บทที่ 3

"คุณหิวไหม? ฉันจะหาอะไรให้กิน" เธอกล่าว วันนี้เธอไม่เห็นเขากินอะไรเลยตอนที่เธอทำความสะอาดถนน

หลิง อี้หราน โยนบะหมี่และไข่ลงไปในหม้อเพื่อทำบะหมี่ง่าย ๆ ให้กับเขา

"นี่นะ กินสิ แต่อย่ากินเร็วเกินไปมันค่อนข้างจะร้อนน่ะ" เธอกล่าว

เขาก้มหน้าและกินบะหมี่อย่างเงียบ ๆ ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง หลิง อี้หราน จ้องมองเขาด้วยความเงียบ ในตอนนั้นความเหงาที่เธอเคยรู้สึกเมื่อใดก็ตามที่เธอเพิ่งกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ดูเหมือนจะหายไป อาจเป็นเพราะมีคนอื่นอยู่ในห้อง?

หลังจากที่เขากินเสร็จ หลิง อี้หราน ก็ทำความสะอาดจาน “ฉันมักจะนอนโดยเปิดไฟฉันหวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะคะ” เธอกล่าว นับตั้งแต่ได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำเธอก็ติดนิสัยชอบเปิดไฟขณะนอนหลับ

“แน่นอนครับ”

หลิงอี้หรานนอนลงบนเตียงในขณะที่เขานอนบนเสื่อที่เธอปูไว้ที่พื้น

เธอหลับตาลงและพยายามอย่างมากที่จะหลับ เธอไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นเมื่อใด แต่ในบางช่วงเวลาเธอเริ่มพบว่ามันน่ากลัวจริง ๆ ที่จะข่มตาให้หลับลง

เพราะเมื่อเธอหลับลงคราใด เธอมักจะฝันถึงช่วงเวลาที่อยู่ในคุก เธอจะถูกทุบตีทำให้อับอายและถูกทารุณกรรม... และทุกนิ้วยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการถูกหักและเล็บที่ถูกฉีกออกจากพวกเขา …

หลายครั้งที่เธอคิดว่าเธอจะตายในคุก

อย่างไรก็ตามช่างน่าแปลกที่เธอนอนหลับจนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้นในคืนนั้น และฝันร้ายประจำของเธอก็ไม่มาเยือน

หลิงอี้หรานมองร่างที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความงุนงง

มันเป็นเพราะเขางั้นเหรอ? เป็นเพราะเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องนี้อีกต่อไปและมีอีกคนอยู่กับเธอ?

ก่อนที่เธอจะรู้ตัว เธอลุกจากเตียงและค่อย ๆ นั่งยอง ๆ แล้ววางมือลงบนแก้มของเขา มือของเธอรู้สึกอบอุ่น

เขาเป็นคนจริงไม่ใช่สิ่งที่มาจากจินตนาการของเธอ เมื่อคืนเธอพาผู้ชายคนหนึ่งเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของเธอจริง ๆ

เมื่อเธอรู้สึกตัวก็พบว่าเขาตื่นแล้ว ดวงตาอันงดงามของเขาจับจ้องเข้ามาที่เธอ

“ขอโทษครับ” ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที “ ฉัน... ฉันแค่ ... นั่น... ถ้าคุณไม่มีที่จะไปคุณก็อยู่ที่นี่ได้เช่นกัน”

เธอพูดอย่างรีบร้อน แต่หลังจากพูดไปแล้วเธอก็รู้สึกโล่งใจ

ใบหน้าสีแดงของเธอสะท้อนให้เห็นในรูม่านตาดำสนิทดั่งหินออบซิเดียนของเขาและร่องรอยของความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

“ถ้าคุณไม่ต้องการก็ทำเป็นว่าฉันไม่ได้พูดอะไร” เธอกล่าวเสริมพลางกัดริมฝีปากของเธอ

ในที่สุดริมฝีปากบางของเขาก็เปิดออกอย่างช้า ๆ "คุณต้องการผมไหม?" เสียงของเขาชัดเจนเหมือนดั่งฤดูใบไม้ผลิในฤดูหนาว

ถ้าผู้ชายคนอื่นพูดแบบนี้มันคงฟังดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจีบเธออยู่

แต่เมื่อคำพูดนั้นมาจากเขา มันเหมือนกับว่าเขาแค่ถามคำถามง่าย ๆ ว่า "ต้องการ" หรือ "ไม่ต้องการ" ไม่มีความคลุมเครือในคำพูดของเขาและแม้แต่ดวงตาของเขาก็สงบ

หลิง อี้หราน เม้มริมฝีปากของเธอ "ใช่ฉันต้องการ" นี่คือคำตอบของเธอ

เขาจ้องมองเธอและรอยยิ้มก็ค่อยๆปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบางของเขา "ก็ดี”

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขายิ้ม แม้ว่ามันจะบางเบามาก... แต่ก็ดูสวยงามอย่างยิ่งสำหรับเธอ

—

หลิง อี้หราน ไปทำงานและทิ้งเงิน 20 หยวน ไว้ให้กับเขาเพื่อที่จะซื้ออาหารกินเอง

เมื่อชายหนุ่มออกจากอพาร์ตเมนต์มีคนรอเขาอยู่ข้างนอกแล้ว หลังจากที่เห็นชายคนนี้ออกมาพวกเขาก็ทักทายเขาอย่างเคารพ "นายน้อยอี้"

“ไปกันเถอะ” อี้ จิ่นหลี ตอบอย่างเเผ่วเบา

รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหน้าเขา อี้ จิ่นหลี เข้าไปในนั้นและมองไปที่ 20 หยวนในมือของเขา เป็นเวลาหลายปีแล้วที่มีคนให้เงินเขาแบบนี้และมันก็เป็นบิล 20 หยวน

"นายน้อยอี้ครับ ผู้หญิงที่อยู่กับนายน้อยเมื่อคืนนี้เป็นคนงานรับจ้างของศูนย์บริการสุขาภิบาล เธอเริ่มเช่าที่อยู่อาศัยปัจจุบันของเธอที่นี่เมื่อเดือนที่แแล้ว และเพิ่งได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำเมื่อสองเดือนก่อน"

ในฐานะเลขาส่วนตัวของอี้ จิ่นหลี เกา ฉงหมิงเริ่มนายงานข้อมูลทั้งหมดที่พบทันทีที่พวกเขาขึ้นรถมา

“เรือนจำ?”

“ใช่ครับ เธอชื่อ หลิง อี้หราน เธอเป็นเเฟนเก่าของเซียว จื่อฉี แห่งตระกูลเซียวครับ เธอถูกตัดสินว่าเมาเเละขับและฆ่าคุณห่าว เหมยยวี่ เมื่อสามปีก่อนเธอถูกตัดสินจำคุกสามปีและใบอนุญาตทนายของเธอถูกความเพิกถอน" เกา ฉงหมิงกล่าวขณะที่เขาสังเกตการแสดงออกของเจ้านายอย่างระมัดระวัง

“หลิง อี้หราน…” อี้ จิ่นหลี พึมพำชื่อนี้เบา ๆ ริมฝีปากบางของเขาโค้งเป็นรอยยิ้มขี้เล่นขณะที่เขาพูดว่า "ดี ช่างน่าสนใจ”

ย้อนกลับไปพิจารณาว่า ห่าว เหมยยวี่ ได้รับการเเต่งตั้งให้แต่งงานกับเขาอย่างไร และเธอก็เป็นผู้สมัครการแต่งงานทางการเมืองที่ดีอีกด้วย เขาคิดว่าถ้าเขาต้องแต่งงานกับใครสักคนเธอก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่แย่

อย่างไรก็ตามใครจะคาดคิดว่า ห่าว เหมยยวี่ จะจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์?

ถ้าหากว่า หลิน อี้หราน รู้เรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ในอดีตระหว่าง ห่าวเหมยยวี่ กับเขาเธอจะแสดงออกแบบไหนกันนะ?

การพูดซึ่งเป็นครั้งแรกที่เคยซึ่งผู้หญิงที่จับมือเขาพาเขาเข้าบ้านและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย แต่เสียงที่ยืนยันว่าเธอต้องการเขา

“ฉงหมิง นายคิดว่าผู้หญิงแบบไหนที่ต้องการฉัน?” อี้ จิ่นหลี ยิงคำถามออกไปอย่างไม่เคยได้เจอที่ไหนมาก่อน

“อะไรนะครับ?” ในครู่หนึ่งที่เกา ฉงหมิงไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ”ผมคิดว่านั่นขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการผู้หญิงแบบไหนนะครับนายน้อยอี้”

อี้ จิ่นหลี พูดอย่างเบา ๆ ว่า "ส่งข้อมูลของหลิง อี้หราน ให้ฉันที่โต๊ะทำงานภายหลัง"

"ได้เลยครับ" เกา ฉงหมิง กล่าว "นายน้อยยอี้ จู่ ๆ ... สนใจหลิง อี้หราน ขึ้นมาหรือเปล่าครับ?”

—

เมื่อหริง อี้หราน เลิกงาน เธอได้รับโทรศัพท์จากพ่อของเธอ และถามเธอให้กลับบ้านบ้าง เขาบอกว่า ตั้งเเต่เธอถูกปล่อยตัวออกจากเรือนจำ เธอควรที่จะไปจุดธูปไหว้เเม่ของเธอที่เสียชีวิต

รู้สึกกังวลเล็กน้อยนับตั้งแต่ที่เธอถูกจำคุกครอบครัวของเธอก็ยิ่งอยากที่จะทำลายความสัมพันธ์ทั้งหมดกับเธอ ในสามปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยไปเยี่ยมเธอในคุกเลย เหมือนกับว่าเธอไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกลับครอบครัวเธออีกต่อไป

แม่ของเธอเสียชีวิตไปค่อนข้างเร็วเกินไป ตั้งแต่เธออายุได้สามขวบ

สามเดือนต่อมาพ่อของเธอได้แต่งงานกับแม่เลี้ยงของเธอและแม่เลี้ยงของเธอก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวอีกคนหนึ่งชื่อหลิงลั่วอิน

ตอนที่หลิง อี้หรานยังเด็กมากนั้น เธอรู้ดีว่าพ่อกับเเม่เลี้ยงของเธอนั้นลำเอียง เธอจึงตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อให้ตัวเธอเองดูเหมือนเด็กที่มีสติสัมปชัญญะและเธอก็ได้ผลการเรียนดีมาโดยตลอด

ไม่เคยมีใครต้องกังวลเรื่องการเรียนของเธอตั้งแต่เธอยังเด็กและในที่สุดพ่อของเธอก็เริ่มอวดคนอื่น ๆ ว่าเขามีลูกสาวที่ฉลาด

เมื่อเธอและเซียว จื่อฉี เริ่มออกเดทชีวิตในบ้านของเธอก็กลายเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา พ่อของเธอถือว่าเธอเป็นเกียรติและแม่เลี้ยงของเธอก็ห่วงใยความเป็นอยู่ของเธอแม้ว่าจะเป็นเพียงการเสแสร้งก็ตาม แม้แต่น้องสาวของเธอก็พยายามจะเข้าข้างเธอตลอดเวลา

เธอเข้าใจว่าเป็นเพราะเซียว จื่อฉี นายน้อยของเซียวกรุ๊ป ถึงอย่างนั้นในเวลานั้นเธอยังคงอดไม่ได้ที่จะโหยหาความรักในครอบครัว

อย่างไรก็ตามหลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เธอก็ตระหนักว่าทุกอย่างเป็นเพียงความประสงค์ของเธอ

ในตอนนี้ฟาง ซุ่ยเอ๋อ บอกกับหลิง อี้หราน ว่า มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่หลิง ลั่วอิน จะเข้าสู่สงการบันเทิงและมีหลายสิ่งที่ต้องได้รับการดูแลหากเธอจะได้รับบทบาทที่ดี

“อี้หราน เธอเองก็รู้ว่าครอบครัวของเราไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากนัก แต่พี่สาวของคุณต้องการเงินในตอนนี้ เอาล่ะ... เธอให้เรายืมเงินก่อนและเมื่อน้องสาวของคุณกลายเป็นดาราใหญ่ในอนาคต เราจะคืนให้คุณหลังจากที่เธอทำเงินได้มาก? " ฟาง ซุ่ยเอ๋อ กล่าวอย่างจริงจัง

“หนูไม่มีเงินเลย” หลิง อี้หราน ตอบอย่างรวบรัด

การแสดงออกของฟาง ซุ่ยเอ๋อ เปลี่ยนไปเป็นแข็งกร้าน แต่เเล้วเธอก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดว่า “เธอไม่มีเงิน แต่เซียว จื่อฉี มีเงินนี่ เธอเคยเดทกับเขา แต่ทันทีที่เธอเกิดอุบัติเหตุเขาก็เลิกกับเธอ เขาไม่ควรทำแบบนี้กับเธอเลย ได้อย่างไรกัน?”

“ป้าเสี่ยว ป้าไมได้ พ่อและลั่วอินทำเหมือนเธอไม่รุ้อะไรในตอนนั้นสิ่งหนีไปไกล?” หลิง อี้หราน ถาม

พ่อของเธอพูดอย่างเกรี้ยวโกรธจากด้านข้าง "แล้วยังไงล่ะ? แกมาที่นี่เพื่อจะได้อยู่กับฉันหรือเปล่าถ้าตอนนั้นแกไม่ได้ฆ่าใครสักคนในตอนนั้น น้องสาวของแกคงจะได้รับเลือกให้เป็นนักแสดงหญิงไปนานแล้วและคงกลายเป็นดาราใหญ่ไปแล้ว!"

หลิง อี้หราน ยิ้มอย่างเหน็บแนม ย้อนกลับไปตอนที่หลิง ลั่วอิน ได้รับเลือกให้เป็นนักแสดงนำเป็นเพราะเซียวกรุ๊ป เป็นหนึ่งในผู้ลงทุนของซีรีส์ทางทีวีและเซียว จื่อฉี ได้บอกให้หลิง ลั่วอินเป็นนักแสดงชั้นนำต่างหาก

ต่อมาหลังจากที่เธอเลิกกับเซียว จื่อฉี บทบาทของหลิง ลั่วอิน ก็ลอยหายวับไปในอากาศอย่างเป็นธรรมดา

“พี่สาว พี่ยังแค้นที่พวกเราไม่ทำอะไรให้พี่เลยตอนที่เจ้าอยู่ในคุกเหรอ?” หลิง ลั่วอิน ถามอย่างแผ่วเบา

“ในตอนนั้นพี่ทำให้ตระกูลห่าวและอี้ จิ่นหลี ขุ่นเคือง! แม้แต่ตระกูลเซียวก็ยังกลัวผลที่จะตามมา นั่นพวงเขาทำให้เซียว จื่อฉี เลิกกับพี่ทันที แล้วครอบครัวของเราทำอะไรได้บ้างล่ะ? ในตอนนั้นถ้าพวกเรายืนอยู่ข้างพี่และช่วยเรื่องคดี ทั้งครอบครัวของเราอาจทำให้ตระกูลห่าวและอี้ จิ่นหลี ขุ่นเคือง ครอบครัวธรรมดา ๆ แบบเราจะทนต่อการตอบโต้ของพวกเขาได้อย่างไร?”

“เธอพูดถูก” หลิงอี้หรานยิ้มอย่างอ่อนโยน และมองตรงไปที่หลิง ลั่วอิน “แต่ในเมื่อเธอยืนอยู่ข้างฉันไม่ได้ในช่วงที่ฉันตกต่ำที่สุดแล้วทำไมฉันต้องมาวุ่นวายช่วยให้เธอรวยด้วย”