FAZER LOGINไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
“แค่กๆ” ไรอันรินน้ำให้มีญ่าเมื่อเห็นสำลักข้าวต้ม “ขอบคุณค่ะ” “ค่อยๆ กิน ไม่มีใครแย่ง” เธอไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้ารับเบาๆ แล้วก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มกินต่อจนอิ่ม ส่วนข้าวต้มยังคงเหลือเกือบเต็มถ้วย “อิ่มแล้วค่ะ” “ทำไมกินน้อยจัง” “มีญ่ากินได้แค่นี้” “อืม กินยาสิ” เธอหยิบยาที่เขาเตรียมไว้ให้มาป
“หมอไม่พักบ้างเหรอคะ” “อยากทำให้มันเสร็จ” เขาตอบแต่สายตายังคงจ้องมองงานตรงหน้า “ไหนบอกว่าหยุดไงคะ ทำไมถึงยังทำงานทั้งวันเลย” “หยุดแต่ใช่ว่าจะต้องหยุดทำงานไปด้วย” “เป็นหมอนี่เหนื่อยนะคะ” วันหยุดแต่ก็ต้องทำงาน เขาทำได้ยังไง ลำพังแค่เธอเรียนกับวันหยุดต้องไปดูงานที่โรงพยาบาลเหนื่อยแทบแย่ ได้หยุดแค่ว
เช้าวันต่อมา “อื้อ~” เสียงในลำคอดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ ร่างบางที่นอนหลับบนเตียงนอนเริ่มขยับตัว เรียกสายตาคมเข้มของคุณหมอหนุ่มที่นั่งทำงานอยู่ให้หันไปมอง ดวงตาคู่สวยที่แนบสนิทปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้หลังจากสมองเริ่มประมวลผล คือ ความปวดร้าวตามร่างกายและหนักอึ้งที่ศีรษะเพราะพิษไข้
หนึ่งเดือนไวเหมือนโกหก เธอเคยคิดอยากให้ระยะเวลาของการดูงานครบหนึ่งเดือนเร็วๆ แต่ทำไมยิ่งใกล้ถึววันที่ต้องยุติหน้าที่นี้ลงกลับรู้สึกใจหวิวแปลกๆ กลับกลายเป็นไม่อยากให้มาถึง วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการดูงานที่นี่ เธอต้องเตรียมส่งสรุปให้หมอรวิกรและเขียนรายงานส่งอาจารย์ภายในอาทิตย์หน้า วันนี้มันก็จะดูยุ



![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



