ตอนที่ 6 คู่กัดตลอดกาล

เฟิ่งเทียนหรี่ตามองชายฝั่งตรงข้าม “นายกำลังจะเสนออะไร?”

“เราต้องยุติความบาดหมางทั้งหมด... อย่างน้อยก็ในตอนนี้” หลงเจี้ยนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ถ้าเรายังมัวแต่แทงข้างหลังกันเอง เราจะไม่รอดทั้งคู่ วิธีเดียวที่จะรับมือกับไอ้คนในเงามืดนั่นได้ คือการรวมกำลังกัน รวมเงินทุน รวมเครือข่ายเส้นสาย และรวมธุรกิจของเราสองตระกูลเข้าด้วยกัน เพื่อสร้างเกราะกำบังที่แข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้าเจาะเข้ามาได้”

“ควบรวมกิจการงั้นเหรอ?” เฟิ่งเทียนแค่นเสียงหัวเราะ “นายคิดว่ามันง่ายเหมือนบริษัทเอกชนรวมหุ้นกันหรือไงหลงเจี้ยน ลูกน้องของเราสองฝั่งเจอหน้ากันก็แทบจะชักปืนยิงกันแล้ว ความแค้นฝังลึกมาสามชั่วคน นายคิดว่าแค่กระดาษสัญญาแผ่นเดียวจะหยุดเลือดที่เคยไหลได้งั้นเหรอ ต่อให้เราสองคนตกลงกันได้ แต่ลูกน้องระดับล่างไม่มีทางยอมรับแน่ พวกมันจะเกิดความหวาดระแวง และสุดท้ายก็จะเป็นหนอนบ่อนไส้กันเอง”

“ฉันรู้ว่าแค่สัญญาทางธุรกิจมันไม่พอ” หลงเจี้ยนโน้มตัวไปข้างหน้า วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ นัยน์ตาฉายแววเด็ดเดี่ยว “มันต้องเป็นสัญญาสงบศึกที่มีเลือดและสายใยครอบครัวเป็นเครื่องค้ำประกัน... สัญญาที่ประกาศให้คนทั้งโลกใต้ดินและพวกที่ซ่อนอยู่ในเงามืดได้รับรู้ว่า ตระกูลหลงและตระกูลเฟิ่งได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้วอย่างสมบูรณ์”

เฟิ่งเทียนชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เขาพอจะเดาออกแล้วว่าหลงเจี้ยนกำลังจะพูดอะไร และมันเป็นความคิดที่บ้าบิ่นที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา

“นายอย่าบอกนะว่า...”

“ใช่” หลงเจี้ยนพยักหน้าช้าๆ “หลงเหว่ย กับ เฟิ่งชิง... ต้องแต่งงานกัน”

บรรยากาศในห้องเงียบกริบ จนได้ยินเสียงฝนตกกระทบหลังคากระเบื้องด้านนอกอย่างชัดเจน เฟิ่งเทียนเบิกตากว้าง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างฝืดเฝื่อน

“นายบ้าไปแล้วหลงเจี้ยน นายก็รู้ว่าลูกชายของนายกับลูกสาวของฉันเกลียดกันเข้าไส้ เจอหน้ากันทีไรคลับบาร์พังพินาศไปทุกที นายยังกล้าคิดจะจับพวกมันสองคนมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันอีกเหรอ นายอยากให้พวกมันเอามีดแทงกันตายในห้องหอหรือไง!”

“แล้วนายมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ!” หลงเจี้ยนสวนกลับเสียงแข็ง “การแต่งงานของทายาทสายตรงคือวิธีเดียวที่จะผูกมัดสองตระกูลได้อย่างเบ็ดเสร็จ มันคือการส่งสัญญาณที่ทรงพลังที่สุด ว่าอำนาจ เงินทุน และกำลังคนของเราได้รวมเป็นหนึ่งเดียว ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายจะไม่มีข้อก้างขา ศัตรูที่กำลังจ้องเล่นงานเราก็จะต้องถอยร่นกลับไปประเมินสถานการณ์ใหม่ เพราะการเผชิญหน้ากับหลงและเฟิ่ง ที่รวมร่างกัน มันเท่ากับการรนหาที่ตาย!”

เฟิ่งเทียนลูบปลายคางอย่างใช้ความคิด ข้อเสนอของหลงเจี้ยนแม้จะฟังดูบ้าบอ แต่มันคือทางออกที่มีประสิทธิภาพที่สุดในแง่ของธุรกิจและยุทธศาสตร์การรบในโลกมาเฟีย การแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีเป็นวิธีคลาสสิกที่ถูกใช้มาตั้งแต่ยุคโบราณ และมันได้ผลเสมอ

“แล้วนายคิดว่าไอ้เด็กสองคนนั้นมันจะยอมง่ายๆ งั้นเหรอ?” เฟิ่งเทียนถามเสียงอ่อนลง บ่งบอกว่าเขาเริ่มคล้อยตาม “ลูกสาวฉันหัวรั้นยิ่งกว่าอะไรดี แถมยังมีข่าวคั่วผู้ชายไม่ซ้ำหน้า ส่วนลูกชายนายน่ะ... ฉันได้ยินมาว่ามันหลงยัยเด็กผู้หญิงจืดชืดที่ชื่อเหม่ยหลินอะไรนั่นจนหัวปักหัวปำไม่ใช่หรือไง”

“เรื่องความรักไร้สาระของพวกเด็กๆ มันเทียบไม่ได้กับความอยู่รอดของตระกูล” หลงเจี้ยนตอบอย่างเย็นชา “พวกมันเกิดมาบนกองเงินกองทองที่ตระกูลสร้างไว้ให้ เสวยสุขกับอำนาจที่ได้มาตั้งแต่เกิด ถึงเวลาที่พวกมันจะต้องตอบแทนตระกูลบ้างแล้ว ถ้าพวกมันไม่ยอม เราก็แค่ต้องบีบ ให้พวกมันยอม”

“นายจะทำยังไง?” เฟิ่งเทียนเลิกคิ้ว

“ก็แค่ตัดหางปล่อยวัดชั่วคราว” หลงเจี้ยนแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับลูกชายของเขาไม่มีผิดเพี้ยน “อายัดบัตรเครดิตทุกใบ ระงับบัญชีธนาคาร ยึดรถสปอร์ต สั่งห้ามลูกน้องทุกคนให้ความช่วยเหลือหรือรับใช้พวกมัน ปล่อยให้พวกมันออกไปเผชิญโลกความจริงด้วยสองมือเปล่า ให้มันรู้ว่าถ้าไม่มีคำว่าตระกูลหลงหรือตระกูลเฟิ่งหนุนหลัง พวกมันก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีน้ำยาอะไรเลย... เมื่อถึงตอนที่พวกมันทนความลำบากไม่ไหว พวกมันก็จะซมซานกลับมาเซ็นสัญญาแต่งงานเอง”

เฟิ่งเทียนนิ่งคิดทบทวนแผนการอันแยบยลและโหดร้ายทารุณต่อจิตใจคนเป็นพ่อ แต่เพื่อรักษาอาณาจักรหมื่นล้านเอาไว้ เขาไม่มีทางเลือกอื่น หากปล่อยให้ธุรกิจล่มสลาย ลูกสาวของเขาก็ต้องตกระกำลำบากอยู่ดี สู้จับแต่งงานเพื่อรวบอำนาจยังจะดีเสียกว่า

“ตกลง” ในที่สุดเฟิ่งเทียนก็พยักหน้า เขายกจอกชาขึ้นมาไว้ตรงหน้า “เราจะรวมกิจการกัน และให้ทายาทของเราแต่งงานกันเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อหยุดวิกฤตครั้งนี้”

หลงเจี้ยนยกจอกชาของตนขึ้นมาชนกับจอกของเฟิ่งเทียนเบาๆ เสียงกระเบื้องกระทบกันดังกังวานใส เป็นอันเสร็จสิ้นสัญญาสงบศึกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของโลกใต้ดิน

“เราจะให้เวลาพวกมันจัดการธุระส่วนตัวอีกสามวัน” หลงเจี้ยนเอ่ยขึ้นขณะวางจอกชาลง “วันศุกร์นี้ ตอนหกโมงเย็น ให้นายพาลูกสาวของนายไปที่คฤหาสน์หลักตระกูลหลง เราจะแจ้งเรื่องนี้ให้พวกมันทราบพร้อมกัน... เตรียมรับมือกับพายุทอร์นาโดในบ้านได้เลย เฟิ่งเทียน”

“หึ ฉันว่ามันน่าจะเป็นสงครามโลกครั้งที่สามเสียมากกว่า” เฟิ่งเทียนส่ายหน้าอย่างอ่อนใจเมื่อนึกถึงฤทธิ์เดชของลูกสาว

ทั้งสองประมุขลุกขึ้นยืน โค้งศีรษะให้กันเล็กน้อยตามธรรมเนียม ก่อนจะแยกย้ายกันเดินออกจากห้องวีไอพีของโรงน้ำชา ทิ้งกลิ่นชาอู่หลงและแผนการสั่นสะเทือนวงการมาเฟียเอาไว้เบื้องหลัง