บทที่ 1

เสียงกรีดร้องแผ่วเบาในลำคอประสานไปกับเสียงหวีดร้องอย่างลืมตัวของเหล่านักศึกษาสาวคณะสังคมสงเคราะห์ที่กำลังทำกิจกรรมรับน้องอยู่ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่ปีสี่หรือเฟรชชี่หน้าใสที่เพิ่งก้าวเข้าสู่รั้ว มหาวิทยาลัย RRJ มหาวิทยาลัยเอกชนระดับท็อปที่ขึ้นชื่อว่าค่าเทอมแพงที่สุดและโอ่อ่าที่สุดบนพื้นที่ชานเมืองกรุงเทพฯ

ต้นเหตุของความโกลาหลขนาดย่อมนั้นหนีไม่พ้นร่างสูงสง่าในชุดนักศึกษา ของกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกวิศวกรรมการบินชั้นปีที่สี่ทั้งห้าคนที่กำลังก้าวเท้าผ่านลานกิจกรรม

ทว่าท่ามกลางกลุ่มคนหนุ่มที่ดูดีจนลืมหายใจ หนึ่งในนั้นกลับโดดเด่นจนกลบรัศมีคนรอบข้างได้อย่างสิ้นเชิง อวัช เรืองฤทธิ์เดชสกุล หลานชายเจ้าของมหาวิทยาลัยเจ้าของส่วนสูงเฉียดร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ก้าวเดินด้วยท่วงท่าราบเรียบทว่าทรงอำนาจ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยราวกับรูปสลักนั้นเป็นดั่งแม่เหล็กที่ดึงดูดสายตาจากทุกสารทิศ... และเขาก็รู้ดีว่าตนเองนั้นมีอิทธิพลมากแค่ไหนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้

"นั่นพี่วัช..." รุ่นพี่ปีสองรีบกระซิบกระซาบพร้อมกับสะกิดแขนเพื่อนข้างกายรัวๆ สายตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ขณะมองกลุ่มลูกรักพระเจ้าที่กำลังเดินผ่าน

"พี่ท้องฟ้าก็โคตรเท่เลยแก..."

"อิจฉาพี่เรนนี่ชะมัด ที่ได้อยู่ท่ามกลางหนุ่มฮอตแบบนั้น เป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มที่โชคดีที่สุดในโลกแล้วมั้ง"

"แต่ฉันว่าพี่ซันเท่กว่าใครนะ ดูทรงแบดบอยมาก กรี๊ด... เขาหันมามองทางนี้ด้วย!"

"ส่วนฉันจองพี่หมอกจ้ะ นิ่งๆ ขรึมๆ แบบนั้นแหละสเปกเลย"

เสียงพูดคุยของเหล่านักศึกษาสาวดังระงมไปทั่วบริเวณ แต่ละคนต่างพยายามนำเสนอความเพอร์เฟกต์ของหนุ่มๆ ทั้งสี่ที่ตัวเองชอบ โดยหารู้ไม่ว่าหนึ่งในห้านั้นกำลังกวาดสายตาคมกริบผ่านฝูงชนไปอย่างไม่แยแส... จนกระทั่งความนิ่งเฉยนั้นพังลงเพียงเพราะร่างหนึ่งที่สะดุดตา

จริยา หรือ อุ่น เฟรชชี่ปีหนึ่งที่พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับแผ่นหลังของเพื่อนร่วมรุ่นที่สุด เธออยู่ในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยมที่พอดีตัว เสื้อสีขาวสะอาด กระโปรงพลีทความยาวเสมอเข่า และรองเท้าผ้าใบสีขาว

หญิงสาวพยายามก้มหน้าและหลบหลังกลุ่มเพื่อนอย่างสุดความสามารถ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เพราะหนึ่งในคนที่โดดเด่นที่สุดนั้น คือลูกชายของเจ้านายแม่เธอเอง

ใช่แล้ว... จริยาเป็นเพียงลูกสาวแม่บ้านที่ทำงานให้ตระกูล เรืองฤทธิ์เดชสกุล มาตั้งแต่เธอยังไม่ลืมตาดูโลก เธอเติบโตมาในรั้วคฤหาสน์หลังเดียวกันกับเขา หากแต่สถานะที่ต่างกันราวฟ้ากับเหวนั้นทำให้ทั้งคู่แทบไม่มีโอกาสได้พบกัน อวัชเรียนโรงเรียนประจำมาโดยตลอด ส่วนเธอก็ใช้ชีวิตอยู่เพียงในเขตบ้านพักคนงาน

ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่ชัดเจนที่สุด คือตอนที่เธออายุย่างเข้าสิบห้าปี... ด้วยความรู้อยากเห็นตามประสาเด็กสาว เธอแอบไปที่สระว่ายน้ำเพื่อแอบดู คุณวัช ในวัยสิบแปดปีที่กำลังว่ายน้ำ แต่แล้วเธอก็ถูกเขาจับได้ด้วยสายตาคมกริบที่มองมาอย่างตำหนิ นับแต่นั้นมา จริยาก็สาบานกับตัวเองว่าจะไม่เฉียดเข้าใกล้ผู้ชายอันตรายคนนี้อีกเลย

ทว่าโชคชะตากลับกลั่นแกล้ง เพราะเพียงแค่เงยหน้าขึ้นในวันนี้ สายตาที่เธอพยายามหลบเลี่ยงมาตลอด... กลับจ้องตรงมาที่เธออย่างไม่ลดละ

อวัชหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นเส้นตรง หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับกระตุกวูบเมื่อเห็น ยัยเด็กถ่ำมอง ในวันนั้น กลายเป็นหญิงสาวสะพรั่งในชุดนักศึกษาจนน่ารำคาญใจ... เขาถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอเพื่อระงับแรงอารมณ์แปลกประหลาดที่พลุ่งพล่านขึ้นมาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

เขาทำเพียงปรายตามองอย่างเหยียดหยามครู่หนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินเลยผ่านไป ทิ้งไว้เพียงเสียงกรีดร้องหวีดหวิวของสาวๆ ที่เริ่มดังระงมขึ้นอีกครั้งราวกับจะส่งท้ายกลุ่มเทวดา

"ปีหนึ่ง! เงียบ!!!"

เสียงทรงพลังของพี่ว๊ากประจำคณะสังคมสงเคราะห์แผดลั่นขึ้นจนลานกิจกรรมที่เคยคึกคักกลับเงียบกริบลงในทันตา

จริยาสะดุ้งสุดตัวรีบก้มหน้าลงจนคางชิดอก ความเย็นวาบจากสายตาของอวัชเมื่อครู่ทำให้หญิงสาวแทบอยู่ไม่สุข

"เธอๆ ..." เสียงเรียกแผ่วเบาดังมาจากหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งที่นั่งข้างกันตอนกิจกรรมรับน้อง เธอขยับเข้ามาสะกิดแขนจริยาอย่างเป็นมิตร

"มีอะไรหรือเปล่า" จริยาเงยหน้าขึ้นถาม ขณะที่มือบางยังคงวุ่นอยู่กับการเก็บสมุดโน้ตและเอกสารประกอบการเรียนวันแรกของการเปิดเทอมลงกระเป๋า

"เราชื่อวันใหม่นะ"

"เราชื่ออุ่นนะ...ยินดีที่ได้รู้จัก" จริยาส่งยิ้มตอบกลับไป

"อุ่นจะเข้าชมรมอะไร" วันใหม่ถามอย่างกระตือรือร้น

"เราอยากเข้าชมรมจิตอาสาน่ะ" จริยาตอบอย่างมั่นใจ เพราะมันตรงกับสิ่งที่เธอเรียนและนิสัยชอบช่วยเหลือคนอื่น

"ว้า... เสียดายจัง ใหม่น่ะอยากเป็นสโมสรนักศึกษาใจจะขาด" วันใหม่เอ่ยเสียงหวานพร้อมแววตาเพ้อฝัน

"ทำไมถึงอยากเป็นสโมฯ ล่ะ งานหนักนะนั่น"

"ก็เพราะพี่วัช รุ่นพี่ปีสี่วิศวะการบินคนนั้นไงแก!" วันใหม่แทบจะกรีดร้องออกมาเบาๆ พลางยกมือกุมแก้มตัวเอง

"เขาหล่อจนใจเจ็บเลยนะอุ่น... เมื่อตอนเช้าที่เขาเดินผ่านคณะเรา ใหม่แทบจะละลายกองไปกับพื้น ไม่เคยเห็นใครหล่อเท่สมบูรณ์แบบขนาดนั้นมาก่อนเลย ฮือ... อยากไปช่วยงานสโมฯ จะได้อยู่ใกล้ๆ เขาบ้าง"

จริยาทำได้เพียงยิ้มแหยๆ เธอพยักหน้าแกนๆ ให้กับเพื่อนใหม่ที่กำลังตกอยู่ในห้วงเพ้อฝัน

อวัชไม่ได้เป็นนายกสโมสรนักศึกษา ทว่าเขาคืออุปนายก โดยมีเรนนี่เพื่อนสนิทหญิงเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มนั้นรั้งตำแหน่งนายกสโมสรฯ เอาไว้

ภาพที่เรนนี่เดินเคียงคู่กับอวัชและกลุ่มหนุ่มฮอตวิศวะการบิน จึงเป็นภาพที่ทั้งน่าเกรงขามและน่าอิจฉาสำหรับนักศึกษาทั่วไป

"อุ่น... ไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม" วันใหม่เอ่ยเสียงอ้อนพลางส่งสายตาเว้าวอนเหมือนลูกแมว

"แต่เราไม่ได้อยากเป็นสโมฯ นะใหม่" จริยารีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน เธอตั้งใจจะหลบหน้าอวัชให้ถึงที่สุด แล้วจะพาตัวเองไปหาเขาได้อย่างไร

"ก็ไม่ได้บอกให้สมัครเข้าสโมสรด้วยกันเสียหน่อย แค่ไปเป็นเพื่อน... นะอุ่นนะ เราเขินพี่วัชน่ะ แค่เห็นหน้าไกลๆ เมื่อเช้ายังสั่นขนาดนี้ ถ้าต้องเดินเข้าไปใกล้ๆ มีหวังเราทำปากกาหล่นแน่"

"เขา... เขาคงไม่มานั่งรับสมัครด้วยตัวเองหรอกมั้ง" จริยาพึมพำเบาๆ

"นะนะ อุ่นนะ... เราไม่มีเพื่อนเลย ดูสิ ทุกคนในเซกฯต่างก็แห่ไปสมัครชมรมจิตอาสากันหมด แค่เรียนสังคมสงเคราะห์ก็ตารางแน่นจะแย่แล้ว ยังจะหาเรื่องไปลำบากเป็นจิตอาสาเพิ่มอีก แต่เราน่ะอยากทำกิจกรรมที่มันได้เจอคนเท่ๆ แบบนั้นบ้าง"

จริยาถอนหายใจยาว เมื่อเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเพื่อนใหม่และไม่อยากให้วันใหม่ต้องไปเคว้งคว้างคนเดียว

"ก็ได้... เดี๋ยวเราไปเป็นเพื่อน"

"เย้ อุ่นน่ารักที่สุดเลย ไปกันเถอะ ก่อนที่แถวจะยาว"

วันใหม่รีบคว้าข้อมือเพื่อนใหม่ให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว โดยที่จริยาไม่ทันได้ตั้งตัว เธอทำได้เพียงเดินตามแรงลากไป

ห้องสโมสรนักศึกษา

ห้องโถงขนาดกว้างถูกแบ่งสัดส่วนอย่างเป็นระเบียบ มีโต๊ะทำงานของแต่ละฝ่ายตั้งเรียงราย พร้อมด้วยมุมพักผ่อนที่มีโซฟาหนังขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ลึกเข้าไปด้านในเป็นประตูไม้บานหรูที่เป็นห้องทำงานส่วนตัวของนายกสโมสรและอุปนายกอีกสามคน

เหล่ารุ่นพี่แต่ละฝ่ายกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างแข็งขัน เพราะอยู่ในช่วงสัปดาห์รับน้องที่วุ่นวายที่สุด เพอร์ ประธานฝ่ายกิจกรรมพิเศษ รุ่นพี่ปีสามจากคณะบริหารที่หน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้ใคร กำลังนั่งจัดการเอกสารอยู่ที่โต๊ะพอดีในจังหวะที่วันใหม่และจริยาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง

"มีอะไรหรือเปล่าครับน้องๆ" เพอร์เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจตามสไตล์หนุ่มบริหาร

"สะ... สวัสดีค่ะพี่ คือพวกหนูอยากมาสมัครเข้าสโมสรน่ะค่ะ" วันใหม่เอ่ยเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น

จริยาทำเพียงยิ้มแห้งๆ ส่งไปให้ หัวใจที่เต้นระรัวเริ่มผ่อนจังหวะลงเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนกลุ่มนั้น... หรือบางทีเธออาจจะกลัวมากจนหูแว่วไปเองที่ได้ยินวันใหม่พูดเหมาพวกหนูทั้งที่เธอแค่มาเป็นเพื่อน

"อ้อ... สโมสรยังไม่เปิดรับสมัครอย่างเป็นทางการเลยครับ" เพอร์ตอบเสียงนุ่ม

"แต่ถ้าน้องสนใจจริงๆ ลงชื่อพร้อมคณะและเบอร์โทรทิ้งเอาไว้ก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่ให้คนในฝ่ายโทรไปแจ้งวันนัดสัมภาษณ์อีกที ดีไหมครับ"

"ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะพี่..."

"ครับ พี่เพอร์... เรียกพี่เพอร์ก็ได้ครับ" เพอร์ส่งยิ้มสดใสให้รุ่นน้องอย่างเป็นกันเอง

"ค่ะพี่เพอร์" วันใหม่ขานรับเสียงหวาน ก่อนจะรีบส่งกระดาษที่จดชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองให้ประธานฝ่ายกิจกรรมพิเศษด้วยท่าทีขวยเขิน

จริยาแอบยิ้มลิงโลดอยู่ในใจ ความโล่งอกแล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะได้ก้าวเท้าออกจากห้องที่น่าอึดอัดนี้เสียที มือบางรีบสะกิดแขนเพื่อนใหม่ยิกๆ เป็นเชิงเร่งให้รีบเดินออกไปกันได้แล้ว หญิงสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำหน้าเพื่อจะไปผลักประตูออก ทว่าด้วยความดีใจจนไม่ได้มองทางมัวแต่หันไปพยักหน้าเรียกวันใหม่ ทำให้เธอผลักประตูออกไปปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่สวนเข้ามาพอดี

"อุ๊ย ขอโทษ..." เสียงหวานขาดหายไปในลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตระหนกขีดสุดเมื่อเห็นว่าร่างสูงใหญ่ที่เธอเปิดประตูชนคือใคร

อวัชหลับตาลงช้าๆ เขาถอนหายใจยาวพลางข่มอารมณ์เดือดดาลที่พุ่งขึ้นสูง

...ยัยเด็กถ้ำมองคน มาทำอะไรที่นี่...

"พะ... พี่วัช สวัสดีค่ะ" วันใหม่ที่เพิ่งตั้งสติได้รีบกุลีกุจอเดินมาขนาบข้างเพื่อนใหม่ เธอส่งยิ้มหวานหยดไปให้รุ่นพี่คนดังด้วยความตื่นเต้น

จริยาทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้นตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลานชายเจ้าของมหาวิทยาลัยก้าวเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีสายตาก็ปะทะเข้ากับรองเท้าหนังเงาวับราคาแพงที่หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว

จริยาค่อยๆ เลื่อนสายตาจากรองเท้าหนังขึ้นมาตามแนวขากางเกงสแล็ก จนกระทั่งต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อมองคนที่ยืนขวางทางอยู่

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาคล้ายจะสำรวจทุกอณูความรู้สึก หญิงสาวก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติด้วยความหวาดกลัว ทว่าสะดุดเท้าของเพื่อนใหม่ที่ยืนเหวออยู่ด้านหลัง

หมับ!

ฝ่ามือหนาที่ร้อนจัดคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอไว้ทันควัน แรงบีบที่เอวทำให้ร่างของจริยาถูกกระชากเข้าหาแผงอกกว้างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตนักศึกษาเนื้อบางเบา กลิ่นกายหอมสะอาดของชายหนุ่มพุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสจนเธอเผลอกลั้นหายใจ

"นึกว่าใคร..." อวัยเอ่ยเสียงนุ่ม

เขาก้มลงไปจนชิดใบหูของจริยา ก่อนจะเอ่ย

"ยัยเด็กถ้ำมอง"

เชิงอรรถ

^

“Section” (เซกชัน)