Share

20. บ้านที่ไม่เคยเงียบอีกเลย

last update publish date: 2026-11-14 12:55:34

วันที่ปั้นชารู้ว่าตัวเองไม่ได้ท้องลูกคนเดียว แต่เป็นลูกแฝด ชีวิตของคีตะก็เปลี่ยนจากสามีขี้เห่อธรรมด
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   20. บ้านที่ไม่เคยเงียบอีกเลย

    วันที่ปั้นชารู้ว่าตัวเองไม่ได้ท้องลูกคนเดียว แต่เป็นลูกแฝด ชีวิตของคีตะก็เปลี่ยนจากสามีขี้เห่อธรรมดา กลายเป็นมนุษย์ที่เหมือนพร้อมจะซื้อของสำหรับเด็กทั้งห้างกลับบ้าน เริ่มตั้งแต่วันที่หมอเลื่อนจออัลตราซาวนด์ให้ดู “ตรงนี้หนึ่งคนนะครับ” คีตะพยักหน้าแรง “ครับ” แล้วหมอก็เลื่อนไปอีกนิด “แล้วตรงนี้อีกหนึ่ง” คีตะนิ่ง ปั้นชาหันมอง “อะไร” เขาชี้หน้าจอ “สอง?” หมอยิ้ม “ครับ แฝด” คีตะกะพริบตา จากนั้นหันมาหาปั้นชา “พี่” “อือ” “เราได้สอง?” “เห็นอยู่” “ทีเดียวสองเลย?” ปั้นชาหลุดหัวเราะ “นายจะให้หมอพูดกี่รอบ” คีตะหันกลับไปหาหมอ “สองจริงนะครับ” หมอหัวเราะ “สองจริงครับ” เขาหันกลับมาหาปั้นชาอีก สีหน้าเหมือนจะร้องไห้และหัวเราะพร้อมกัน “ผมเก่งว่ะ” ปั้นชามอง “เกี่ยวอะไรกับนาย” “ก็—” เธอหรี่ตา คีตะรีบแก้ “พี่เก่งครับ” หมอหลุดหัวเราะ ตั้งแต่วันนั้น คำว่า ‘ลูก’ ในบ้านก็ถูกเปลี่ยนเป็น ‘ลูก ๆ’ เตียงเด็กจากหนึ่งกลายเป็นสอง ขวดนม เสื้อผ้า ผ้าอ้อม ของเล่น ทุกอย่างคูณสองยกเว้นความเห่อของคีตะที่เหมือนคูณสิบ ส่วนคิรินจากคนที่เคยประกาศว่าไม่อยากรู้เรื่องชีวิตรักน้องชาย กลายเป็นคนที่ส่งรูปเสื้อเด็กเข้

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   19. คนท้องไม่แพ้ แต่สามีแพ้แทน

    สองปีผ่านไปเร็วกว่าที่ทั้งคู่คิด จากวันที่คีตะวิ่งง้อปั้นชาทั้งชุดครุย กลายเป็นวันที่เขายืนรอเจ้าสาวอยู่หน้าเวทีด้วยมือเย็นเฉียบจนคิรินต้องตบหลังแรง ๆ แล้วบอกว่า “แต่งงาน ไม่ได้ขึ้นเขียง”คีตะหันไปมองพี่ชาย “พี่ไม่เข้าใจ”“กูแต่งแทนมึง?”“ไม่”“งั้นเงียบ”สุดท้ายงานแต่งของทั้งคู่ก็ผ่านไปด้วยดี เรียบง่าย อบอุ่นแต่เสียงหัวเราะดังแทบตลอดงาน โดยเฉพาะตอนพิธีกรถามว่าคีตะตกหลุมรักเจ้าสาวตอนไหน เจ้าบ่าวตอบโดยไม่คิด“ตอนเขาด่าผมครับ”แขกทั้งงานหัวเราะ ปั้นชายืนข้าง ๆ หน้านิ่ง“แก้คำตอบได้ไหม” คีตะหันไปยิ้ม“ตอนเขาตบผมก็ได้”เสียงหัวเราะดังหนักกว่าเดิม ปั้นชาหันมาช้า ๆ คีตะรีบแก้ “ล้อเล่นครับ ที่จริงรักตั้งแต่ไม่รู้ตัว”คิรินที่นั่งแถวหน้าเอามือกุมหน้าผาก “มันยังไม่ตายเพราะปากตัวเองก็บุญแล้ว”หลังแต่งงานปั้นชาไม่ได้ย้ายไปไหน เธอยังคงอยู่บ้านหลังเดิม ต่างกันเพียงห้องตรงข้ามที่เคยเป็นห้องคีตะกลายเป็นห้องเก็บของไปแล้ว เพราะเจ้าของห้องย้ายเข้ามานอนกับเธอเต็มตัว และยังถือสิทธิ์ยึดพื้นที่ในตู้เสื้อผ้าเกินครึ่งอย่างหน้าด้าน ๆ“นี่ตู้ฉัน” ปั้นชาเคยพูด คีตะยืนถือเสื้อเชิ้ต“ตอนนี้ตู้เรา”“ใครบอก”“ทะเบี

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   18. วันรับปริญญาหรือวันรวมตัวแฟนเก่า

    เช้าวันรับปริญญาของคีตะเริ่มต้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี ปั้นชาถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตูรัว ๆ ตอนตีห้าครึ่งก๊อก ๆ ๆ ๆเธอลืมตาขึ้นด้วยสีหน้าคนพร้อมฆ่า “ใคร”“ผม” เสียงคีตะดังอย่างสดใสเกินเวลา ปั้นชาคว้าหมอนมาปิดหน้า“กลับไป”“พี่ครับ วันนี้ผมรับปริญญา”“รู้”“ตื่นได้แล้ว”“นายรับ ไม่ใช่ฉัน”“แต่แฟนบัณฑิตต้องสวย”ปั้นชาลืมตา “ฉันสวยตอนนอนก็ได้”ด้านนอกเงียบไปครู่หนึ่ง “จริง”เธอถอนหายใจ “คีตะ”“ครับ”“ถ้ายังไม่ไป ฉันไม่ไปงาน”เสียงฝีเท้าวิ่งหนีทันที “ไปแล้วครับ!”ปั้นชาหลับตาอีกครั้ง ไม่ถึงสิบวินาทีโทรศัพท์ก็สั่นKeeta : รักนะครับเธอจ้องหน้าจอ แล้วพิมพ์กลับPancha : บล็อกนะอีกฝ่ายส่งสติกเกอร์ร้องไห้กลับมา ปั้นชาหลุดยิ้ม ก่อนโยนโทรศัพท์ลงข้างตัวแล้วลุกขึ้นแต่งตัว วันนี้เธอเลือกเดรสสีอ่อนเรียบ ๆ ทรงสวย ผมยาวตรงปล่อยลงมาเหมือนเดิม แต่งหน้าไม่หนัก คิรินที่ยืนรออยู่ชั้นล่างในชุดเชิ้ตกับกางเกงสแลคมองขึ้นมาแล้วเลิกคิ้ว“สวย”“ขอบคุณ” คีตะที่ยืนอยู่ข้างเขาในชุดครุยหันมาทันที“เดี๋ยว”“อะไร”“พี่ชมแฟนผมก่อนผมอีก?”คิรินหันไปมองน้องชาย “แล้ว?”“มันผิดลำดับ”“มึงตื่นมาตั้งแต่ตีสี่ ทำไมไม่ชม”คีต

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   17. คืนแรกในฐานะแฟน

    หลังจากตกลงคบกันอย่างเป็นทางการ ชีวิตในบ้านไม่ได้เปลี่ยนไปมากเท่าที่ปั้นชาคิดคีตะยังพูดมากเหมือนเดิม ยังกวนเหมือนเดิม ยังชอบเคาะประตูห้องเธอทั้งที่มีเหตุผลแค่สิบเปอร์เซ็นต์ อีกเก้าสิบเปอร์เซ็นต์คืออยากเห็นหน้า แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปชัดที่สุดคือเขาไม่ต้องหาข้ออ้างอีกแล้ว“พี่ปั้น” เสียงดังมาจากหน้าประตูตอนเกือบสามทุ่ม ปั้นชาที่กำลังนั่งวาดงานอยู่เงยหน้า“อะไร”ประตูแง้มออก ใบหน้าคีตะโผล่มาก่อน “คิดถึง”เธอมองนาฬิกา“เพิ่งกินข้าวด้วยกันเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน”“สามสิบเจ็ดนาที”“ออกไป”“แฟนใจร้าย”“นายมีห้องตัวเอง”“แต่ไม่มีแฟนอยู่ในห้อง”ปั้นชาถอนหายใจ “เข้ามา”ประตูเปิดทันที “ขอบคุณครับ”คีตะเดินเข้ามาอย่างอารมณ์ดี ก่อนทิ้งตัวลงบนโซฟามุมเดิม ปั้นชามอง“มาทำอะไร”“นั่ง”“แค่นี้?”“ครับ”“แล้วทำไมไม่อยู่ห้องตัวเอง”คีตะยิ้ม “ผมบอกแล้ว”“อะไร”“คิดถึง”เธอหันกลับไปทำงาน พยายามไม่สนใจว่ามุมปากตัวเองกำลังยก ผ่านไปไม่ถึงห้านาที“พี่”“อะไร”“ผมถามอะไรได้ไหม”“ถาม”“เราเป็นแฟนกันมากี่วันแล้ว”“นายจำไม่ได้?”“จำได้”“แล้วถามทำไม”“อยากได้ยินพี่ตอบ”ปั้นชาวางปากกา หันไปมอง “สามวัน”คีตะยิ้มกว้าง “พี

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   16. คราวนี้พูดชัด ๆ ว่ารัก

    แสงเช้าสีอ่อนลอดผ่านม่านห้องพักผู้ป่วยเข้ามาตรงปลายเตียง ปั้นชาลืมตาขึ้นช้า ๆ ความมึนเมื่อคืนหายไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงอาการหนักหัวกับคอแห้งเล็กน้อย สิ่งแรกที่เธอเห็นคือเพดานสีขาว สิ่งที่สองคือมือของตัวเองและสิ่งที่สาม… ผู้ชายตัวสูงที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงโดยยังจับมือเธอไม่ปล่อย ปั้นชามองอยู่หลายวินาที คีตะนั่งบนเก้าอี้ ท่าทางน่าจะนอนไม่สบายเอามาก ๆ ศีรษะพาดอยู่ตรงขอบเตียง ผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งจนไม่เหลือทรง เสื้อยืดตัวเดิมจากเมื่อคืนยับย่น ใต้ตาคล้ำอย่างคนไม่ได้นอน มือเขากำมือเธออยู่หลวม ๆ ปั้นชาขยับนิ้ว คีตะสะดุ้งตื่นทันที“พี่?” เขาเงยหน้าพรวดจนเกือบชนราวเตียง ปั้นชามอง“เบา ๆ”“เป็นไงบ้าง” คำถามมาเร็วมาก เขาลุกขึ้นยืนแล้วโน้มมองหน้าเธอเหมือนกำลังตรวจทุกส่วน“มึนไหม ปวดหัวไหม คลื่นไส้ไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”ปั้นชากะพริบตา “ทีละคำถาม”“อ๋อ”คีตะหยุด สูดหายใจ “มึนไหม”“นิดหน่อย”“ปวดหัว?”“นิดหนึ่ง”“คลื่นไส้?”“ไม่”“เจ็บตรงไหน?”“ไม่”เขาถอนหายใจยาวเหมือนเพิ่งยกภูเขาออกจากอก ปั้นชามองหน้าเขา“นายไม่ได้นอน?”“นิดหน่อย”“โกหก”“หลับไปเมื่อกี้”“กี่นาที”คีตะมองนาฬิกา “สิบ…”เธอจ้องเขา

  • พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?   15. กับดักที่ซ่อนอยู่หลังคำว่า “งาน”

    หลังจากคีตะคุยกับแพรวตรง ๆ ปั้นชาคิดว่าเรื่องทุกอย่างน่าจะจบลงแล้ว อย่างน้อยเธอก็อยากเชื่อแบบนั้น ช่วงหลายวันต่อมาไม่มีข้อความจากแพรวอีก ไม่มีคำพูดแปลก ๆ ไม่มีการทักมาหา และไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ ปั้นชาจึงกลับไปใช้ชีวิตตามปกติทำงาน นั่งวาดรูปอยู่บ้าน โดนคีตะกวนเป็นระยะและพยายามไม่แสดงออกมากเกินไปว่าตัวเองเริ่มชินกับการมีเขาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ แล้ว เย็นวันหนึ่งขณะที่เธอกำลังแก้งานอยู่โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชื่อบนหน้าจอคือ ‘พี่แทน’ ปั้นชามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนรับ“ค่ะพี่”“ปั้น ว่างไหม”“คุยได้ค่ะ”“พี่มีงานใหม่ อยากให้ช่วยดูหน่อย”“ส่งรายละเอียดมาได้เลยค่ะ”“งานนี้ลูกค้าอยากคุยกับอาร์ตติสเองนะ มีไอเดียหลายอย่าง”ปั้นชาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ประชุมออนไลน์ได้ไหมคะ”ปลายสายหัวเราะ “ลูกค้าอยากเจอตัวมากกว่า พรุ่งนี้ค่ำสะดวกไหม”เธอนิ่งไป ปกติถ้าเป็นคนอื่นปั้นชาคงปฏิเสธ แต่แทนเคยจ้างงานเธอจริงหลายครั้ง และที่สำคัญงานก่อนหน้านี้ก็ไม่มีปัญหาเรื่องเงินหรือรายละเอียดงาน“ที่ไหนคะ”“ร้านเดิมที่เคยไปแต่รอบนี้มีห้องส่วนตัว ลูกค้ามาสามสี่คน”ปั้นชาคิดก่อนตอบ “ได้ค่ะ”“โอเค เดี๋ยวพี่ส่งโลเคชัน”หลังวางสายปั้นชากำ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status