تسجيل الدخولمشاركة
4
تاريخ النشر:
2026-06-16 21:06:34“จำได้ค่ะ จำได้ไม่มีวันลืม”
วันนั้นปองรักถูกบิดาขู่เข็ญให้มาที่บ้านของธวัชชัยเพื่อขัดดอก ทั้งที่เธอร้องไห้วิงวอนกราบกรานสารพัด แต่ท่านกลับไม่ยอมฟัง
“พ่อเธอส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ฉัน ในระหว่างที่รอคุณชัยเดินลงมา”
“จดหมาย?” เพราะเวลานั้นเธอคงแอบไปนั่งร้องไห้ จนไม่รู้ว่าบิดาไปคุยกับใครบ้าง
“ใช่ พ่อเธอขอร้องให้ฉันช่วยเธอ”
“อะไรนะคะ! พ่อน่ะหรือคะที่ขอร้องให้แม่เลี้ยงช่วยรัก” ปองรักแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เพราะเข้าใจผิดมาตลอดว่าบิดาไม่รัก ถึงพาเธอมาส่งในขุมนรก แต่โชคดีที่ได้แม่พระอย่างสุพรรณียื่นมือเข้ามาช่วย
“ใช่ อมรเทพฝากเธอไว้กับฉัน เขาบอกว่าจะพยายามหาเงินมาคืนคุณชัยให้ได้ แต่ในระหว่างนี้อยากให้ฉันช่วยเธอ ไม่ให้ตกเป็นของคุณชัย”
“โธ่พ่อ รักก็หลงเข้าใจท่านผิดมาตลอด”
“พ่อเธอน่ะ เขาไม่อยากให้รู้หรอก สั่งกำชับฉันว่าห้ามบอกเธอเด็ดขาด”
“ทำไมล่ะคะ ทำไมพ่อถึงไม่ต้องการให้รักรู้เรื่องนี้” ปองรักรู้สึกสงสัย บิดาต้องการปิดเธอทำไมกัน
“ฉันก็ไม่เข้าใจเหตุผลหรอก เขาก็บอกมาแค่นั้น”
“รักจะไปถามพ่อค่ะ”
“ตอนนี้พ่อเธอป่วยอยู่” เหตุผลนี้แหละ ทำให้สุพรรณีตัดสินใจบอกกับปองรักก่อนที่อะไรจะสายเกินไป
“อะไรนะคะ พ่อรักป่วยหรือคะ” ใจคนเป็นลูกตกลงไปที่ตาตุ่ม
“ใช่...วันก่อนที่ฉันออกไปทั้งวันนั้นแหละ ฉันแวะไปเยี่ยมพ่อเธอมาด้วย”
“พ่อติดต่อแม่เลี้ยงมาหรือคะ”
“เปล่าหรอก ครรชิต เอ่อ... ลูกน้องคุณชัยน่ะเป็นคนโทร.มาหาฉัน เพราะฉันสั่งให้เขาคอยจับตาดูครอบครัวเธอไว้”
“พ่อเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”
“มะเร็งตับ” สุพรรณีแทบไม่อยากบอก แต่มันถึงเวลาที่คนเป็นลูกควรรู้
“โธ่พ่อ รักจะไปหาพ่อค่ะแม่เลี้ยง” หญิงสาวกล่าวทั้งน้ำตา
“คืนนี้มันดึกแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้แล้วกัน”
“แต่ว่ารักอยากเจอพ่อ”
“รักตั้งสติก่อน เพราะแบบนี้ไงพ่อเธอถึงขอร้องไม่ให้บอก” สุพรรณีดึงหญิงสาวมากอดปลอบใจ
“ทำไมพ่อทำแบบนี้” ปองรักรู้สึกผิดขึ้นมาครามครัน เพราะเธอเคยตัดพ้อน้อยใจบิดาอยู่บ่อยครั้ง
“เพราะเขาไม่อยากให้เธอเป็นห่วงไง”
“แต่รักทนอยู่เฉยไม่ได้ รักอยากกลับไปดูแลพ่อค่ะแม่เลี้ยง”
“มีพิรุณอยู่ทั้งคน ไม่ต้องห่วงไปนะรัก ฉันก็ฝากฝังหมอที่รู้จักให้ดูแลพ่อเธออย่างดีแล้ว”
“ขอบคุณนะคะแม่เลี้ยง ขอบคุณมากที่ช่วยเราสองคนพ่อลูก หากมีอะไรที่รักพอช่วยได้ รักยินดีค่ะ”
“ทำเหมือนฉันเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ อีกหน่อยเธอก็จะมาเป็นสะใภ้ฉันแล้วนะ”
“รักบอกไปแล้วนี่คะ ว่าไม่ต้องการความรับผิดชอบ อยู่ด้วยกันโดยไม่รักมันทรมานมากนะคะแม่เลี้ยง” ปองรักเอ่ยด้วยเสียงแผ่วราวกระซิบ
“เรื่องนี้เอาไว้ค่อยคุยกัน” สุพรรณีกล่าวตัดบท เพราะรู้ว่าอย่างไรปองรักก็ปฏิเสธหัวชนฝา
“แต่รัก...” เธออยากพูดเคลียร์ๆ ให้จบไปเลย
“นอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะพาไปเยี่ยมพ่อของเธอ”
สุพรรณีพูดเท่านั้นก็ทำให้ปองรักสงบปากสงบคำลง
“จริงๆ นะคะ แม่เลี้ยงไม่โกหกรักใช่ไหมคะ” หญิงสาวเอื้อมมือมากุมมือผู้มีพระคุณด้วยแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
“ฉันเคยโกหกเธอหรือไง...นอนเถอะดึกแล้ว”
“ค่ะ” ปองรักรีบเคลื่อนกายลงไปนอนข้างเตียงที่มีเพียงที่นอนปิกนิกกับผ้าห่มผืนเล็ก ทั้งที่สุพรรณีอนุญาตให้หญิงสาวขึ้นมานอนด้วยกันบนเตียง แต่เธอปฏิเสธเพราะมันไม่ควร และไม่อยากให้พฤกษ์มาตำหนิตนได้
ช่วงสาย
สุพรรณีกำลังพาปองรักออกจากห้องพักเพื่อไปเยี่ยมอมรเทพที่โรงพยาบาล แต่ทว่าเปิดประตูออกมาถึงกับชะงัก เมื่อเจอพฤกษ์ยืนอยู่ที่หน้าประตู
“จะไปไหนครับ”
“เอ่อ...แม่จะพายายรักไปซื้อของหน่อยนะ” สุพรรณีหาข้อแก้ตัวแทบไม่ทัน หากรู้ว่านางจะพาปองรักไปไหนบุตรชายคงห้าม
“ผมให้เลขาฯ จัดการเรื่องเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ให้ครบแล้วนี่ครับ”
“ของส่วนตัวเกี่ยวกับผู้หญิงยังขาดอีกหลายอย่าง แม่ไปก่อนนะต้องรีบพายายรักไปซื้อของ”
“แต่บ่ายนี้คุณแม่ต้องเดินทางกลับแล้วนี่ครับ” เขากลับมาที่คอนโดฯ เพราะตั้งใจจะพามารดาไปเยี่ยมบิดาก่อนกลับ
“แม่ถึงรีบไปรีบกลับยังไง ไปเถอะยายรัก”
“เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ”
“ไม่ต้อง! เรื่องส่วนตัวผู้หญิง แกจะไปทำงานหรือไปดูพ่อแกก็ไปเถอะ แม่ให้รถบ้านน้าแกมารับแล้ว” สุพรรณีหันไปคว้ามือปองรักออกจากห้องพัก รีบเดินราวกับกลัวพฤกษ์จะตามมา
“เดินช้าๆ ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวก็ล้มหรอกค่ะ” ปองรักปรามด้วยความเป็นห่วง
“ก็กลัวตาพฤกษ์ตามมาน่ะสิ”
“จริงๆ ให้รักไปคนเดียวก็ได้ค่ะ”
“ได้ยังไง เกิดไปเจอพิรุณจะทำยังไง” สุพรรณีรู้ความเป็นมาเป็นไปของครอบครัวปองรักดี หากอมรเทพแข็งใส่ภรรยาสักนิด ปองรักคงไม่ต้องถูกส่งมาขัดดอกแบบนี้ หากภรรยาเจ้าหนี้ไม่ใช่นาง อาจจะโดนกระทำข่มเหงสารพัดเป็นแน่
“รัก...” ปองรักเองก็ไม่รู้จะสู้รบตบมือกับแม่เลี้ยงได้แค่ไหน แต่เธอสัญญาว่าจะไม่ยอมพิรุณอีกแล้ว
“ไปเถอะ จะได้แวะซื้อของด้วย”
“ค่ะ” ปองรักขานรับคำแล้วเดินตามไปเงียบๆ
“ต่อไปไม่ต้องเรียกฉันว่าแม่เลี้ยงอีกแล้วนะ”
“ทำไมล่ะคะ”
“ไม่ต้องถาม เลือกเอา จะเรียกฉันว่าป้าหรือจะเรียกแม่ดี”
“เรียกป้าดีกว่าค่ะ” ขืนเรียกแม่คงถูกพฤกษ์กินหัวแน่
أحدث فصل
พิศวาสรักเมียทาส 10
“ไม่เป็นไรครับ ปองรักเป็นเด็กในบ้านเขาอาสามาดูแลคุณพ่อ และจะฝึกทำกายภาพบำบัดด้วย ไม่ทราบว่าคุณพยาบาลที่ทำกายภาพบำบัดมาหรือยังครับ”“น่าจะอีกชั่วโมงหนึ่งค่ะ”“งั้นปองรักเข้าไปหาคุณพ่อกันเถอะ” พฤกษ์กล่าวขอบคุณพยาบาลสาวก่อนนำปองรักเข้าไปหาบิดาสายตาคนป่วยมองไปที่ประตู ซึ่งปองรักรู้ทันทีว่าธวัชชัยน่าจะมองหาสุพรรณีอย่างแน่นอน คิดว่าชายวัยกลางคนยังคะนึงหาภรรยาไม่น้อย“คุณป้ากลับเชียงใหม่ไปแล้วค่ะ” ปองรักเป็นคนเอ่ยขึ้น“ปองรักจะมาดูแลคุณพ่อแทนพยาบาลคนเดิมนะครับ” เขาบอกเท่านั้น ใบหน้าคนป่วยส่ายๆ ไม่ยอมรับ จนปองรักหน้าเจื่อนๆ“ผมตั้งใจแล้วครับ ปองรักจะมีหน้าที่ดูแลคุณพ่อในฐานะลูกหนี้ และคอยทำกายภาพบำบัดให้ด้วย” ครั้งนี้เขาไม่ตามใจบิดาเหมือนเคย “เดี๋ยวพยาบาลที่ทำกายภาพบำบัดมาทำให้คุณพ่อ เธอก็ฝึกตามด้วยแล้วกัน”“ค่ะ”
พิศวาสรักเมียทาส 9
“คุณแม่ครับ ผมไม่อยากแต่งงานกับคนที่เกลียด”พฤกษ์พูดออกมาตรงๆ โดยไม่รู้ว่าคนที่เขาเกลียดกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาถึงกับหยุดชะงัก แล้วถอยร่างไปยืนข้างๆ เสา“พฤกษ์!”“ผมพูดความจริงครับ”“ทำอะไรลงไปควรรับผิดชอบรู้ไหม อย่าทำให้แม่ต้องผิดหวังเหมือนพ่อของแกนะพฤกษ์”“ครับ...ผมยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ถ้าให้เป็นคนดีมีความรับผิดชอบคงไม่ไหว ผู้หญิงรายทางที่ผมนอนด้วยไม่ได้มีแค่คนเดียว ที่สำคัญผมไม่มีวันรับผิดชอบผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวเราแตกแยก ปองรักไม่มีวันได้เป็นเมียแต่งของผมแน่ๆ แต่ถ้าให้เป็นเมียทาสน่ะได้”“พฤกษ์!” สุพรรณีถึงกับเรียกบุตรชายเสียงเข้ม ปองรักเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงให้ดูสดใสที่สุด แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟสองแก้ว“กาแฟมาแล้วค่ะ”“มาแล้ว ไปหลงหรือยังไงเราถึงเพิ่งมาน่ะ” สุพรรณีรับแก้วกาแฟมาถือ พร้อมฝืนยิ้มให้หญิงสาวด้วยแววตาเอ็นดู“ทำไมรู้ล่ะคะ รักหลงทางจริงๆ นี่ถามเขามาตลอดทางเลยค่ะ”
พิศวาสรักเมียทาส 8
“คุณแม่ครับ ผมไม่อยากแต่งงานกับคนที่เกลียด”พฤกษ์พูดออกมาตรงๆ โดยไม่รู้ว่าคนที่เขาเกลียดกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาถึงกับหยุดชะงัก แล้วถอยร่างไปยืนข้างๆ เสา“พฤกษ์!”“ผมพูดความจริงครับ”“ทำอะไรลงไปควรรับผิดชอบรู้ไหม อย่าทำให้แม่ต้องผิดหวังเหมือนพ่อของแกนะพฤกษ์”“ครับ...ผมยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ถ้าให้เป็นคนดีมีความรับผิดชอบคงไม่ไหว ผู้หญิงรายทางที่ผมนอนด้วยไม่ได้มีแค่คนเดียว ที่สำคัญผมไม่มีวันรับผิดชอบผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวเราแตกแยก ปองรักไม่มีวันได้เป็นเมียแต่งของผมแน่ๆ แต่ถ้าให้เป็นเมียทาสน่ะได้”“พฤกษ์!” สุพรรณีถึงกับเรียกบุตรชายเสียงเข้ม ปองรักเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงให้ดูสดใสที่สุด แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟสองแก้ว“กาแฟมาแล้วค่ะ”“มาแล้ว ไปหลงหรือยังไงเราถึงเพิ่งมาน่ะ” สุพรรณีรับแก้วกาแฟมาถือ พร้อมฝืนยิ้มให้หญิงสาวด้วยแววตาเอ็นดู“ทำไมรู้ล่ะคะ รักหลงทางจริงๆ นี่ถามเขามาตลอดทางเลยค่ะ”
พิศวาสรักเมียทาส 7
ปองรักกุมมือสุพรรณีไว้ และพยายามหาเรื่องคุยให้ท่านรู้สึกผ่อนคลายให้หายจากภาวะอารมณ์เศร้า อดตำหนิพฤกษ์ไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรทำให้ท่านต้องเครียด“ขอบใจนะรัก” สุพรรณีเอื้อมมือมาแตะศีรษะหญิงสาวเบาๆ“อย่าคิดอะไรมากเลยนะคะ”“ฉันพยายามอยู่ พยายามมาตลอดเกือบสองปี ฉันไม่อยากกลับไปเจอคุณชัยอีก”“เพราะรักอีกแล้วใช่ไหม”“ไม่ใช่หรอก เรื่องมันสะสมมานานแล้ว ก่อนที่เธอจะเข้ามาเสียอีก”“มีอะไรระบายให้รักฟังได้นะคะ รักสัญญาจะไม่บอกใคร”“ฉันเล่าให้เธอฟังไม่ได้” นางตั้งใจให้ความลับนี้มันตายไปกับตน พฤกษ์จะต้องไม่รู้เรื่องนี้“ถ้าไม่พร้อมก็ไม่ต้องเล่า ว่าแต่คุณป้าจะนอนพักสักงีบไหมคะก่อนจะออกเดินทาง”“ถ้านอนพักอาจจะยาวจนตกเครื่องได้”“ก็ดีสิคะ คุณป้าจะได้อยู่กับรักต่ออีกคืน”“เรามันขี้อ้อน” สุพรรณีขยี้ศีรษะหญิงสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ปองรักเหมือนกับน้ำเย็นที่มาชโลมจิตใจให้นางรู
พิศวาสรักเมียทาส 6
รักเห็นน้าพิรุณค่ะ”“พิรุณเหรอ” สุพรรณีเอ่ยพร้อมมองหา เพราะยังไม่เคยเจอพิรุณมาก่อน วันที่ปองรักถูกส่งตัวมาขัดดอก มีเพียงอมรเทพเท่านั้นที่มาส่งบุตรสาว“ใช่ค่ะ คนที่ใส่เสื้อสีส้ม” ปองรักชี้ไปยังร่างแม่เลี้ยงที่กำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่ฝั่งตรงข้าม แถมยังเกาะแขนชายคนนั้นอย่างสนิทสนม “รักขอไปหาน้าพิรุณก่อนนะคะ”“จะไปทำไมรัก” สุพรรณีคว้าแขนหญิงสาวไว้“ไปบอกเขาให้ไปเฝ้าพ่อสิคะ เวลานี้เขาควรต้องไปดูแลพ่อที่โรงพยาบาลไม่ใช่...” ปองรักจุกจนพูดไม่ออก สงสารบิดาจับใจ“จำที่พ่อเธอบอกได้ไหม ว่าเขากำลังจะเลิกกับพิรุณ และคงไม่มีเหตุผลใดที่พ่อเธออยากจะเลิก นอกจากเรื่องนอกใจ”“พ่อรู้หรือคะ” ปองรักแทบทรุดลงกับพื้น ยังดีที่สุพรรณีถลาร่างเข้ามาประคองไว้“ฉันคิดว่าใช่”“โธ่พ่อ...รักอยากไปอยู่กับพ่อค่ะคุณป้า” เวลานี้บิดาต้องการกำลังใจมากที่สุด “ไม่ต้องห่วงพ่อเธอหรอกนะ ฉันจ้างพยาบาลให้แล้ว”“แต่ว่า...”“หากอยากกลับไปอยู่กับพ่อเธอจริงๆ ก็ต้องไปคุยกับตาพฤกษ์เอง” ตอนนี้อำนาจอยู่กับพฤกษ์โดยตรง เพราะบุตรชายต้องเข้ามาดูแลกิจการทั้งหมดของสามี“คุณพฤกษ์คงไม่ยอม”“หรือไม่ก็ต้องยอมให้เขายึดบ้านหลังนั้นไป” งานนี้หากนาง
พิศวาสรักเมียทาส 5
“ไปเถอะรถมารับแล้ว” สุพรรณีไม่ยอมเอารถที่บ้านสามีมาใช้ เพราะเลือกที่จะตัดขาดกันไปแล้วก็ไม่ควรต้องเกี่ยวข้องกันทุกกรณี นางจึงขอยืมรถที่บ้านของน้องสาวมาใช้แทนใช้เวลาเดินทางไม่นานทั้งสองก็มาถึงโรงพยาบาลที่อมรเทพพักรักษาตัวอยู่ ซึ่งอยู่เป็นตึกรวมชาย ปองรักกวาดสายตามองหาบิดา“อยู่เตียงมุมสุด” สุพรรณีบอกเท่านั้น ดวงตาคู่โศกก็โฟกัสไปยังร่างของบิดา ซึ่งท่านกำลังหันหลังให้“พ่อ...” น้ำเสียงสั่นเครือจวนเจียนจะร้องไห้ ทำให้ร่างผ่ายผอมเริ่มขยับตัวหันมาตามเสียง“ยายรัก เอ่อ...” ผู้เป็นพ่อถึงกับพูดไม่ออก “คุณนายพายายรักมาทำไมครับ”“รักให้ท่านพามาเองจ้ะ พ่อป่วยหนักทำไมไม่บอกรักเลย”“พ่อไม่สบายนิดหน่อย สองสามวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” อมรเทพจำต้องพูดปดเพราะไม่อยากให้บุตรสาวต้องมาเป็นห่วง“รักรู้แล้ว พ่อไม่ต้องมาปิดรักหรอก แล้วน้าพิรุณไปไหนทำไมไม่มาดูแลพ่อ” ปองรักเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองหาแม่เลี้ยงสาว“ถามถึงทำไม” อมรเทพถามกลับเสียงห้วน จนผู้เป็นลูกถึงกับหน้าเจื่อนๆ“รักขอโทษจ้ะ” ปองรักคิดว่าบิดาคงไม่พอใจที่เธอไปตำหนิแม่เลี้ยง“พ่อไม่ได้ว่าอะไรแกสักหน่อย พิรุณไม่อยู่น่ะดีแล้ว” ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน
قد تعجبك أيضًا
บอสเอวดุ!!!
ซีไซต์304.3K وجهات النظرOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat91.2K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat73.1K وجهات النظرรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา57.6K وجهات النظرเมื่อวันจากลามาถึง
ทรายสีรุ้ง 78 وجهات النظرรวมเรื่องเร่า(ร้อน) เร้าอารมณ์
Tiwa Tatree / นามปากกาอัษฎากร767 وجهات النظرรักต้องห้ามกับเพื่อนสนิทของพ่อฉัน
Michelle Chiemela28 وجهات النظرรัก หลงใหล ทรมาน
Laine Martin400 وجهات النظر
