หลงเหว่ยและเฟิ่งชิงชะงักฝีเท้า ลูกน้องของทั้งสองฝั่งที่กำลังฟัดกันนัวเนียก็ค่อยๆ ผละออกจากกัน แต่ละคนสภาพสะบักสะบอม เลือดอาบหน้า เสื้อผ้าขาดวิ่น หลงเหว่ยหอบหายใจหนักหน่วง เขาสะบัดเสื้อสูทที่ยับย่นของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปตวัดสายตามองเฟิ่งชิงเป็นครั้งสุดท้าย สายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและคำมั่นสัญญาแห่งหายนะ

“ฝากไว้ก่อนเถอะเฟิ่งชิง... วันนี้เธอทำฉันไว้แสบมาก หนี้แค้นครั้งนี้ ฉันจะทบต้นทบดอก คืนให้เธอจนเธอต้องร้องขอชีวิตเลยคอยดู!” เขากัดฟันพูด ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง “พยุงเหม่ยหลินขึ้นมา แล้วถอย!”