ตอนที่ 5: อภิสิทธิ์ชน

ฟ้ารุ่งมี รูปร่างที่สมบูรณ์แบบ ราวกับประติมากรรมชั้นยอด แขนขาเรียวเล็กดูบอบบางแต่คล่องแคล่ว ท่วงท่าการขยับตัวดูดีไปเสียทุกสัดส่วนจนยากจะละสายตา แต่ภายใต้รูปลักษณ์ที่แสนดึงดูดนั้น ฟ้ารุ่งกลับเป็นคนที่มีกำแพงสูงลิบ หล่อน ระวังตัวอย่างยิ่ง และมีสายตาที่คอยสังเกตสิ่งรอบข้างอยู่เสมอ ความ ฉลาดเฉลียวและมีไหวพริบ ของหล่อนสะท้อนออกมาผ่านทางคำพูดและการตัดสินใจที่รวดเร็วแม่นยำ จนบางครั้งรุ่งรัตนาก็รู้สึกว่าเพื่อนคนนี้ดูลึกลับและน่าเกรงขามเกินกว่าจะเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา

"มองหน้าฉันแบบนี้... มีอะไรติดหน้าหรือเปล่ารุ่ง"

ฟ้ารุ่งเอ่ยถามเสียงใสพลางขยับกรอบแว่นเล็กน้อย แววตาหลังเลนส์นั้นดูเหมือนจะอ่านความคิดของเพื่อนสาวออกไปเสียครึ่งหนึ่งแล้ว

"เปล่าหรอก... แค่คิดว่าไม่ได้เจอสองวัน เธอสวยขึ้นหรือเปล่านะ"

 รุ่งรัตนาแกล้งเย้าฟ้ารุ่งหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ท่าทางดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ทิ้งความระแวดระวังที่เป็นธรรมชาติของตัวหล่อน

 "สวยขึ้นก็เรื่องหนึ่ง... แต่เรื่องที่จะเล่านี่สิ สำคัญกว่าความสวยของฉันเยอะ"

หล่อนเป็นคนที่มีบุคลิก คล่องตัวและพูดจาเก่ง เมื่อเริ่มเปิดบทสนทนา น้ำเสียงที่แจ่มใสและท่าทางที่ดูเป็นกันเองก็ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูสว่างไสวขึ้นมาทันที

ฟ้ารุ่งวางช้อนกาแฟลงเบา ๆ เสียงกระทบของเซรามิกทำให้บรรยากาศบนโต๊ะดูขรึมลงทันตา หล่อนขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ร้านอาหารอย่างที่ชอบทำเป็นนิสัย จนรุ่งรัตนาต้องเอื้อมมือไปกุมมือเพื่อนไว้

"บอกมาเถอะฟ้ารุ่ง... มีเรื่องอะไรที่ทำให้คนเก่งอย่างเธอไม่สบายใจได้ขนาดนี้"

ฟ้ารุ่งถอนหายใจออกมาแผ่วเบา แววตาหลังเลนส์แว่นฉายความกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด

"รุ่ง... ช่วงนี้ฉันรู้สึกเหมือนถูกสะกดรอยตาม"

"สะกดรอยตาม? ใครกัน!"

รุ่งรัตนาอุทานเสียงหลง"ผู้ชายคนหนึ่ง... ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เขาตามจีบฉันแบบที่ทำเอาฉันประสาทเสีย"

 ฟ้ารุ่งลดเสียงต่ำลงพลางขยับตัวเข้ามาใกล้

"มันไม่ใช่การตามจีบแบบผู้ชายทั่วไปที่ส่งดอกไม้หรือทักมาคุยนะ แต่นี่เขาชอบปรากฏตัวในที่ที่ฉันไปบ่อย ๆ บางทีก็มายืนดักรอหน้าคอนโด หรือตามไปถึงที่ทำงาน พอฉันหันไปมอง เขาก็จะยิ้มแปลก ๆ ให้... มันดูไม่เหมือนคนมีความรัก แต่มันเหมือนคนกำลังจ้องจะตะครุบเหยื่อมากกว่า"

ฟ้ารุ่งกระชับแขนเรียวเล็กของตัวเองพลางลูบต้นแขนเบา ๆ ราวกับรู้สึกขนลุกขึ้นมากลางคัน

"ฉันอึดอัดมากรุ่ง... มันรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก ทุกครั้งที่ก้าวเท้าออกจากบ้าน ฉันต้องคอยระแวงตลอดว่าเขาจะโผล่มาจากมุมไหนอีกหรือเปล่า ไหวพริบที่ฉันเคยมีมันกลับกลายเป็นความระแวงจนนอนแทบไม่หลับ"รุ่งรัตนาขมวดคิ้ว

"เขารุ่มร่ามถึงขั้นเดินเข้ามาคุยหรือทำอะไรเธอหรือยัง?"

"ยัง... เขายังรักษาระยะห่าง แต่นั่นแหละที่น่ากลัว"

 ฟ้ารุ่งสบตาเพื่อนสนิท แววตาคมคายฉายแวววุ่นวายใจ

 "เขาเหมือนกำลังเล่นเกมประสาทกับฉันอยู่ ฉันรู้สึกอึดอัดจนอยากจะย้ายที่อยู่หนีไปให้พ้น ๆ แต่งานฉันก็ทิ้งไม่ได้... ฉันไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกหวาดระแวงนี้ยังไงดี"

รุ่งรัตนาเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นน้อย ๆ ของเพื่อนสนิทเอาไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นช่วยดึงสติของฟ้ารุ่งให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน

"ใจเย็นๆ นะฟ้า... อย่าเพิ่งคิดไปไกลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับขนาดนั้นเลย"

 รุ่งรัตนาปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง

"บางทีมันอาจจะเป็นพวกโรคจิตที่ชอบเรียกร้องความสนใจ หรือไม่ก็พวกที่คิดว่าการทำแบบนี้มันเท่ก็ได้ แต่อย่าปล่อยให้ความระแวงมาทำลายชีวิตปกติของเธอสิ"

ฟ้ารุ่งช้อนสายตาขึ้นมองเพื่อน แววตาดูอ่อนลงเล็กน้อยแต่ความกังวลยังคงอยู่

"แต่ถ้ายิ่งอยู่ไปแล้วเธอยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัย หรือเขาเริ่มล้ำเส้นเข้ามาใกล้มากกว่านี้..."

รุ่งรัตนาขยับตัวเข้ามาใกล้เพื่อนสาวมากขึ้น

 "ฉันว่าเราอย่าปล่อยไว้เลย ถ้ามันเหลือกำลังจะรับมือคนเดียว ไปแจ้งความลงบันทึกประจำวันเอาไว้ก่อนดีไหม? อย่างน้อยให้ตำรวจเขารับรู้ไว้ว่ามีคนพฤติกรรมไม่น่าไว้วางใจมาวนเวียนรอบตัวเธอ"

รุ่งรัตนาบีบมือเพื่อนเบา ๆ เป็นการให้กำลังใจ

"คนฉลาดและมีไหวพริบอย่างเธอต้องมีทางออกแน่ ๆ และจำไว้นะว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว มีอะไรต้องรีบบอกฉันทันทีนะ"

"อืม... ขอบใจนะรุ่ง ฉันจะลองเอาไปคิดดู บางทีการพึ่งพากฎหมายอาจจะทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจขึ้นบ้าง"

ฟ้ารุ่งพยักหน้าช้า ๆ ความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกดูจะเบาบางลงเมื่อมีเพื่อนที่เข้าใจคอยอยู่ข้าง ๆ

สองสาวก้าวเดินออกจากร้านอาหารมุ่งหน้าสู่ลานจอดรถ รุ่งรัตนายังคงมีอารมณ์กรุ่นอยู่ในอกไม่หายหลังจากได้รับฟังเรื่องราวของเพื่อนรัก หล่อนรู้จักฟ้ารุ่งดีพอ ๆ กับที่รู้จักตัวเอง หล่อนรู้ว่าภายใต้บุคลิกที่ดูทะมัดทะแมงและตรงไปตรงมาชนิดขวานผ่าซากของเพื่อนคนนี้ แท้จริงแล้วฟ้ารุ่งมีความอ่อนไหวและเป็นผู้หญิงทุกระเบียดนิ้วเสียจนน่าถนุถนอมฟ้ารุ่งไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมสยบให้พวกผู้ชายปากหวานหรือพวกนักรักที่ชอบใช้คำหว่านล้อม หล่อนมักจะอึดอัดเสมอเมื่อมีใครล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว และความทุกข์ใจที่ถูกสะกดรอยตามในครั้งนี้ก็ดูจะทำลายความสงบในใจของเพื่อนหล่อนไปไม่น้อย

 รุ่งรัตนาลอบยิ้มให้ความคิดตัวเองก่อนจะต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า

"ตายจริง! รถใครกันมาจอดขวางหน้าตาเฉยแบบนี้!"

รุ่งรัตนาอุทานเสียงดัง แววตาฉายแววขุ่นเคือง"แล้วเราจะเอารถออกยังไงล่ะเนี่ยรุ่ง"

ฟ้ารุ่งขมวดคิ้วมุ่น พลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวังตามสัญชาตญาณ

"นั่นน่ะสิ! แล้วพี่ยามหายไปไหนหมดนะ"

รุ่งรัตนาบ่นอุบพลางปรายตามองรถสปอร์ตหรูราคาแพงลิบที่จอดขวางท้ายรถของหล่อนไว้อย่างไร้มารยาท

"ที่จอดรถว่าง ๆ ก็มีตั้งเยอะ ทำไมถึงให้รถคันนี้ได้รับอภิสิทธิ์มาจอดแย่ ๆ แบบนี้ได้นะ เจ้าของรถก็เหลือเกิน...จอดเข้าไปได้ยังไง"

"นั่นไง! พี่ยามมาพอดี...คุณคะ! คุณ!"

ฟ้ารุ่งตะโกนเรียกพร้อมกวักมือหยอย ๆ ให้พนักงานรักษาความปลอดภัยที่กำลังเดินแกมวิ่งเข้ามาหา

“นี่คุณ! ทำไมปล่อยให้รถคันนี้มาจอดขวางท้ายรถคนอื่นแบบนี้ล่ะคะ? คุณทำงานยังไง ไม่ดูให้ดีเลยหรือไง" รุ่งรัตนาแหวใส่ทันทีที่เจ้าหน้าที่มาถึง

"อ๋อ...พอดีที่จอดมันเต็มหมดครับคุณผู้หญิง"

พนักงานคนนั้นพยายามอธิบายพลางปาดเหงื่อ

 "ผมเลยให้คุณเขาซ้อนไว้ตรงนี้ก่อน เพราะเขาบอกว่าจะเข้าไปทำธุระแป๊บเดียว อีกอย่างผมให้เขาใส่เกียร์ว่างไว้แล้วครับ คงไม่..."

"เอ๊ะ! พูดแบบนี้ได้ยังไงกันคุณ!"

 รุ่งรัตนาขัดขึ้น สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่พอใจอย่างรุนแรงที่ได้ยินคำแก้ตัวที่แสนจะไร้ความรับผิดชอบแบบนั้น จู่ ๆ หล่อนก็รู้สึกว่าวันนี้มีแต่เรื่องชวนให้เสียอารมณ์เสีย

"ไม่เป็นไรครับคุณผู้หญิง... รถคันนี้เขาใส่เกียร์ว่างไว้แล้ว ผมกำชับเจ้าของเขาอย่างดี"

 พนักงานรักษาความปลอดภัยละล่ำละลักบอกพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม

 "เดี๋ยวผมช่วยเข็นหลบให้เองครับ"