LOGINบรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ ของคฤหาสน์ตระกูลหลงเย็นเยียบจนแทบจะจับขั้วหัวใจ แม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานประสานกับแชนเดอเลียร์คริสตัลที่ส่องสว่างเจิดจ้า แต่กลับไม่อาจลบล้างรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านมาจากผู้นำสูงสุดของสองตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ หลงเจี้ยนและเฟิ่งเทียนนั่งจิบชาอยู่บนโซฟาหนังอิตาลีสีดำขลับด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตาของทั้งคู่กลับเด็ดขาดและไร้ซึ่งความปรานี
เบื้องหน้าของพวกเขาคือทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของทั้งสองตระกูลที่ถูกเรียกตัวมาด่วน หลงเหว่ยยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ขณะที่เฟิ่งชิงยืนเชิดหน้าอยู่กลางห้อง เดรสรัดรูปสีแดงเพลิงของเธอขับเน้นให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน นัยน์ตาเฉี่ยวคมกวาดมองผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความไม่เข้าใจและเมื่อคำประกาศิตหลุดออกจากปากของหลงเจี้ยนว่าเพื่อกอบกู้สถานการณ์ของสองตระกูล พวกแกสองคนต้องแต่งงานกัน ระเบิดลูกใหญ่ก็ถูกจุดชนวนขึ้นในวินาทีนั้น
“ไม่มีทาง! ให้ตายผมก็ไม่แต่ง!” หลงเหว่ยตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง เขาพุ่งพรวดเข้ามาทุบโต๊ะกระจกตรงหน้าผู้เป็นพ่ออย่างแรงจนถ้วยชาสั่นคลอน “ป๊าบ้าไปแล้วหรือไง! ป๊าก็รู้ว่าผมเกลียดขี้หน้ายัยแม่มดนี่เข้ากระดูกดำ แค่หายใจร่วมโลกกันผมยังขยะแขยง แล้วจะให้ผมเอาผู้หญิง ที่ควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้ามาเป็นเมียเนี่ยนะ! ผมมีเหม่ยหลินอยู่แล้วทั้งคน ป๊าจะให้ผมเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
“หุบปากเน่าๆ ของนายเดี๋ยวนี้นะไอ้หมาบ้า!” เฟิ่งชิงหันขวับไปแผดเสียงใส่หลงเหว่ย ดวงตากลมโตวาวโรจน์ดุจเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง ก่อนจะหันไปกระทืบเท้าเร่าๆ ต่อหน้าประมุขตระกูลเฟิ่งด้วยท่าทีดื้อรั้นขั้นสุด “ป๊า! ป๊าฟังที่มันด่าหนูสิ ป๊ายอมให้ลูกสาวป๊าโดนมันหยามเกียรติแบบนี้ได้ยังไง! หนูไม่แต่งเด็ดขาดนะคะ ป๊าจะให้หนูไปแต่งกับขอทานที่ไหนหนูก็ยอม แต่ต้องไม่ใช่ไอ้อันธพาลสวะตระกูลหลงคนนี้! หนูเกลียดเขา! หนูยอมตายดีกว่าต้องใช้นามสกุลร่วมกับมัน!”
“หยุดโวยวายกันสักที!” เฟิ่งเทียนตวาดกลับด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ทำเอาบอดี้การ์ดรอบห้องสะดุ้งเฮือก ทว่าเฟิ่งชิงกลับไม่ยอมลดราวาศอก เธอเชิดหน้าขึ้น น้ำตาแห่งความโกรธเกรี้ยวรื้นขึ้นมาที่ขอบตา
“ป๊าไม่รักหนูแล้วใช่ไหม ถึงจะส่งหนูไปตกนรก! ชิงชิงไม่ยอม ป๊าจะบังคับหนูไม่ได้!” เฟิ่งชิงสะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกระแทกส้นเข็มปึงปังออกไปจากห้องโถงโดยไม่สนใจคำเรียกของพ่อแม้แต่น้อย
“ผมก็ไม่แต่งเหมือนกัน ป๊าอยากแต่ง ป๊าก็ไปแต่งเองสิ!” หลงเหว่ยทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำก้าวร้าว ก่อนจะเดินเตะกระถางต้นไม้โบราณราคาแพงลิ่วที่หน้าประตูจนแตกกระจาย แล้วพุ่งตัวออกไปจากคฤหาสน์ด้วยความเดือดดาลไม่แพ้กัน
ทั้งสองคนต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตด้วยความมั่นใจว่า ต่อให้เป็นผู้นำมาเฟียก็ไม่อาจบังคับฝืนใจพวกเขาได้ หลงเหว่ยขับรถสปอร์ตคันหรูไปรับเหม่ยหลิน แฟนสาวหน้าหวานที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ เขาพาเธอตรงดิ่งไปยังบูติกเครื่องประดับเพชรแบรนด์เนมระดับโลกใจกลางห้างสรรพสินค้าหรู หวังจะใช้เงินเปย์แฟนสาวเพื่อลบล้างความหงุดหงิดในใจ
“เหม่ยหลิน เธอชอบสร้อยคอเพชรสีชมพูเส้นนั้นไหม ฉันซื้อให้” หลงเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงป๋าจัด พลางโยนบัตรเครดิตแบล็กการ์ดไม่จำกัดวงเงินลงบนเคาน์เตอร์กระจก พนักงานขายรีบรับบัตรไปรูดด้วยความนอบน้อม ทว่าเพียงอึดใจเดียว เครื่องรูดบัตรกลับส่งเสียงร้องเตือนสีแดงวาบ
“เอ่อ... ขออภัยค่ะคุณชายหลง บัตรใบนี้ถูกปฏิเสธค่ะ” พนักงานขายกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“บ้าเอ๊ย! เครื่องพังหรือไง รูดใบนี้!” หลงเหว่ยสบถอย่างหัวเสีย ควักบัตรเครดิตอีกสามใบโยนลงไป แต่ผลลัพธ์กลับเหมือนเดิมทุกใบ ทุกบัญชีของเขาถูกระงับ หลงเหว่ยหน้าชาด้วยความอับอายต่อหน้าแฟนสาวและพนักงาน เขาหันขวับไปหมายจะสั่งให้ลูกน้องคนสนิทเอาเงินสดมาจ่าย “อาเฉิน! เอาเงินสดมา...”
ทว่า... ความว่างเปล่าคือสิ่งที่ตอบกลับมา ไม่มีเงาของบอดี้การ์ดชุดดำนับสิบคนที่มักจะเดินตามประกบเขาเป็นพรวน ลูกน้องของเขาทั้งหมดอันตรธานหายไปราวกับอากาศธาตุ หลงเหว่ยเบิกตากว้าง มือหนากำหมัดแน่นเมื่อตระหนักได้ถึงหายนะที่กำลังมาเยือน
ในเวลาเดียวกัน ณ โซนวีไอพีของช็อปกระเป๋าแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ เฟิ่งชิงกำลังนั่งไขว่ห้างจิบแชมเปญ โดยมีพนักงานนำกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดเอดิชันนับสิบใบมาเรียงรายให้เลือก เธอชี้ข้อมือสั่งซื้อกระเป๋าทุกใบเพื่อระบายอารมณ์ แต่เมื่อถึงเวลาชำระเงิน บัตรเครดิตทุกใบของเธอก็ถูกปฏิเสธเช่นเดียวกัน
“หมายความว่ายังไงที่บอกว่าวงเงินถูกระงับ ฉันคือคุณหนูตระกูลเฟิ่งนะ!” เฟิ่งชิงตวาดลั่นร้านจนพนักงานหน้าซีดเผือด เธอคว้าสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมากดโทรหาลูกน้องคนสนิท ทว่าไม่มีใครรับสายสักคน เธอหันไปมองรอบกาย บอดี้การ์ดที่ป๊าเคยส่งมาคุ้มกันหายหัวไปหมดสิ้น ทิ้งให้คุณหนูผู้สูงศักดิ์ต้องยืนอับอายขายหน้าท่ามกลางสายตาซุบซิบของไฮโซคนอื่นๆ
ค่ำคืนนั้น ภาพที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็นก็ปรากฏขึ้น ณ คฤหาสน์ของทั้งสองตระกูล
หลงเหว่ย ผู้หยิ่งผยอง ทิ้งตัวลงคุกเข่าอยู่หน้าประตูห้องทำงานของหลงเจี้ยน
“ป๊า! เปิดบัญชีให้ผมเถอะ ผมไม่มีเงินแม้แต่จะเติมน้ำมันรถแล้ว ลูกน้องก็หายหัวไปหมด ป๊าจะฆ่าผมให้ตายหรือไง!”
เทียนอี้มองเห็นประกายความสุขในดวงตาคู่นั้น ความเจ็บปวดลึกๆ ในใจ ที่เคยแอบรักและหวังจะได้ครอบครองเธอ ค่อยๆ ตกตะกอน และแปรเปลี่ยนเป็นความยอมรับอย่างบริสุทธิ์ใจ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหลังมือของหญิงสาวเบาๆ“ชิงชิง... พี่ดีใจนะ ที่เห็นเธอมีความสุขขนาดนี้” เทียนอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและสั่นเครือเล็กน้อย “ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา พี่พยายามสร้างเนื้อสร้างตัว สร้างอำนาจและธุรกิจที่อเมริกา ก็เพื่อหวังว่าวันหนึ่งพี่จะกลับมาและคู่ควรกับเธอ พี่อยากจะเป็นคนที่ปกป้องเธอ สร้างโลกทั้งใบให้เธอ... แต่ตอนนี้ พี่รู้แล้วล่ะ ว่าโลกทั้งใบของเธอ มันสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว”เฟิ่งชิงชะงักไป หญิงสาวมองสบตากับพี่ชายบุญธรรม สัมผัสได้ถึงความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น “พี่เทียนอี้...”“ไม่ต้องพูดอะไรหรอก พี่เข้าใจทุกอย่างดี” เทียนอี้ยิ้มกว้างขึ้น แม้ดวงตาจะแดงรื้น “พี่เห็นสายตาที่หลงเหว่ยมองเธอ พี่เห็นความบ้าคลั่งตอนที่เขายอมเสี่ยงตายเพื่อปกป้องเธอ และพี่ก็เห็น... สายตาที่ชิงชิงมองเขา ผู้ชายคนนั้นรักชิงชิงมากกว่าชีวิตของเขา
แม้ความจริงจะโหดร้ายที่รู้ว่าเขาเป็นต้นเหตุให้ลูกเมียต้องหนีจากไป แม้จะเจ็บปวดที่รู้ว่าชีวิตนี้อาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลูกชายที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่... แต่ทว่า ท่ามกลางหยาดน้ำตาแห่งความสูญเสียนั้น รอยยิ้มบางๆ แห่งความปีติและโล่งอกกลับค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่สั่นเทาของนักโทษชรารอยยิ้มที่งดงามและบริสุทธิ์ที่สุดในรอบยี่สิบปีของหลงหยง“พวกเขา... ยังไม่ตาย...” หลงหยงพึมพำกับตัวเองเสียงสั่น เอนศีรษะพิงกระจกกันกระสุนด้วยความรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก “ลูกเมียของผม... ไม่ได้ถูกยิงตายในโกดังนั่น... พวกเขายังมีชีวิตอยู่... พวกเขามีความสุข... ลูกของผม... ได้เติบโตในที่ที่สว่างไสว...”หลงหยงเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่ชาย รอยยิ้มทั้งน้ำตาของเขามันช่างสว่างไสวและเต็มเปี่ยมไปด้วยความขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ“ขอบคุณครับพี่ใหญ่... ขอบคุณที่ช่วยปกป้องพวกเขา... ขอบคุณที่ปกปิดความลับนี้เพื่อแลกกับอนาคตที่ดีของอาหยง... ผมไม่โกรธพี่เลยแม้แต่นิดเดียว... การได้รู้ว่าพวกเขายังหายใจอยู่บนโลกใบนี้... แค่นี้มันก็เพียงพอแล้วสำหรับคนบาปอย่างผม... แค่นี้ผมก
“ที่รัก ลูกชาย...พ่อแก้แค้นให้พวกเจ้าได้แล้ว... พ่อทำสำเร็จแล้ว...” หลงหยงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ เงยหน้ามองเพดานห้องราวกับกำลังมองหาวิญญาณของลูกเมียที่เฝ้ารอคอยเขาอยู่บนสรวงสวรรค์ปัง!ประตูห้องทำงานถูกถีบพังเข้ามาโดยหน่วยคอมมานโดและตำรวจนับสิบนาย ปากกระบอกปืนทุกกระบอกเล็งตรงมาที่ร่างของชายชราที่นั่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางกองเลือด“ทิ้งอาวุธและยกมือขึ้น คุณถูกจับแล้ว!” ผู้บัญชาการตำรวจตะโกนสั่งหลงหยงไม่ได้ขัดขืน ไม่ได้ต่อสู้ เขาเพียงแค่ยกมือทั้งสองข้างที่เปื้อนเลือดขึ้นเหนือศีรษะอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความปลดเปลื้องและความสงบ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่บอบช้ำเป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปี หนี้แค้นได้รับการชำระล้างแล้ว เขาพร้อมที่จะรับโทษทัณฑ์ตามกฎหมายอย่างเต็มใจการตายของเถิงเหลยและการมอบตัวของหลงหยง นำไปสู่การล่มสลายของอาณาจักรอาชญากรรมตระกูลเถิงอย่างราบคาบ ตำรวจสามารถบุกเข้าจับกุมเครือข่ายลูกน้องและยึดทรัพย์สินผิดกฎหมายได้ทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้น หลักฐานที่หลงเหว่ยและหลงหยงมอบให้ ยังสาวไส้ไปถึงนักการเมืองทุจริตและบรรดาญาติพี่น้องใ
“ที่รัก ลูกชาย...พ่อแก้แค้นให้พวกเจ้าได้แล้ว... พ่อทำสำเร็จแล้ว...” หลงหยงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ เงยหน้ามองเพดานห้องราวกับกำลังมองหาวิญญาณของลูกเมียที่เฝ้ารอคอยเขาอยู่บนสรวงสวรรค์ปัง!ประตูห้องทำงานถูกถีบพังเข้ามาโดยหน่วยคอมมานโดและตำรวจนับสิบนาย ปากกระบอกปืนทุกกระบอกเล็งตรงมาที่ร่างของชายชราที่นั่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางกองเลือด“ทิ้งอาวุธและยกมือขึ้น คุณถูกจับแล้ว!” ผู้บัญชาการตำรวจตะโกนสั่งหลงหยงไม่ได้ขัดขืน ไม่ได้ต่อสู้ เขาเพียงแค่ยกมือทั้งสองข้างที่เปื้อนเลือดขึ้นเหนือศีรษะอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความปลดเปลื้องและความสงบ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่บอบช้ำเป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปี หนี้แค้นได้รับการชำระล้างแล้ว เขาพร้อมที่จะรับโทษทัณฑ์ตามกฎหมายอย่างเต็มใจการตายของเถิงเหลยและการมอบตัวของหลงหยง นำไปสู่การล่มสลายของอาณาจักรอาชญากรรมตระกูลเถิงอย่างราบคาบ ตำรวจสามารถบุกเข้าจับกุมเครือข่ายลูกน้องและยึดทรัพย์สินผิดกฎหมายได้ทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้น หลักฐานที่หลงเหว่ยและหลงหยงมอบให้ ยังสาวไส้ไปถึงนักการเมืองทุจริตและบรรดาญาติพี่น้องในตระกูลหลงสายรองที่แอบลักลอบทำธุรกิจมืดและค้ายาเสพติด ทุกคนถู
เวลาตีสี่ ครึ่งชั่วโมงก่อนรุ่งสางขบวนรถตำรวจนับร้อยคัน ปิดไซเรนและไฟหน้า เคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบเข้าโอบล้อมยอดเขาหัวโล้นซึ่งเป็นที่ตั้งของป้อมปราการตระกูลเถิง หน่วยคอมมานโดและสไนเปอร์กระจายกำลังเข้าประจำจุดยุทธศาสตร์ทุกตารางนิ้ว ปิดกั้นทางหนีทุกเส้นทางอย่างสมบูรณ์แบบ ภายในคฤหาสน์ตระกูลเถิง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและโกลาหล เสียงวิทยุสื่อสารของบอดี้การ์ดดังระงม รายงานการสูญเสียการติดต่อ กับกองกำลังทหารรับจ้างที่ส่งไปโจมตีตระกูลหลงเถิงเหลย ผู้นำตระกูลผู้โหดเหี้ยม บัดนี้มีใบหน้าที่ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เขาเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายเต็มใบหน้า“นายท่านครับ! แย่แล้วครับ ตำรวจ! กองกำลังตำรวจและหน่วยสวาทนับร้อยล้อมคฤหาสน์เราไว้ทุกทิศทางแล้วครับ พวกมันมีหมายจับและกำลังเตรียมบุกเข้ามา!” มือขวาคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน“บัดซบเอ๊ย! ไอ้หลงหยงมันทำงานพลาด พวกตำรวจมันรู้ความเคลื่อนไหวของเราได้ยังไง!” เถิงเหลยสบถลั่น กวาดข้าวของบนโต๊ะทำงานทิ้งระเนระนาด “สั่งให้ลูกน้องทุกคนยิง
สายตาฝ้าฟางของหลงหยงกวาดอ่านตัวหนังสือเหล่านั้น... และเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่สมองประมวลผลข้อความในกระดาษ หัวใจของชายชราก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ โลกทั้งใบหมุนคว้างและแตกสลายลงมาต่อหน้าต่อตาราวกับถูกค้อนเหล็กนับพันตันกระหน่ำทุบ“ไม่... ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้...” หลงหยงละล่ำละลัก เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน ดวงตาเบิกถลนจ้องมองภาพถ่ายของเถิงเหลยในวัยหนุ่ม ที่กำลังยืนสั่งการกลุ่มมือปืนที่จับตัวเสี่ยวเฟินและลูกเป็นตัวประกัน บันทึกคำสารภาพระบุชัดเจนว่าตระกูลเถิง คือผู้บงการอยู่เบื้องหลังการลักพาตัวและการสังหารหมู่ในวันนั้น เพื่อหวังจะโยนความผิดให้แก๊งท้องถิ่นและทำลายความเชื่อใจภายในตระกูลหลง“ไอ้เถิงเหลย... มันคือคนที่สั่งฆ่าเมียและลูกของแก เมื่อยี่สิบปีก่อน หลงหยง!” หลงเจี้ยนตะโกนใส่หน้าน้องชาย น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้ม “ฉันรู้ความจริงเรื่องนี้มาตลอด แต่ที่ฉันบอกแกไม่ได้ ที่ฉันต้องปิดบังแกไว้ ก็เพราะในตอนนั้นตระกูลเถิงมีอำนาจล้นฟ้า ถ้าแกรู้ แกจะต้องบุกไปล้างแค้นแบบหมาจนตรอก และแกจะต้องตายฟรี ฉันต้องทนให้แกเกลียดฉัน ทนให้แกมองฉันเป็นไอ้ขี้ขลาด
เสียงเบสหนักหน่วง จากลำโพงตัวยักษ์ดังสะท้อนก้องไปทั่วทุกอณูของ ‘The Obsidian’ คลับระดับซูเปอร์วีไอพีที่หรูหราที่สุดในใจกลางเมืองหลวง สถานที่ซึ่งรวบรวมเหล่ามหาเศรษฐี ทายาทนักธุรกิจ และผู้มีอิทธิพลในโลกมืดเอาไว้ภายใต้แสงไฟนีออนสลัวและแชนเดอเลียร์คริสตัลที่ส่องประกายระยิบระยับ ทว่าในค่ำคืนนี้ บรรยากาศ
บทนำในโลกของมาเฟีย... มีกฎเหล็กที่ทุกคนต่างรู้ดีว่า ‘ตระกูลหลง’ และ ‘ตระกูลเฟิ่ง’ คือเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ มังกรและหงส์ที่เกิดมาเพื่อฟาดฟันและแย่งชิงความเป็นใหญ่ หากฝ่ายหนึ่งยืนหยัด อีกฝ่ายต้องพินาศย่อยยับไม่มีใครคาดคิดว่าวันหนึ่ง ทายาทเพียงคนเดียวของสองขั้วอำนาจจะต้องมาจรดปลายปากกาเซ็นใบทะเบี
เหม่ยหลินโผเข้ากอดหลงเหว่ยแน่น ซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจและแววตาเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิดภายใต้คราบน้ำตา “ฉันจะรอคุณค่ะอาเหว่ย นานแค่ไหนฉันก็จะรอ...”หลายวันต่อมา หลังจากความวุ่นวายเรื่องการเตรียมงานแต่งงานเริ่มซาลง บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินของเฟิ่งชิงก็ถูกปลดล็อกอีกครั้งเพื่อใช้เตรียมตัวสำหรับการเป็นเจ้าสาว ห
ลูกน้องตระกูลหลงเห็นดังนั้นก็ขยับพรวดเข้ามากระชากคอเสื้อการ์ดตระกูลเฟิ่งทันที บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดราวกับสายกีตาร์ที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะและพร้อมจะขาดสะบั้นลงทุกวินาที“ปล่อยพวกเขาเข้ามา อาหลง” เสียงหวานใสทว่าทรงอำนาจดังมาจากโซฟาตัวใหญ่ เฟิ่งชิงโบกมือเบาๆ เชิงสั่งการ ลูกน้องตระกูลเฟิ่งจึงยอมถอยร
![เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






