ตอนที่ 6: เคมีไม่ตรงกันจึงเกิดแรงปะทะ

ฟ้ารุ่งไม่รอช้า หล่อนก้าวฉับ ๆ ตรงไปที่ท้ายรถสปอร์ตคันหรูสีเทาแกรไฟต์ที่จอดขวางสนิท

หญิงสาววางมือลงบนตัวถังรถที่เย็นเฉียบแล้วออกแรงผลักเต็มกำลัง ทว่า... รถคันงามกลับ นิ่งสนิทราวกับถูกหล่อติดไว้กับพื้นปูน ไม่มีการขยับเขยื้อนแม้แต่เซนติเมตรเดียว!

"ไหนใครบอกว่าใส่เกียร์ว่างเอาไว้ไงคะ!"

ฟ้ารุ่งหันมาแหวเสียงเขียว ดวงตาหลังเลนส์แว่นฉายแวววาวโรจน์

"ดูสิ... นิ่งสนิทขนาดนี้ เข็นให้ตายรถมันก็ไม่ไปหรอก!"

"อ้าว... ก็ผมบอกเขาแล้วนี่ครับ..."

ยามทำหน้าเก้อ ยืนเซ่อทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองสลับไปมาระหว่างสองสาวกับรถสปอร์ตเจ้าปัญหาด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก

"โธ่... พ่อยามเอ๊ย!"

รุ่งรัตนาขยับเสียงสูงขึ้นด้วยความระอา ใบหน้าซื่อ ๆ ที่ดูเหมือนคนทำอะไรไม่ถูกของยามทำให้หล่อนรู้สึกหมั่นไส้มากกว่าจะโกรธลงจริง ๆ หล่อนเดินเข้าไปหยุดใกล้ ๆ พลางพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ ด้วยนิสัยขี้รำคาญแต่ลึก ๆ ก็อดสงสารไม่ได้

"นี่ทำงานมากี่วันแล้วหือ? ทำไมถึงปล่อยให้เขาจอดอภิสิทธิ์ชน ขวางโลก ขนาดนี้ได้"

"ผมทำมานานแล้วครับคุณ... คือคุณเจ้าของรถคนนี้เขามาที่นี่บ่อยครับ เขาเป็น..."

"จะเป็นนายกฯ หรือเป็นเทวดามาจากไหน ก็จอดรถไร้มารยาทขวางโลกแบบนี้ไม่ได้!"

ฟ้ารุ่งต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวตามสไตล์สายบู๊ที่พร้อมปะทะทุกเมื่อ

"นี่มันจะอภิสิทธิ์เกินไปแล้วมั้ง แค่เขาบอกว่าเดี๋ยวจะออกมา เธอก็เชื่อเขาไปหมดเลยหรือไง"

"ก็... ทุกครั้งคุณเขาจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ นะครับคุณ คือว่าท่าน..."

"มีปัญหาอะไรกับรถผมหรือเปล่าครับ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเยือกเย็นดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้บทสนทนาอันเผ็ดร้อนชะงักลงทันควัน ทั้งรุ่งรัตนาและฟ้ารุ่งรีบหันขวับไปมองต้นเสียงพร้อมกันด้วยความอยากรู้ว่า...

 ใครกันที่เป็นเจ้าของ "ความขวางโลก" คันนี้!

เสียงทุ้มนุ่มทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากทางเบื้องหลัง ส่งผลให้คนทั้งสามหันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงสง่าในชุดภูมิฐานเดินตรงเข้ามาด้วยย่างก้าวที่มั่นคง ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยและเคร่งขรึม ไร้ซึ่งวี่แววของความรู้สึกผิดแม้เพียงกระผีกริ้น เขามองข้ามยามที่ยืนตัวลีบและเมินเฉยต่อสายตาคาดคั้นของสองสาวราวกับทุกคนในที่นั้นเป็นเพียง อากาศธาตุ ที่ไร้ตัวตนชายหนุ่มหยุดลงที่ข้างประตูรถสปอร์ตคันหรู เขาค้อมศีรษะให้รุ่งรัตนาเล็กน้อยตามมารยาททางสังคมที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี แต่มันกลับเป็นมารยาทที่ดูห่างเหินและเต็มไปด้วยกำแพงแห่งชนชั้น

"ขอโทษด้วยครับที่ทำให้เสียเวลา ผมจะเลื่อนรถให้เดี๋ยวนี้"

คำพูดนั้นแม้จะฟังดูสุภาพและมีหางเสียง แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบกลับบอกชัดว่าเขาเพียงแต่ตัดรำคาญไปตามพิธีเท่านั้น เขาไม่แม้แต่จะปรายตาไปทางยามหรือสบตากับฟ้ารุ่งที่กำลังยืนเดือดปาล์วอยู่ข้างๆ

"ทีหลังน่ะ... ยามอย่าปล่อยให้ใครมาจอดขวางโลกแบบนี้อีกนะ คนที่จะต้องมารองรับอารมณ์คนอื่นก็คือยามนั่นแหละ!"

ฟ้ารุ่งโพล่งขึ้นเสียงดังจงใจให้ร่างสูงได้ยินทุกถ้อยคำ หล่อนเหลืออดกับท่าทีวางโตที่แสนจะเย็นชานั่นเต็มที

"คนที่จอดน่ะเขาไม่สนใจหรอกว่ายามจะถูกดุด่าหรือโดนตำหนิแค่ไหน... ยามนั่นแหละที่ต้อง รับกรรมแทน พฤติกรรมเห็นแก่ตัวของคนอื่นเต็มๆ!"

ประโยคกระแทกกระทั้นที่เน้นย้ำคำว่า 'รับกรรมแทน' ได้ผลชะงัด ร่างสูงที่กำลังจะมุดตัวเข้าไปในรถชะงักกึกทันที เขาหันกลับมามองฟ้ารุ่งด้วยสายตาเรียบนิ่งทว่ากดดัน แววตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและทระนงในอำนาจ ราวกับจะปรามว่าหล่อนกำลังล้ำเส้นเขายังคงรักษามารยาทด้วยการไม่โต้ตอบหยาบคาย แต่มุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยและสายตาที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาหลังเลนส์แว่นของฟ้ารุ่งนั้น เป็นจุดเริ่มต้นของความไม่ลงรอยกันที่ชัดเจนที่สุด

"ผมขอโทษครับ... คุณผู้หญิง"

น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและทอดจังหวะเชื่องช้า ทว่ากังวานชัดจนคนฟังรู้สึกสั่นสะเทือนในอก

ชายหนุ่มไม่ยอมก้าวเข้าไปในรถอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรก แต่กลับหมุนตัวเดินย้อนกลับมาหาพิกัดที่สองสาวยืนอยู่ด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

"ผมเข้าไปเพียงครู่เดียวจริง ๆ  ครับ"

เขาสำทับเสียงเข้มขรึม

"ผมยอมรับว่าตัวเองผิดที่จอดรถในลักษณะนี้... แต่มันเป็นเหตุจำเป็น เพราะผมมีธุระสำคัญ"

เขาหยุดยืนประจัญหน้ากับหญิงสาวทั้งสองในระยะประชิด รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างสูงสง่าประกอบกับใบหน้าคมเข้มราวกับรูปสลักชั้นดี ทำให้ รุ่งรัตนาถึงกับเผลอไผลมองเขาจนลืมตัว หัวใจหล่อนเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ดูมีอำนาจคู่นั้นเขากวาดสายตามองใบหน้าของฟ้ารุ่งและรุ่งรัตนาอย่างพินิจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากวนประสาทอยู่ในที

 "ลองคิดดูสิครับ... ถ้าผมต้องวนรถหาที่จอดไปเรื่อย ๆ เพื่อรอให้มีที่ว่างสักที่ ผมคงทำธุระไม่เสร็จตามเวลาที่กำหนดแน่ ๆ และนั่นจะเป็นปัญหาใหญ่กว่าการจอดซ้อนคันแบบนี้... ต้องขอโทษอีกครั้งนะครับที่ธุระของผมมันสำคัญเกินไป"

"โอเคค่ะ... ในเมื่อคุณขอโทษแล้ว เราก็ไม่ติดใจตรงนั้น"

 รุ่งรัตนาเอ่ยตอบพลางระบายยิ้มบาง ๆ อย่างลืมตัว หล่อนนึกในใจว่าผู้ชายคนนี้แอบมีอารมณ์ขันและชั้นเชิงในการยั่วโมโหที่น่าสนใจไม่น้อย แม้จะมาในมาดเข้มขรึมก็ตามทว่า... ฟ้ารุ่งกลับไม่ยอมจบเรื่องง่าย ๆ หล่อนขยับแว่นสายตาพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยแววตาประชดประชัน

 "ดูเหมือนธุระของคุณจะสลักสำคัญกว่าสิทธิของคนอื่นจังเลยนะคะ ถึงขนาดรอเวลาจอดรถตามระเบียบเหมือนชาวบ้านเขาไม่ได้เชียวหรือ?"

"ครับ... คุณเข้าใจถูกเผงเลย"

ชายหนุ่มรับคำหน้าตาเฉย แววตาของเขาจ้องประสานกับฟ้ารุ่งอย่างไม่ลดละ รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากดูเป็นความกวนประสาทแบบผู้ดีที่ยั่วโมโหฟ้ารุ่งได้ยอดเยี่ยมที่สุด"นี่คุณคิดว่าตัวเอง..."

 ฟ้ารุ่งเริ่มจะปรี๊ดแตก ทว่าชายหนุ่มกลับชิงดึงอำนาจในการคุมสถานการณ์กลับมาที่ตัวเองด้วยประโยคคำถามเรียบ ๆ

"ไม่ทราบว่าตอนนี้... คุณพร้อมที่จะให้ผมขยับรถออก เพื่อที่คุณจะได้ไปทำธุระที่ 'อาจจะ' สำคัญน้อยกว่าของผมต่อหรือยังครับ?"