ログインแดดยามเย็นที่ส่องผ่านเข้ามาทางระเบียงห้องกำลังถูกกลบด้วยความมืดสลัว พิชชานอนคลุมผ้าอยู่บนเตียง หูคอยฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เธอเข้ามาทุกทีกลิ่นครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยค่อย ๆ ลอยเข้าจมูกของเธอหลังจากที่ธนาหายเข้าไปในห้องน้ำเมื่อไม่กี่นาทีนี้“เป็นไงบ้าง” เจ้าของเสียงทุ้มที่วางมือลงบนหน้าผากเล็กเบา ๆ เพื่อต
“งั้นพี่คงต้องกินนมฟินน์ตุนไว้เยอะหน่อย” พูดจบเขาก็ซุกใบหน้าลงกับเต้าทรวงนุ่มนิ่มของเธอ มือออกแรงขยำทรวงอกกลมกลึง ยอดถันที่แข็งเป็นตุ่มไตหายเข้าปากของเขาในทันทีสติของพิชชากระเจิดกระเจิงอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปาก เชิดคางขึ้นจนศีรษะแหงนเงยด้วยความซ่านเสียว ร่างกายของเธอรุ่มร้อนด้วยความปรารถนา ร่างกายสั่
สองแขนลมกลึงโอบรัดลำคอ ขณะเดียวกันท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวเธอไว้ ดึงร่างเล็กให้แนบชิด อกอวบแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างขณะที่ทั้งคู่ยังไม่หยุดครอบครองริมฝีปากของกันและกันเนิ่นนานกว่าจุมพิตเร่าร้อนจะผ่อนลง…ทันใดนั้นธนาก็ช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ก้าวเร็ว ๆ มาที่เตียง ให้เธอนอนลงไปแล้วกดจูบที่ข้อเท้า
และแล้ววันที่หลายคนรอคอยก็จะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว...ฝนโปรยปรายลงมาแต่เช้ามืด พิชชาลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดของธนา มองเห็นปลายคางแข็งแรงเป็นปื้นสีเขียวจางของเขา ท่อนแขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ มือวางอยู่บนบั้นท้ายกลมกลึง รู้สึกถึงกลิ่นครีมอาบน้ำจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในผ้าห่มพิชชาลุกขึ้นช้า ๆ บนร่างกายมีเพ
ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าอึดอัดคุณมนูญนั่งสงบนิ่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ พลางอ่านนิตยสารของต่างประเทศ แต่บางครั้งก็เหลือบมองบันไดที่ทอดตัวขึ้นไปยังชั้นบนพิชยะนั่งเอนหลังพิงพนักด้วยท่าทีหงุดหงิด ใบหน้าตึงเครียด มือสองข้างกำหมัดแน่นอยู่บนตัก บางครั้งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนคนที่ยังคงอดก
“ป้องกันแล้ว แต่ว่า…” เธอพูดเสียงแผ่ว มือเล็ก ๆ บีบชายเสื้อตัวเองแน่นราวกับหาที่พึ่งพิงคุณเพ็ญพิชย์ขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็ยกมือขึ้นปราม ไม่ต้องการให้ลูกสาวต้องลำบากใจไปมากกว่านี้“เอาล่ะ เอาล่ะ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะถามเสียงเบา ราวกับก
ห้องพักเบรคบนชั้นสูงลิ่วของโรงแรม ‘ธาดา ริเวอร์ไซด์’ อบอวลด้วยกลิ่นหอมของกาแฟสดที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ ๆ จากเครื่องชงกาแฟอัตโนมัติ ภายในห้องมีโต๊ะเล็กทรงกลมและเก้าอี้นวมสีครีมจัดเอาไว้ให้พนักงานได้นั่งพักผ่อน"ใครขโมยกาแฟของพี่ไปเมื่อเช้า ยอมรับมาซะดี ๆ" มินตราผลักประตูเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ เอ่ยพร้อม
คอนโดสูงเฉียดฟ้าแห่งนี้สามารถกักเก็บเสียงได้ดี ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ทรมานยิ่งกว่านี้ เพราะต้องทนกลั้นเสียงเอาไว้ตลอดเวลาเสียงเนื้อกระทบเนื้อกระตุ้นให้อารมณ์ของทั้งคู่เดือดพล่าน เข็มขนาดใหญ่ยักษ์ของศัลยแพทย์หนุ่มเสียดสีกับช่องทางรักของเธออย่างดุเดือด เธอปรือตามองหยดเหงื่อที่ไหลรินจากลำคอลงมาที่แผงอกก
ขนอ่อนบนคอและแผ่นหลังของเธอลุกชันขึ้นมาเมื่อรู้ถึงความหมายของคนมากด้วยตัณหา หลังจากตั้งสติได้เธอก็หันมาถลึงตาใส่เขาโดยไม่ได้พูดอะไร“กินข้าวมาแล้วเหรอ ถึงบอกไม่อิ่มน่ะ”“เปล่าหรอกครับ ไม่ใช่ข้าวแต่เป็นของหวานต่างหาก” เสี้ยววินาทีนั้นมุมปากของชายหนุ่มก็ยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แก้มทั้งสองข้างของพิชชาผ่
หลังมื้อเช้าผ่านพ้นไป ทุกคนก็พากันมานั่งรวมตัวที่ห้องนั่งเล่น เสียงหัวเราะและบทสนทนาอย่างเป็นกันเองนั้นสร้างบรรยากาศอบอุ่นเหมือนคนในครอบครัวกำลังนั่งล้อมวงคุยกันตลอดยี่สิบนาทีที่นั่งอยู่ตรงนี้ พิชชาทำตัวกลมกลืน และดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะกลายเป็นลูกรักของคุณนายมยุรีไปแล้วธนานั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว กอดอ







