ตอนที่ 4 ดุจดวงดาวราชินี 1.1

ยามเซิน

       ร่างสูงกำยำของอุปราชปีศาจทรงยืนทอดพระเนตร องค์หญิงน้อยจากแคว้นเย่วกำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานภายในอุทยานตำหนักลืมเลือนมาตั้งแต่ช่วงเช้า จนล่วงเลยมาถึงยามเซินโดยไม่รู้ตัว องค์หญิงน้อยช่างพูด ช่างเจรจาและฉลาดเฉลียวเป็นยิ่งนัก เรียนรู้อะไรได้เร็วและที่สำคัญนางเป็นผู้มาจากดวงดาว

       อุปราชปีศาจฝึกวิชาอมตะ ซึ่งเป็นวิชาโบราณสุดยอดของวรยุทธ์ ไม่เคยมีผู้ใดฝึกสำเร็จมาก่อนด้วยเพราะจะต้องจบชีวิตลงทุกคนเมื่อฝึกถึงขั้นสุดท้าย หากแต่อุปราชรูปงามเป็นเพียงผู้เดียวที่ฝึกวิชาอมตะนี้เป็นผลสำเร็จ ทั่วหล้าไร้ผู้ใดเทียมทานไม่มีคู่ต่อสู้ใดที่จะสามารถเปรียบเทียบวรยุทธ์ด้วยได้ มีชีวิตที่ไม่มีวันตายและยังคงรูปกายเดิมเป็นอุปราชหนุ่มในวัย 23 พระชันษาไปชั่วกาลนานเพราะสำเร็จวิชาอมตะในขณะที่ยังหนุ่มแน่น

 ทว่าพระองค์ต้องแลกกับการมีชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยว และความอ้างว้างเดียวดาย ผ่านกาลเวลาที่หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ต้องพบเห็นคนรอบข้างล้มตายไปคนแล้วคนเล่าด้วยเพราะอายุขัยที่เป็นไปตามกลไกของธรรมชาติ อีกทั้งการสำเร็จวิชาอมตะทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใกล้พระองค์ได้เลย 

 จึงเป็นเหตุให้พระองค์ไร้สิ้นพระชายา ไม่มีแม้กระทั่งนางสนมหรือคนรัก ไร้สิ้นพระโอรสและพระธิดาของตัวเอง วิชาอมตะทำให้พระองค์มีแต่ความเลือดเย็น หัวใจนั้นว่างเปล่าและด้านชาอย่างยิ่งยวด ชีวิตอมตะที่ความตายไม่อาจมาเยี่ยมเยือนอุปราชเฟิงหลงได้นั้น กลับก่อให้เกิดความเงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยวเกิดขึ้นกับอุปราชปีศาจไปด้วยเช่นกัน

 จวบจนกระทั่งสวรรค์ได้ลิขิตให้พระองค์พานพบกับองค์หญิงตัวน้อยจากแคว้นเยว่ ซึ่งพระองค์ก็ล่วงรู้เช่นกันจากเคล็ดวิชาที่จารึกเอาไว้ว่า ผู้ที่เกิดในวันที่จักรพรรดิแห่งดวงดาวปรากฏ 

 คนผู้นั้นสามารถย่างกายเข้าใกล้และสัมผัสพระองค์ได้ ซึ่งเมื่อหกปีก่อนดวงดาวไท่อี๋ ได้ปรากฏขึ้นในเวลาเช้าตรู่พร้อมกับแสงพระอาทิตย์แรกโผล่ขึ้นขอบฟ้า พร้อมกับองค์หญิงน้อยได้ประสูติออกจากครรภ์พระมารดาและมีเพียงชีวิตเดียวเท่านั้นที่ถือกำเนิดในวันดังกล่าว

 ในขณะที่อุปราชปีศาจล่วงรู้แต่เพียงว่าผู้ที่ถือกำเนิดในวันดังกล่าวจะเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถเข้าใกล้พระองค์ หากแต่ทรงไม่ล่วงรู้ว่า นอกจากจะเข้าใกล้พระองค์ได้แล้วยังสามารถสังหารอุปราชปีศาจได้ด้วยเช่นกัน และที่สำคัญผู้มาจากดวงดาวถูกลิขิตให้เป็นคู่ครองของอุปราชปีศาจซึ่งพระองค์ไม่เคยล่วงรู้ความลับนี้เลย

 ทันใดนั้นเอง

 “องค์หญิงเพคะ! องค์หญิง!”

 “เพ่ยเอ๋อร์! เพ่ยเอ๋อร์เจ้าอยู่ที่ไหน...ส่งเสียงขานรับพี่หน่อยเพ่ยเอ๋อร์!!!!”

 “ทูนหัวของหม่อมฉันหายไปไหนเพคะ...ตายแน่เลย ตายแน่ๆ หายไปไหนตั้งแต่เช้าก็ไม่รู้จนเย็นย่ำเข้ายามเซินแล้วก็ยังหาองค์หญิงไม่พบเลย”

 เสียงเอ็ดอึงของบรรดาทหารและนางกำนัล รวมไปถึงเย่วฮองเฮาที่ออกตามหาองค์หญิงน้อยด้วยตัวเอง ดังไปทั่วบริเวณอันเป็นที่ตั้งของพระราชวังถังเฉี่ยน ซึ่งมีสระน้ำขนาดใหญ่ขวางกั้นระหว่างกลางตำหนักลืมเลือนที่ถูกลืม 

 บรรดาทหารหลวงและทหารองครักษ์รวมไปถึงนางกำนัลขันที ต่างทยอยเข้ามารายงานเย่วฮองเฮาเมื่อออกตามหาจนทั่วแล้วก็ยังไม่พบ

 “พวกเจ้าออกไปค้นหาองค์หญิงแล้วได้ความว่าอย่างไรบ้าง”เย่วฮองเฮารับสั่งถาม

 บรรดาทหารหลวงและทหารองครักษ์ รวมไปถึงนางกำนัลและขันทีต่างพากันส่ายหน้าไปมาอย่างพร้อมเพรียง อันเป็นคำตอบที่ถูกส่งกลับมาทำให้เย่วฮองเฮา พระทัยหายไปโดยพลันครั้นทอดพระเนตรอาการเช่นนั้น

 “องค์หญิงตัวเล็กนิดเดียว ทหารทั่วทั้งวังหลวงกลับหาน้องสาวของข้าไม่พบเหรอนี่! นางไม่สามารถออกไปนอกวังได้เพียงตามลำพังอย่างแน่นอน พวกเจ้าหาจนทั่วดีแล้วอย่างนั้นเหรอ”เย่วฮองเฮารับสั่งถามสุรเสียงขุ่นเคือง ก่อนจะได้ยินเสียงของหัวหน้าองค์รักษ์เอ่ยขึ้น

 “ออกค้นหาจนทั่วทั้งวังหลวงแล้วก็ไม่พบเลยพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่ามียังมีอีกสถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่ได้เข้าไปค้นหาซึ่งก็คือตำหนักลืมเลือน อันเป็นสถานที่ต้องห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าไปใกล้แม้เพียงหนึ่งฉื่อเลยพ่ะย่ะค่ะ”หัวหน้าองครักษ์รายงานกลับไป

 รายงานของหัวหน้าองครักษ์ทำให้เย่วฮองเฮาขมวดพระขนงเข้าหากันครั้นได้ยินเช่นนั้น

 “ตำหนักลืมเลือนอย่างนั้นเหรอ”รับสั่งสุระเสียงพึมพำพร้อมเอ่ยขึ้น

 “ในเมื่ออยู่ในเขตของพระราชวังหลวงเช่นกันเหตุใดจึงได้รับการยกเว้นอยู่นอกเหนือเช่นนี้ ไม่สามารถเข้าไปตรวจค้นสถานที่แห่งนั้นได้”รับสั่งด้วยไม่เข้าพระทัย

 “พระตำหนักทุกหนทุกแห่งภายในพระราชวังถังเฉี่ยน แห่งนี้ มีเพียงตำหนักลืมเลือนเท่านั้นที่ไม่ว่าผู้ใดก็ตามห้ามเข้าไปแตะต้องเป็นอันขาดพ่ะย่ะค่ะ องค์ฮ่องเต้ปฐมราชวงศ์ของเป่ยถัง ทรงมีพระราชโองการจารึกเอาไว้หน้าพระตำหนักลืมเลือน ห้ามผู้ใดเข้าไปบุกรุก ยึดครองและทำลายตำหนัก รวมไปถึงห้ามถอดถอนพระยศหวังเพื่อทำลายความสงบของมหาอุปราช ซึ่งเป็นพระเชษฐาเป็นอันขาด เรื่องเล่านี้มีมาตั้งแต่สร้างแคว้นเป่ยถังมานานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

 เย่วฮองเฮาทรงยืนนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อได้ยินถ้อยคำกราบทูลของหัวหน้าองครักษ์เช่นนั้น ใบหน้างามยังคงคลางแคลงใจไม่รู้วายด้วยไม่คาดคิดว่าตำนานเรื่องเล่าของอุปราชปีศาจจะมีอยู่จริง

 “นี่เจ้ากำลังบอกกับข้าว่า ตำหนักลืมเลือนคือสถานที่ประทับของอุปราชปีศาจ ที่ทั่วหล้าต่างกล่าวขานกันตามตำนานมาอย่างช้านานอย่างนั้นนะเหรอ”เย่วฮองเฮารับสั่งถามย้ำเพื่อความแน่พระทัย

 “ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตำหนักลืมเลือนก็คือสถานที่ประทับของมหาอุปราชเฟิงหลงในตำนานสร้างแคว้นเป่ยถัง”หัวหน้าองครักษ์ทูลย้ำเสียงหนักแน่น

 และนั่นทำให้เย่วฮองเฮาจากที่ยืนนิ่งไปชั่วครู่ค่อยๆ ปรากฏเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

 “แต่เรื่องเล่าของอุปราชปีศาจผ่านมานานสามร้อยกว่าปีแล้ว พวกเจ้ายังคิดว่าอุปราชในตำนานยังคงมีพระชนม์ชีพอยู่อย่างนั้นหรอกเหรอ หากนับอายุแล้วนับตั้งแต่เป่ยถังสถาปนาแคว้นจนถึงทุกวันนี้ก็เกือบสามร้อยสามสิบปีแล้วมิใช่รึ มหาอุปราชจะมีอายุยืนยาวนานได้ตราบเท่าทุกวันนี้ได้อย่างไร...ข้าไม่มีวันเชื่อหรอก”เย่วฮองเฮารับสั่งพลางส่ายพระพักตร์ไปมา

 “แต่เอาเถิดนั่นคือเรื่องเล่าในตำนานสร้างแคว้นของเป่ยถัง ข้ามิอาจก้าวล่วงได้ ในเมื่อตำหนักลืมเลือนเป็นสถานที่หวงห้ามของพระราชวังถังเฉี่ยนนี้ ข้าในฐานะแม่ของแผ่นดินเป่ยถัง ก็จะไม่กระทำการหมิ่นพระเกียรติอุปราชในตำนาน เช่นนั้นพวกเจ้าทั้งหมดแยกย้ายออกตามหาองค์หญิงเยว่เพ่ยเพ่ยให้พบ!!!”เยว่ฮองเฮารับสั่งสุระเสียงเฉียบขาด

 “รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”บรรดาทหารองครักษ์ต่างขานรับคำสั่งกันอย่างพร้อมเพรียง

 ทว่าเย่วฮองเฮามิล่วงรู้เลยว่า ถ้อยรับสั่งของพระนางทุกประโยคและทุกคำที่พรั่งพรูออกมานั้น ตลอดจนการสนทนาตอบโต้เมื่อครู่ อุปราชปีศาจล้วนได้ยินจนหมดสิ้น