5

“ไปเถอะรถมารับแล้ว” สุพรรณีไม่ยอมเอารถที่บ้านสามีมาใช้ เพราะเลือกที่จะตัดขาดกันไปแล้วก็ไม่ควรต้องเกี่ยวข้องกันทุกกรณี นางจึงขอยืมรถที่บ้านของน้องสาวมาใช้แทน

ใช้เวลาเดินทางไม่นานทั้งสองก็มาถึงโรงพยาบาลที่อมรเทพพักรักษาตัวอยู่ ซึ่งอยู่เป็นตึกรวมชาย ปองรักกวาดสายตามองหาบิดา

“อยู่เตียงมุมสุด” สุพรรณีบอกเท่านั้น ดวงตาคู่โศกก็โฟกัสไปยังร่างของบิดา ซึ่งท่านกำลังหันหลังให้

“พ่อ...” น้ำเสียงสั่นเครือจวนเจียนจะร้องไห้ ทำให้ร่างผ่ายผอมเริ่มขยับตัวหันมาตามเสียง

“ยายรัก เอ่อ...” ผู้เป็นพ่อถึงกับพูดไม่ออก “คุณนายพายายรักมาทำไมครับ”

“รักให้ท่านพามาเองจ้ะ พ่อป่วยหนักทำไมไม่บอกรักเลย”

“พ่อไม่สบายนิดหน่อย สองสามวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” อมรเทพจำต้องพูดปดเพราะไม่อยากให้บุตรสาวต้องมาเป็นห่วง

“รักรู้แล้ว พ่อไม่ต้องมาปิดรักหรอก แล้วน้าพิรุณไปไหนทำไมไม่มาดูแลพ่อ” ปองรักเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองหาแม่เลี้ยงสาว

“ถามถึงทำไม” อมรเทพถามกลับเสียงห้วน จนผู้เป็นลูกถึงกับหน้าเจื่อนๆ

“รักขอโทษจ้ะ” ปองรักคิดว่าบิดาคงไม่พอใจที่เธอไปตำหนิแม่เลี้ยง

“พ่อไม่ได้ว่าอะไรแกสักหน่อย พิรุณไม่อยู่น่ะดีแล้ว” ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ภรรยาก็คอยหาเรื่องพูดกระทบบุตรสาวอยู่บ่อยครั้ง “พ่อเสียใจนะรัก ที่ไม่สามารถปกป้องแกได้ อย่างที่พ่อเคยสัญญากับแม่แกไว้ พ่อมันอ่อนแอเกินไป พ่อทำอะไรเพื่อแกไม่ได้สักอย่าง”

“ใครบอกว่าพ่อไม่ได้ทำอะไรเพื่อรัก คุณป้าบอกหมดแล้วเรื่องที่พ่อขอร้องให้ท่านช่วยรัก”

“แต่พ่อไม่รู้ว่าจะมีปัญญาหาเงินไปใช้หนี้เสี่ยธวัชชัยหรือเปล่า บางทีพ่ออาจจะยอมให้เขายึดบ้านไป”

“บ้านที่พ่อกับแม่เป็นคนสร้างขึ้นมาด้วยกัน รักไม่มีทางให้ใครหน้าไหนมายึดเด็ดขาด ตอนนี้เรามีหนทางที่จะได้บ้านคืนแล้วจ้ะ”

“ยังไง จะเอาเงินที่ไหนไปไถ่เขา” หนี้เกือบเจ็ดแสนที่พิรุณนำบ้านไปจำนองกับธวัชชัย

“รักต้องไปดูแลเสี่ยธวัชชัย”

“ยายรัก ไม่นะ” อมรเทพหันไปทางสุพรรณี

“ตอนนี้คุณชัยป่วยนอนติดเตียงอยู่ ลูกชายฉันเขายื่นข้อเสนอให้รักไปดูแล”

“หากเสี่ยธวัชชัยอาการดีขึ้น เขาจะยกหนี้ให้กับเราจ้ะพ่อ พ่อไม่ต้องห่วงนะ รักจะนำโฉนดบ้านมาคืนให้พ่อเอง” ปองรักกล่าวให้คำมั่นกับบิดา

“โธ่ยายรัก แกต้องมาเหนื่อย ทั้งที่ไม่ได้ก่อหนี้ แต่คนก่อกลับไม่สำนึก” เขาป่วยหนักก็ไม่เคยมาสนใจดูแล เขาโง่เองที่ยอมทำตามที่พิรุณสั่ง เกือบส่งบุตรสาวไปลงนรก ถ้าไม่ได้สุพรรณีช่วยไว้ หากตายไปคงไม่มีหน้าไปเจออดีตภรรยาที่ล่วงลับไปแล้ว

“ไม่เป็นไรนะพ่อ รักทำได้”

“พ่อจะเลิกกับพิรุณ”

“แต่ว่าพ่อรักน้าพิรุณมากไม่ใช่เหรอจ๊ะ” ปองรักรู้อยู่เต็มอก และเคยแอบน้อยใจบิดาอยู่หลายครั้ง เธอถูกพิรุณดุด่าทุบตี พอบิดายื่นมือเข้าไปช่วยก็ถูกพิรุณตวาดให้ จากนั้นท่านก็เงียบปล่อยให้อีกฝ่ายกระทำเธอต่อ

“แต่เขาไม่เคยรักพ่อห่วงพ่อเลย ตั้งแต่พ่อเข้าโรงพยาบาลเขาก็แทบไม่มาดูดำดูดี”

“นี่น้าพิรุณไม่มาเฝ้าพ่อเลยเหรอจ๊ะ” นั่นยิ่งทำให้ปองรักเป็นห่วง

“มาตอนส่งเข้าโรงพยาบาลแล้วก็ไม่มาอีกเลย”

“รักอยากมาดูแลพ่อจัง” ปองรักหันไปทางสุพรรณีที่มองสองคนพ่อลูกด้วยความเห็นใจ

“พ่อดูแลตัวเองได้ แกไปดูแลเสี่ยเถอะ”

“แต่ว่า...”

“ไม่ต้องห่วงนะรัก ฉันจะจ้างพยาบาลมาดูพ่อเธอเอง” สุพรรณีคิดว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุด

“ไม่ต้องหรอกครับ ผมดูแลตัวเองได้”

“ทำตามที่ฉันบอกเถอะ รักจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง”

“ครับคุณนาย รักดูแลตัวเองด้วยนะลูก พ่อจะพยายามรักษาตัว แล้วเราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันสองคนพ่อลูกเหมือนเคย”

“พ่อตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม บางทีน้าพิรุณอาจจะไม่อยากเลิก”

“เขาเบื่อที่ต้องมาดูแลคนป่วย นี่ถึงกับแช่งพ่อให้ตายอยู่บ่อยๆ”

“ทำไมน้าพิรุณทำตัวแบบนี้ แล้วหนี้ที่เขาสร้างไว้ล่ะ” ปองรักรู้สึกโมโหกับความเห็นแก่ตัวของพิรุณ

“เขาบอกว่าไม่ใช่บ้านเขา และเขารู้ว่าบ้านกำลังถูกยึดเพราะเสี่ยให้คนมาทวงหนี้เกือบทุกวัน ทางเราก็ไม่เคยไปจ่ายดอก เงินได้มาพ่อก็เอามารักษาตัว”

“โธ่รักสงสารพ่อจัง”

“มันเป็นวิบากกรรมของพ่อเอง ไม่ต้องห่วงพ่อ ไปทำหน้าที่ของแกให้ดีที่สุด” อมรเทพกุมมือบุตรสาวไว้แน่น ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กลับมาอยู่ร่วมกับบุตรสาวหรือเปล่า

สุพรรณีอดสงสารสองคนพ่อลูกไม่ได้ ที่ชีวิตต้องมาพบเจอคนแบบพิรุณ นางคงได้แค่ช่วยอยู่ห่างๆ เท่านั้น คนนอกอย่างนางคงทำอะไรไม่ได้มาก หากช่วยใช้หนี้ บุตรชายคงไม่มีวันยอม

ปองรักอิดออดไม่อยากกลับเพราะเป็นห่วงบิดาที่ต้องอยู่ตามลำพังที่โรงพยาบาล สุพรรณีเห็นเช่นนั้นจึงจัดการจ้างพยาบาลพิเศษมาคอยดูแลอมรเทพ ปองรักจึงรู้สึกเบาใจขึ้น แต่สัญญากับตัวเองว่าสักวันจะหาเงินมาคืนสุพรรณีทั้งหมดรวมถึงค่าเล่าเรียนที่นางเคยช่วยเหลือ ซึ่งเธอจดรายละเอียดไว้ทั้งหมดแล้ว

หลังจัดการเรื่องอมรเทพเสร็จเรียบร้อยแล้ว สุพรรณีจึงสั่งให้คนขับรถพามาที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังกลางใจเมือง

            “เรามาที่ห้างทำไมคะ”

            “จำไม่ได้เหรอ ที่ฉันบอกตาพฤกษ์ว่าจะพาเธอมาซื้อของน่ะ”

            “รักคิดว่าคุณป้าโกหกคุณพฤกษ์เท่านั้น”

            “ขืนกลับไปไม่มีของติดไม้ติดมือไป ตาพฤกษ์คงซักฟอกตาย รายนั้นยิ่งชอบจับผิดด้วย”

“รักสร้างความลำบากให้คุณป้าอีกแล้ว” หญิงสาวกล่าวด้วยเสียงแผ่ว ที่สุพรรณีต้องมาเสียเงินซื้อของโดยใช่เหตุ

“ไม่เห็นลำบากตรงไหนเลยรัก”

“หากคุณพฤกษ์รู้ว่าคุณป้ามาคอยช่วยเราสองคนพ่อลูก เขาก็คงไม่พอใจ”

“ก็อย่าให้รู้สิ ไปหาชุดสวยๆ ใส่สักสองสามชุดกันเถอะ” สุพรรณีกล่าวจบก็เดินนำปองรักไปยังโซนเสื้อผ้า ขณะนั้นปองรักเหลือบไปเห็นแม่เลี้ยงสาวกำลังเดินกะหนุงกะหนิงเกาะแขนผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเธอจำได้ว่าเป็นคนขับรถวินมอเตอร์ไซค์หน้าหมู่บ้าน “มองอะไรอยู่รัก ตามมาสิ”