ตอนที่ 7: แรกพบสบตา..ท้าเป็นคู่ต่อสู้

"พร้อมจะให้ผมถอยรถออกหรือยังครับ?"

น้ำเสียงนั้นนิ่งสนิททว่าทรงอำนาจดุจคำสั่งที่ประกาศก้องกลางครัน ส่งผลให้ประโยคถัดไปที่ฟ้ารุ่งกำลังจะพ่นออกมาด้วยความเดือดดาลถูกกลืนหายไปในลำคอทันที

หญิงสาวเหยียดริมฝีปากมองอีกฝ่ายด้วยสายตาชิงชังอย่างปิดไม่มิด หล่อนรู้สึกอึดอัดจนอกแทบระเบิดที่ทำอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อยน้ำเสียงเน้นย้ำที่ฟังดูเหมือนจงใจยุติบทสนทนาแต่เพียงเท่านี้ เป็นการประกาศความเหนือกว่าที่ทำให้ฟ้ารุ่งรู้สึกตัวเล็กลงอย่างน่าเจ็บใจ ท่าทางถือดีที่ควบคุมทุกอย่างได้เบ็ดเสร็จนั่นแหละคือสิ่งที่หล่อนเกลียดที่สุด...

 ไม่สิ ทั้งหมดที่เป็นเขานั่นแหละ มันขวางหูขวางตาหล่อนไปเสียทุกอย่างอย่างไร้เหตุผล!

"ไปเถอะฟ้า... อย่ามีเรื่องเลย"

 รุ่งรัตนารีบเข้ามาแตะต้นแขนเพื่อนสาวเบาๆ เพื่อดึงสติ ก่อนจะหันไปทางชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มละมุน

"คุณช่วยถอยรถออกก่อนนะคะ เราจะได้ถอยรถของเราออกบ้าง"

"ครับ... ผมต้องขอโทษ 'คุณ' อีกครั้งนะครับ"

ชายหนุ่มตอบรับพลางระบายยิ้มให้รุ่งรัตนาอย่างเปิดเผยและดูจริงใจ แววตาที่เขามอบให้รุ่งรัตนานั้นดูอบอุ่นและให้เกียรติอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งมันช่างต่างจากตอนที่เขามองฟ้ารุ่งราวฟ้ากับเหว ท่าทีที่จงใจเลือกปฏิบัติเช่นนี้ยิ่งทำให้ฟ้ารุ่งรู้สึกเหมือนเป็น 'คนนอก' ที่น่ารำคาญและไร้ตัวตนในสายตาเขาเขาปรายตามองความกราดเกี้ยวของฟ้ารุ่งด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมอง อากาศธาตุ เป็นสายตาที่ไร้ความรู้สึกและเย็นชาที่สุดเท่าที่หล่อนเคยเจอมา มันเป็นการตอกย้ำอย่างเลือดเย็นว่าคำด่าทอหรืออารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของหล่อนนั้นไม่มีผลกระทบใด ๆ ต่อเขาเลยแม้แต่นิดเดียวก่อนจะหมุนตัวกลับไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรูแล้วเคลื่อนรถออกไปอย่างนุ่มนวล ทิ้งให้ฟ้ารุ่งยืนกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นมัวที่สุมอยู่ในอกอย่างไร้ทางออก

รถเก๋งของสองสาวทะยานออกไปก่อน โดยมีรถสปอร์ตคันหรูเลื่อนตามมาติด ๆ รุ่งรัตนาอดไม่ได้ที่จะลอบมองกระจกหลังเพื่อลอบสังเกตใบหน้าคมเข้มนั้นอีกครั้งด้วยความสนใจ ผิดกับฟ้ารุ่งที่นั่งคอแข็งทื่อ ร่างกายเกร็งเขม็งอยู่ตลอดเวลาที่รับรู้ว่าเขายังคงขับตามหลังมา จนกระทั่งรถคันนั้นเลี้ยวแยกเข้าสู่เส้นทางอื่นนั่นแหละ หล่อนถึงได้ถอนหายใจออกมาและเริ่มผ่อนคลายกล้ามเนื้อลงหญิงสาวไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าเหตุใดจึงเกิดปฏิกิริยารุนแรงต่อผู้ชายคนนั้นได้ถึงเพียงนี้ ทั้งที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันเป็นครั้งแรกแท้ ๆ แต่ความรู้สึกกลับรุนแรงราวกับรู้จักและโกรธแค้นกันมานานนับปี... และที่น่ากลัวกว่านั้นคือส่วนลึกในใจกลับสังหรณ์ว่า นี่จะไม่ใช่การพบกันครั้งสุดท้าย

ฟ้ารุ่งถอนหายใจยาวอย่างสับสน ไม่อยากเชื่อว่าความคิดของหล่อนจะวุ่นวายได้ขนาดนี้ เพียงเพราะผู้ชายหน้าตาดีที่มีบุคลิกโดดเด่นคนเดียว ไม่น่าจะทำให้คนที่มีไหวพริบและฉลาดเฉลียวอย่างหล่อนต้องเสียอาการได้มากขนาดนี้‘มันช่างน่าแปลกจริง ๆ’ หล่อนคิดในใจ

 หรือนี่จะเป็นอย่างที่โบราณเขาว่าไว้... คนที่ไม่ถูกชะตากัน แค่เห็นหน้าก็รับรู้ได้ถึงคลื่นความถี่ที่ไม่กินเส้นกันทันที แสดงว่าชาติปางก่อนหล่อนกับเขาคงเคยจับดาบสู้รบพุ่งรบกันมาแน่ ๆ ถึงได้มีกระแสความชิงชังเข้มข้นขนาดนี้ ฟ้ารุ่งจมอยู่กับความคิดเงียบๆ ขณะที่รถเคลื่อนตัวไปตามจังหวะจราจรที่หนาแน่นและสับสนของเมืองกรุงเทพฯ

‘รถเมื่อกี้ทะเบียนสวยนะฟ้า “เพื่อนสาวเปิดประเด็นชวนคุย

“ เลขเรียงสวยเชียว" รุ่งรัตนาที่ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชมแบบไม่ปิดบัง

 "แต่ที่สวยกว่าทะเบียน ก็หน้าเจ้าของเขานั่นแหละเนอะ... หล่อมากเลยนะแก มาดเข้ม ดูดีไปทุกกระเบียดนิ้วจริง ๆ สมแล้วที่ขับรถแพงขนาดนี้"

"รุ่ง! นี่แกยังจะไปชมเขาอีกเหรอ?"

ฟ้ารุ่งหันขวับมามองเพื่อนสาวด้วยสายตาเหลือเชื่อ

 "ความหล่อมันกินไม่ได้นะแก แต่มารยาทขวางโลกแบบนั้นมันน่าโดนสั่งสอนมากกว่า!"

"แหม... ก็เขาก็ขอโทษฉันตั้งหลายครั้งแล้วนะ แถมตอนเขายิ้มให้นะแม่คุณเอ๊ย... ใจสั่นไปหมด"

 รุ่งรัตนายังคงเพ้อฝันต่อพลางทำท่าเขินอาย

 "ฉันว่าเขาดูเป็นผู้ชายมีเสน่ห์ดึงดูดแบบแปลก ๆ นะ แข็งนอกนุ่มในหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"นุ่มกับผีน่ะสิ!"

 ฟ้ารุ่งปรี๊ดแตกขึ้นมาอีกรอบ

 "แกเห็นสายตาที่เขามองฉันไหม? เขามองฉันเหมือนเป็นฝุ่นผง เป็นอากาศธาตุ! ผู้ชายแบบนี้ต่อให้หล่อเป็นเทพบุตร ฉันก็ไม่นับว่ามีเสน่ห์หรอกรุ่ง แกเลิกชมเขาเดี๋ยวนี้เลยนะ ก่อนที่ฉันจะประสาทเสียไปมากกว่านี้!"

รุ่งรัตนาหัวเราะร่วนเมื่อเห็นเพื่อนสาวฟิวส์ขาด

"โอเค ๆ ไม่ชมแล้วจ้า... แต่แกจดทะเบียนรถเขาไว้ทำไมเนี่ย? "

ฟ้ารุ่งไม่ตอบ หล่อนเพียงแต่ยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋า

 "เรื่องของฉันน่า... ทำหน้าที่ขับรถไปเถอะ!"

"จ้าาา คุณผู้หญิง แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยนะ"

 รุ่งรัตนาส่ายหัวขำๆ ขณะตบเกียร์เคลื่อนรถออกสู่ถนนใหญ่

"แต่บอกก่อนนะ ถ้าคิดจะเอาเลขไปเสี่ยงโชคตัวไหน บอกกันด้วย ฉันจะได้หุ้น"ฟ้ารุ่งที่กำลังนั่งกอดอกมองวิถีข้างทางถึงกับหลุดขำพรืดออกมา

 "เพ้อเจ้อ! ฉันไม่ได้จะเอาไปซื้อหวย"

"อ้าว... ไม่ใช่เหรอ? เห็นจดแม่นอย่างกับจะเอาไปพ่นข้างฝาบ้าน"

รุ่งรัตนาเหลือบตามองเพื่อนสาวด้วยแววตาหยอกล้อ

"หรือว่า... กะจะสืบให้รู้ไปเลยว่าเจ้าของรถสุดหล่อคนนั้นเป็นใครกันแน่?""เลิกพูดได้แล้วรัตน์! ไฟเขียวแล้ว ออกรถไปเลย!"

ฟ้ารุ่งรีบตัดบทพลางแสร้งทำเป็นสนใจทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เพื่อซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่สะท้อนอยู่ในดวงตา