บทที่ 7

ตอนที่ 6

@วันต่อมา

Call : ยูกิ

ยูกิ : ไหนบอกจะกลับไทยวันนี้ ทำไมนายถึงยังไม่กลับมาอีก

เพลิง : กลับเดือนหน้า

ยูกิ : ไม่คิดถึงฉันเลยรึไงถึงได้ไม่กลับมาสักที

เพลิง : เธอมีธุระอะไรก็รีบๆพูดมา

"นายท่าน!~" นามิวิ่งตะโกนพรวดพราดเข้ามาหาเพลิงที่นั่งคุยโทรศัพท์กับยูกิอยู่บนเก้าอี้ของโต๊ะทำงานภายในห้องนอนของเขา "อ้าว..." นามิชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าเพลิงกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมแต่ถึงจะเห็นอย่างนั้นเธอก็ไม่ละความพยายาม นามิเดินเข้ามากระซิบกรกระซาบใกล้ๆกับใบหูของเพลิง

"มีอะไร"

"นายท่านหนูขอไปเที่ยวสวนสนุกกับพี่กวินได้ไหมคะ" นามิยกมือขึ้นมาสองข้างสอดประสานกันทำเป็นรูเล็กๆพร้อมกับเอ่ยเสียงเบากลัวว่าคนปลายสายจะได้ยิน

"พูดดังๆ" เพลิงขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง ด้วยฟังที่เธอพูดไม่ค่อยชัด

ยูกิ : นั่นเสียงเด็กผู้หญิงที่ไหนเหรอเพลิง

(ยูกิที่ได้ยินเสียงของผู้หญิงดังลอดเข้ามาในสายจึงเอ่ยถามเพลิงด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างเปิดเผย)

เพลิง : ไม่ต้องยุ่ง ว่าธุระของเธอมา

"นายท่านคุยโทรศัพท์อยู่กับแฟน" นามิทำหน้าสลดใจทันทีที่ได้ยินเสียงของผู้หญิงดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือของเพลิง

"ไม่ใช่แฟน" เพลิงเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่ยืนน้ำตาคลอทำหน้าเศร้าสร้อยก่อนจะหันมาเริ่มคุยธุระกับยูกิต่อ นามิเองอยากจะเป็นลูกสาวของเพลิงหากเพลิงมีภรรยาแล้วเธอคงจะหมดสิทธิ์ที่จะได้เป็นลูกสาวของเขา

"หนูออกไปรอข้างนอกนะคะ" นามิที่เห็นว่าเพลิงกำลังคุยโทรศัพท์กับคนปลายสายอยู่อย่างสนิทสนม จึงเดินออกมาด้านนอกห้องนอนด้วยไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัวของผู้เป็นนายอีกทั้งหัวใจดวงน้อยของเธอยังรู้สึกเจ็บแปลกๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เดี๋ยว" เพลิงเอ่ยเรียกนามิเอาไว้ก่อนที่เธอจะเดินพ้นกรอบประตูห้องนอนแล้วรีบกดวางสายยูกิทันที

"คะ?" นามิหันหน้ากลับมาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเพลิงเงียบๆ โดยที่แววตาของเธอยังคงเศร้าสร้อยอย่างปิดไม่มิด

"ฉันยังไม่มีแฟน"

"คะ?"

"ช่วงนี้หัวใจของฉันยังว่างอยู่"

"ค่ะ" นามิเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นมือบางกำชายกระโปรงเอาไว้แน่นด้วยท่าทางเคอะเขินหัวใจดวงน้อยที่กระตุกวูบไหวเมื่อครู่ค่อยๆเต้นแรงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

นอกจากจะดีใจที่ผู้หญิงในสายไม่ใช่แฟนของเพลิงแล้ว เธอยังดีใจที่เพลิงเองหัวใจยังว่างอยู่ หัวใจดวงน้อยเริ่มสับสนกับตัวเอง เธอรักเพลิงในแบบลูกสาวรักคุณพ่อหรือเธอรักเขาในแบบอื่นกันแน่

"เข้ามาหาฉันมีธุระอะไร"

"หนูอยากไปเที่ยวสวนสนุกค่ะ เลยมาขอนายท่านก่อน"

"ไปกับใคร"

"ไปกับพี่กวินค่ะ"

"ไปกับมันทำไม" เพลิงขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเขาเผลอแสดงอาการไม่พอใจออกมาผ่านทางสายตาครู่หนึ่งก่อนจะปรับสายตาให้ดูเย็นชาเหมือนเดิม

"ก็หนูอยากไปเที่ยวสวนสนุกนี่คะ" เด็กสาวเอ่ยพลางก้มหน้าลงเพื่อรอฟังคำอนุญาตจากผู้ชายที่เปรียบเสมือนผู้ปกครองของเธอ

"ฉันจะพาไป"

"นายท่านจะพาหนูไปเที่ยวสวนสนุกหรือคะ" นามิยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเรียงสวยด้วยความดีใจไม่คาดคิดว่าผู้ชายเย็นชาอย่างเพลิงจะพาเธอไปเที่ยวสวนสนุก เพราะที่นั่นมันไม่เหมาะกับคนอย่างเขาเลยสักนิด

"อืม" เพลิงตอบในลำคอหนาเบาๆก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้ามาหานามิที่ยืนอยู่ที่กรอบประตูห้องนอน

"เย้ๆๆๆ! ขอบคุณค่ะนายท่าน" นามิกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอย่างมีความสุข เพลิงจ้องมองท่าทางดีใจมีความสุขของเธอไม่วางตาเขาเผลอหลุดยิ้มกับท่าทางไร้เดียงสาของเธอครู่หนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้ดูดุดันเย็นชาเหมือนเดิม

"จะไปก็อย่าซนให้มันมาก ฉันไม่ชอบเด็กดื้อ" เพลิงเอ่ยเสียงเข้มพลางใช้นิ้วดีดหน้าผากมนของนามิหนึ่งทีอย่างไม่แรงนัก

"รับทราบค่ะนายท่าน" นามิตอบรับอย่างไม่เรื่องมากพลางประสานมือเข้าหากันโดยมือขวาอยู่ด้านในมือซ้ายอยู่ด้านนอกแล้วโค้งศีรษะทำการคารวะผู้เป็นนายเลียนแบบหนังจีนกำลังภายในที่เธอเคยดู

"เล่นใหญ่" เพลิงส่ายหน้าน้อยๆให้กับความเล่นใหญ่ของคนตัวเล็ก นามิยื่นมือมาจับมือหนาของเพลิงขึ้นมากดจูบเบาๆหนึ่งทีเป็นการให้รางวัล ทำเอาเพลิงชะงักนิ่งไปกับการกระทำของเธอ "ไปเตรียมตัวได้แล้ว ใส่กางเกงขายาวอย่าใส่ขาสั้น" เพลิงออกคำสั่งพลางบิดจมูกเชิดรั้นของนามิเบาๆด้วยความมันเขี้ยว

"แต่หนูไม่มีกางเกง โดยเฉพาะกางเกงขายาว หนูมีแต่กระโปรง" นามิตอบกลับผู้เป็นนายตาใสแป๋วดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเพลิงอย่างออดอ้อนราวกับแมวน้อยไร้เดียงสาจ้องมองเจ้านาย

"อย่าใส่สั้นมาก" เพลิงเอ่ยเสียงราบเรียบพลางเบือนหน้าไปอีกทางด้วยไม่อยากสบตากับดวงตาใสแป๋วราวกับแมวน้อยไร้เดียงสาของเธอ

"รับทราบค่ะนายท่าน" นามิยิ้มกว้างพลางยกมือข้างขวาขึ้นมาใช้ปลายนิ้วชี้แตะขอบหางตาทำความเคารพผู้เป็นนายเลียนแบบทหารที่เธอเคยเห็นในทีวีเป็นประจำ

"หึ..เด็กโง่ อย่าใส่กระโปรงสั้นล่ะฉันจะลงไปรอข้างล่าง" เพลิงหัวเราะในลำคอหนาเบาๆพลางขยี้เส้นผมดำขลับของนามิเบาๆ ก่อนจะเดินลงไปรอเธอที่ชั้นหนึ่งของเพนท์เฮ้าส์

"เมื่อกี้พ่อทูนหัวว่าเราโง่ แต่เราสอบได้ที่หนึ่งตลอด" นามิพึมพำกับตัวเองเบาๆด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่ผู้เป็นนายมาหาว่าเธอโง่ ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาภายในห้องนอนของเพลิงเพื่อเลือกชุดกระโปรงตัวใหม่ใส่ออกไปเที่ยวสวนสนุกกับเพลิง

"นายจะไปไหนเหรอครับ" เฉินเอ่ยถามผู้เป็นนายที่นั่งอยู่บนโซฟาชั้นหนึ่งของเพนท์เฮ้าส์

"สวนสนุก" เพลิงตอบกลับลูกน้องคนสนิทเสียงเรียบ นั่งรอไม่นานนักนามิก็เดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกับกวินมือขวาคนสนิทของเขา

"นายท่าน~" นามิเอ่ยเรียกผู้เป็นนายเสียงหวานพลางเดินเข้ามานั่งลงบนตักแกร่งของเพลิงเหมือนที่เธอชอบทำเป็นประจำ ทำเอาเฉินและกวินต่างตกใจกันเป็นอย่างมากด้วยพวกเขาเองไม่เคยเห็นผู้เป็นนายจะยอมให้ผู้หญิงคนไหนมานั่งบนตักแบบนี้มาก่อน

"กระโปรงเธอสั้นไปรึเปล่า" เพลิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นว่ากระโปรงจีบลายสก๊อตสีชมพูอ่อนของเธอสั้นจนจะเสมอแก้มก้น

"ก็ไม่สั้นมากนะคะ ปกติหนูก็ใส่ประมาณนี้ทุกวัน" นามิตอบพลางซบใบหน้าจิ้มลิ้มเข้าหาแผลงอกแกร่งของเพลิงอย่างออดอ้อน ทำเอาเฉินและกวินต่างหันหน้ามาสบตากันเงียบๆโดยที่ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา

"นั่นสิ ปกติเธอเป็นเด็กแก่แดด" เพลิงว่าให้คนตัวเล็กพลางบีบขยำบั้นท้ายงอนงามของเธออย่างไม่แรงนัก

"อ้าว แซะกันตั้งแต่ยังไม่ออกรถเลย" นามิยู่ปากคล้ายจะงอน

"ใส่ซับในรึเปล่า" เพลิงเอ่ยถามก่อนจะสอดมือหนาเข้ามาใต้กระโปรงของนามิเพื่อคลำหนาซับในหรือสเตย์ของเธอ

"ใส่แต่กางเกงในค่ะ"

"ทำไมไม่ใส่ซับใน"

"หนูไม่มีค่ะ ไม่เคยมีด้วย"

"ไม่รู้จักเชฟตัวเอง" เพลิงเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างไม่ชอบใจ ฝ่ามือหนาฟาดลงบนบั้นท้ายงอนงามของนามิอย่างไม่แรงนักทำเอานามิเบ้ด้วยความเจ็บ "เอาลูกน้องไปแค่สิบคนก็พอ" เพลิงหันมาออกคำสั่งกับลูกน้องเสียงเข้มก่อนจะอุ้มนามิขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วเดินตรงไปที่รถลีมูซีนคันหรูสีดำของตัวเองทันที

@สวนสนุก

"พ่อทูนหัวขึ้นชิงช้าเป็นเพื่อนหนูหน่อยได้ไหมคะ" นามิทำหน้าออดอ้อนเธอเผลอเอ่ยเรียกเพลิงว่าพ่อทูนหัวต่อหน้าเพลิงอีกแล้ว เพลิงที่ได้ยินอย่างนั้นจึงขบกรามแน่นจนสันกรามนูนอย่างไม่สบอารมณ์

"ขอโทษค่ะนายท่าน หนูหลุดปาก" นามิรีบก้มหน้าก้มตาด้วยความสำนึกผิด

"เธอรู้รึเปล่า คำว่าพ่อทูนหัวมันหมายความว่ายังไง"

"ก็หมายถึง คุณพ่อที่ไม่ใช่พ่อแท้ๆแต่รับเรามาอุปการะไงคะ แบบเดียวกันกับคุณพ่อบุญธรรม"

"เด็กน้อย พ่อทูนหัวในความหมายของฉัน มันไม่ได้หมายความแบบที่เธอคิดหรอกนะ"

"แล้วหมายความว่ายังไงเหรอคะ" เด็กสาวเอียงคอถามเล็กน้อย

"ซื่อบื้อ"

"อ้าว"

"อย่าเรียกฉันแบบนั้นอีก"

"แต่หนูอยากเรียกนายท่านว่าพ่อทูนหัวนี่คะ"

"เธอเป็นเมียฉันรึไง"

"ไม่ได้เป็นค่ะ แต่อีกหนึ่งเดือนจะเป็น"

"-_-" คำพูดที่ยังไม่ทันได้กลั่นกรองออกมาจากสมองของเธอทำเอามาเฟียหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระทุ้งแก้มกับความคิดแก่แดดเกินเด็กของเธอ "เด็กแก่แดด"

"ทำไมนายท่านตัวสูงจัง หนูตัวสูงถึงแค่ใต้อกของนายท่านเอง" นามิเอ่ยพลางขยับตัวเข้ามาแนบชิดกับลำตัวหนาของเพลิงเพื่อวัดระดับความสูงของเธอกับเขา

"ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวนอน"

"คะ?"

"หึ..ความสูงไม่มีผลอะไรกับแนวนอนหรอกยังไงก็เข้าไปได้อยู่ดี"

**********

นะคะ ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวนอนพี่เพลิงได้กล่าวเอาไว้😅