Share

4

last update Terakhir Diperbarui: 2026-01-09 00:14:40

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการไปมหาลัย พรุ่งนี้เป็นวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ แถมวันจันทร์ฉันยังไม่มีเรียนอีกตั้งหาก เพราะอาจารย์ยกคลาส ฉันมีเวลาพักผ่อนยาว ๆ สามวันติด ๆ

ฉันเลยตั้งใจว่าจะลองดูแบบที่พี่เลย์พูด ลองไปเที่ยวที่ใหม่ ๆ อะไรใหม่ ๆ ดู

“หนูไปเที่ยวนะคะ” ส่งข้อความกลับไปหาพ่อ

ก่อนที่จะเดินขึ้นห้อง เก็บเสื้อผ้า เก็บของใช้ส่วนตัวเข้ากระเป๋า ตั้งใจว่าจะไปคนเดียว ลองดูสักครั้งว่าใช้ชีวิตคนเดียวมันเป็นยังไง เพราะก่อนหน้านี้ที่คบกับท็อป ฉันมีท็อปไปไหนมาไหนด้วยตลอดเวลา ขนาดตัวติดกันขนาดนี้เขายังนอกใจฉันได้เลย

เพียงไม่นานฉันก็ออกเดินทาง ฉันก็ไม่ได้วางแผนตั้งแต่แรกว่าจะไปไหนแต่อยู่ ๆ ก็นึกอยากไปทะเล เลยไปที่ใกล้ ๆ ก็แล้วกัน ชลบุรีนี้แหละใกล้ฉันสุดแล้ว

ชลบุรี

ตลอดการเดินทางสามชั่วโมง ฉันก็เดินทางถึงชลบุรี แต่กว่าจะถึงก็เล่นเอาสะดึกแล้ว ฉันถึงชลบุรีช่วงเวลา 22:00 เห็นจะได้ อันดับแรกเลยที่ต้องทำ คงไม่พ้นหาโรงแรมก่อน พักโรงแรมที่ใกล้ ๆ ชายทะเลนี้แหละ

โรงแรมที่ฉันพักเป็นโรงแรมที่ติดทะเล ห่างกันแค่ห้าร้อยเมตร ก็เดินถึงทะเลแล้ว พอฉันล็อกอิน ได้ห้องได้คีย์การ์ดของห้องเสร็จ ฉันก็เอาของเอาสัมภาระของตัวเองขึ้นไปเก็บบนห้อง ก่อนที่จะลงมาหาอะไรดื่ม ฉันได้เครื่องดื่มในเซเว่นติดมือมาสองสามขวด ก่อนจะเดินมาหาที่นั่งริมชายหาด นั่งดื่มไป นั่งรับลมเย็น ๆ ไป พลางคิดอะไรไปด้วย จู่ ๆ ความเศร้าก็แล่นเข้ามาในหัว พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้ออกมาตอนไหน รู้อีกที่ก็ร้องไห้ไปแล้ว แถมบรรยากาศตอนนี้ยังเป็นใจอีกตั้งหาก

“อกหักเหรอครับ” เสียงเอ่ยของใครบางคนดังขึ้นอยู่ข้าง ๆ ฉัน ไม่รู้เหมือนกันว่าเขามานั่งตรงนี้ตั้งแต่ตอนไหน

พูดได้คำเดียวว่า หล่อค่ะ ขาว คิ้วเข้ม จมูกโด่ง ปากอมชมพู แถมมีรอยสักที่ต้นคอด้วยและ

ฉันถือวิสาสะมองที่ต้นคอเขา พยายามมองที่รอยสักเพราะเห็นว่ามันสวยดี แต่มองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ เลยดูไม่ออกว่ามันเป็นรูปอะไร

สงสัยจ้องมองที่คอเขานานไปหน่อย จนคนตรงหน้าเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ติดตลก

“คงไม่คิดจะกัดคอพี่หรอกใช่ไหม” เขาพูดไป อมยิ้มไป

“พี่?” ฉันพูดทวนคำของเขาอีกครั้ง

“ก็ดูจากหน้าตาแล้วพี่น่าจะอายุมากกว่าเรานะ” มันก็จริงอย่างที่เขาว่านั่นแหละ เพราะเขาดูโตกว่าฉัน

“.…”

“ยังไม่ตอบคำถามเลย อกหักเหรอ”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” นี้คงเป็นครั้งแรกมั้งค่ะ ที่มีคนอื่นเห็นน้ำตาของฉัน เพราะนอกจากคนในครอบครัวแล้ว ฉันก็ไม่เคยร้องไห้ ให้ใครเห็นเลย

ครืด~~~ ครืด~~~

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาทำลายความเงียบ ฉันหยิบมือถือออกมา ก่อนที่จะกดรับสาย โดยที่มีสายตาของใครคนหนึ่งจ้องมองอยู่ตลอด

“ฮัลโหลค่ะ”

{อยู่ไหนครับ} เป็นพี่เลย์ค่ะที่โทรมา

“อยู่ในใจเสมอค่ะ”

{เป็นห่วงครับ ไม่เล่นครับ} ปลายสายเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ฉันเลิกแกล้งเขา

“อยู่ชลบุรีค่ะ”

{กลับวันไหนครับ}

“วันจันทร์ค่ะ”

{ดูแลตัวเองด้วยนะครับ}

“จะดูแลเป็นอย่างดีเลยค่ะ”

{มีอะไรโทรมานะครับ}

“รับทราบค่ะ”

บทสนทนาของฉันกับเขาจบลง สายก็ถูกตัดไป ส่วนคนตรงหน้าก็ยังคงอยู่ แถมยังมองหน้าฉันด้วยสายตาที่มีคำถาม

“แฟนเหรอครับ”

“โสดค่ะ”

“.…”

“ว่าแต่พี่ชื่ออะไรเหรอคะ”

“คีย์ครับ”

“หนูชื่อขนมนะ”

“ไม่ใช่คนแถวนี้เหรอครับ”

“ค่ะ หนูแค่มาพักใจเฉย ๆ”

ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างเรานานหลายนาที มีเพียงเสียงของน้ำทะเลที่กระทบกับโขดหิน แล้วก็เสียงลมพัดผ่าน กลิ่นหอมของสายลมของน้ำทะเล ทำให้ฉันปล่อยใจ ปล่อยตัวไปกับมัน จนลืมไปว่ามีคนนั่งอยู่ด้วย

“ก่อนจะรักคนอื่น เราต้องรู้จักรักตัวเองให้เป็นก่อนนะ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“คะ?”

“ก็ที่เรากำลังเป็นอยู่ตอนนี้ไง มันแสดงให้เห็นว่าเรารักแต่คนอื่น ไม่ได้รักตัวเอง”

“ฮ่า ๆ ก็คงจริงอย่างที่พี่ว่าค่ะ” ฉันแค่นหัวเราะออกมาเล็กน้อย มันก็จริงอย่างที่เขาว่า ก่อนจะรักคนอื่น ต้องรู้จักรักตัวเองให้เป็นก่อน

“ความรักเป็นสิ่งสวยงาม แต่ก็ต้องดูด้วยนะว่าคนที่เข้ามามันสมควรได้ความรักจากเราหรือเปล่า”

“ขอบคุณนะคะ ที่เตือนสติหนู”

“ไม่เป็นไร พี่ก็เคยอกหักเหมือนกัน”

“หืม?” ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหล่อ ๆ แบบนี้อกหักกับเขาเป็นด้วยเหรอ

“จริงครับ”

“ถ้าไม่รบกวน พี่ช่วยเล่าให้ฟังได้ไหมคะ” เหมือนฉันไม่ค่อยอยากรู้เท่าไหร่เลยเนาะ

“ฮ่า ๆ ได้สิ แต่เปลี่ยนที่ดีกว่าไหม” เขาพูดก่อนจะเงยหน้ามองที่ท้องฟ้า “มันดึกมากแล้ว อากาศก็เริ่มเย็นเดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ”

“เอ่อ…” ฉันคิดชั่งใจอยู่นานว่าจะทำตามที่เขาพูดไหม ใจหนึ่งก็กลัว แต่อีกใจเขาดูไม่มีพิษมีภัยอะไรนิ

“ค่ะ ย้ายที่นั่งกันก็ได้ค่ะ”

เขาพาฉันเดินออกจากตรงนั้นแค่เพียง ห้าร้อยเมตรเห็นจะได้ เดินผ่านหน้าโรงแรมที่ฉันพักอยู่ไปเพียงนิดเดียวเอง ก่อนที่จะมาหยุดอยู่หน้าร้านร้านหนึ่ง ซึ่งมองดูก็คงรู้เลยว่าร้านอะไร เพราะด้านนอกมีรูปภาพ รูปลายสักติดกระจกทึบไปหมด มองไม่เห็นด้านให้เลย เป็นตึกสามชั้นค่ะ

ใหญ่พอสมควร จนเขาพาฉันเดินเข้ามาข้างให้ ฉันก็ตกเป็นเป้าสายตาของคนข้างในทันที

เข้ามาด้านในอยากจะบอกมากค่ะว่า สวยมาก สะอาดมาก ตื่นเต้นมากจริง ๆ มีผู้ชายนั่งอยู่สามคนค่ะ แล้วก็มีผู้หญิงนั่งอยู่หนึ่งคน ผู้หญิงหน้าจะรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   47

    หลายเดือนผ่านไป…ตอนนี้ฉันท้องได้6เดือนแล้วค่ะ วันเวลาเดินผ่านมาเร็วมากจริงๆ แป๊บๆ ก็จะใกล้คลอดแล้ว แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่จะรู้เพศของลูกค่ะ หมอนัดซาวนด์วันนี้“ตื่นเต้นไหม” ฉันเอ่ยถามว่าที่คุณพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน ตอนนี้เรากำลังรอคุณเรียกตรวจอยู่ และก็แน่นอนว่าฉันฝากพิเศษคุณพ่อสามารถเข้าไปด้วยได้“นิดหน่อย” พี่คีย์หันมาตอบฉัน คำว่านิดหน่อยของเขาคือมือชุ่มมาก“ไม่นิดแล้วมั้ง” ฉันตอบกลับพร้อมกับส่งสายตาไปที่มือเขา“ถ้าได้ลูกชายหนูจะผิดหวังไหม”“ถามตัวเองเถอะ ถ้าเป็นผู้หญิงจะผิดหวังไหม” แน่นอนว่าเขาอยากได้ผู้ชาย ที่พี่คีย์เอ่ยถามแบบนี้เพราะเขากำลังให้กำลังใจตัวเองค่ะ เพราะก่อนที่จะมาซาวนด์ก่อนหน้านี้สองวัน แม่พี่คีย์โทรมาบอกว่าได้อุ้มหลานสาว แม่บอกว่าเขาจะต้องได้หลานสาวแน่ๆ พี่คีย์ยิ้มแห้งๆ เลย“…” พี่คีย์มองหน้าฉันนิ่งสักพักก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ไม่ว่าหญิงหรือชายก็ลูกพี่ รักเหมือนกันหมด”“แล้วแม่มันล่ะ”“รักครับ”“พูดแบบนี้ให้ได้ตลอดเถอะ” ฉันหันไปยิ้มตอบกลับไปฉันวางแพลนไว้หมดแล้วว่า เราทั้งคู่จะหมั้นจะแต่งงานกันหลังจากลูกของเราทั้งสองโตสักประมาณขวบกว่าๆ ฉันอยากมีลูกอยู่ร่วมงานแต่งด้

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   46

    หลังจากที่ฉันสามารถลากพี่คีย์ให้ออกมาร้านได้ ทันทีที่เขาลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในร้าน พี่ขุนก็หันมองหน้าพี่คีย์ก่อนที่จะส่ายหัวไปมา“เบื่อคุณพ่อลูกหนึ่งมาก นี้ขนาดลูกยังไม่ออกยังติดบ้านขนาดนี้ ถ้าลูกออกจะติดบ้านขนาดไหนกัน” พี่ขุนเอ่ยแซวก่อนที่จะเดินเข้าห้องสักไป“รออยู่ตรงนี้นะ” พี่คีย์หันมาพูดกับฉัน ก่อนที่เขาเองก็จะเดินเข้าห้องสักไปเหมือนกัน ทั้งคู่หายเข้าห้องสักไปสองชั่วโมงเศษๆ ได้ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรเลยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่น“อะแฮ่มๆ” เสียงดังมาจากทางด้านหลังของฉันทำให้ฉันตกใจ“อุ้ย! เชี้ย!” ฉันร้องตกใจเสียงดังพร้อมกับเอามือแนบอกไว้ แล้วคนที่ทำฉันตกใจก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เมษานั่นแหละ“ตกใจแรงมากคุณแม่” เมษาเดินมานั่งลงข้างฉัน“ไปไหนมา” ฉันมองสิ่งของที่อยู่ในมือเมษา เหมือนเป็นถุงอะไรสักอย่าง“ไปซื้อของให้คุณพ่อลูกหนึ่งมา”“ใคร…พี่คีย์เหรอ” ฉันเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ทำไมต้องฝากเมษาซื้อทำไมไม่ไปซื้อเอง“ใช่”“ขอดูได้ไหม” ฉันเอื้อมมือจะไปหยิบถุง แต่ถูกเมษาดันมือห้ามไว้ก่อน“ไม่ได้ พี่คีย์บอกว่าของสำคัญ”“มีความลับเหรอ?”“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย รอเจ้าตัวเขาออกมาก่อนแล้วคุยกันเอง”

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   45

    ทุกคนหันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แล้วเขามาอยู่ที่นี้ตรงนี้ได้ยังไง แต่ถ้าจะให้ฉันเดาคงเป็นพี่คีย์ที่จัดการทั้งหมด พี่คีย์พี่ขุนพี่ทิวป่านเมษามีอาการเฉยๆ ไม่ได้ตกใจหรือตื่นเต้นอะไรเหมือนรู้จักอยู่แล้ว มีแต่พี่หวานที่หน้าถอดสี แล้วก็เหมือนพยายามจะเดินออกไปจากตรงนี้“มึงหยุด!” ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นเสียงดัง ทำให้พี่หวายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะหยุดนิ่ง“กูส่งคืนให้แล้ว แล้วก็ช่วยเอาออกไปให้ใกล้ๆ สักที” พี่คีย์หันไปพูดกับผู้ชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ถ้าจะให้ฉันเดาเขาคงเป็นพี่มอสแฟนของพี่หวาย ส่วนเรื่องร้านที่โดนพังพี่คีย์ไม่ได้เล่าให้ฟังเลย ฉันเลยทำได้แค่มองหน้าพี่คีย์คาดโทษเอาไว้ก่อน“ขอบใจ” ผู้ชายคนนั้นหันมาขอบคุรพี่คีย์ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาพี่หวาย พร้อมกับฉุดกระชากลากดึงพี่หวายไป แต่ด้วยความที่พี่หวายเขาเองก็พยายามที่จะออกแรงดิ้น มันเลยทำให้เขาหลุดออกจากการจับกุมจากผู้ชายคนนั้นแล้ววิ่งเข้ามาหาฉัน ฉันที่ไม่ทันได้ตั้งตัวตั้งรับแรงกระแทก มันทำให้ฉันล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง แรงจนทำให้รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่ท้อง“หนู!!!” พี่คีย์กับพี่เลย์วิ่งเขามาหาฉันพร้อมกั

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   44

    หลังจากที่ทักทายเพื่อนเสร็จ ทักทายทุกคนเสร็จ ทุกคนก็ช่วยกันเตรียมของแยกย้ายกันทำหน้าที่ส่วนพี่เลย์ก็อยู่ในบ้าน นอนหลับเหมือนเดิม งานวันนี้มีแต่คนกันเองทั้งนั้น ไม่มีผู้ใหญ่เพราะทั้งพ่อแม่ฉัน พ่อแม่พี่คีย์ไม่มีใครอยู่เลยสักคน ท่านหนีไปเที่ยวก่อนหน้านี้แล้ว“ไปเรียกพี่มึงหน่อยไหม” หลังจากที่จัดของทุกเสร็จไอ้แก้มมันก็หันมาพูดกับฉัน“ปล่อยไปก่อน” ฉันตอบกลับ“ท้องจริงเหรอว่ะมึง” ฝันหันมาถามอีกคน (ขอกระซิบหน่อยว่าพวกมันรู้เรื่องกันหมดแล้วเพราะฉันเล่าให้พวกมันฟังตั้งแต่ต้นเลย)“ไม่รู้ว่ะ” ฉันตอบตามความจริงเพราะก็ไม่รู้จริงๆ“ฟังจากที่มึงเล่าพี่คีย์เล่า กูว่าอีกนี้ดอกทอx” ฝันพูดขึ้น ทำให้ฉันกับแก้มหันไปมองหน้ามันอย่างเร็ว“เบาได้เบานะเพื่อน” ฉันหันไปพูดกับมันเบาๆ เพราะอย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็เคยเป็นแฟนพี่คีย์และที่สำคัญเขายังเป็นเพื่อนกันอีก ฉันเลยไม่อยากพูดอะไรมาก“กูอยากเจอหน้าจริงๆ” ฝันพูดขึ้นน้ำเสียงของมันสื่อถึงความจริงจังมาก เพราะถ้าเจอจริงๆ มีหวังอีฝันเปิดก่อนแน่ๆ เพราะมันแอบชื่อพี่เลย์มาตั้งแต่พี่เลย์ยังเรียนไม่จบ เพียงแค่มันไม่แสดงอาการแค่นั้นเอง แต่ก็มีบ้างที่มันแอบเต๊าะพี่เลย์ แต่ด้

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   43

    หลังจากที่พี่คีย์หนีขึ้นมาข้างบนฉันก็ตามเขาขึ้นมาข้างบนเหมือนกัน นั่งรอเขาอยู่ที่เตียงนั่นแหละ จนเขาเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เข้าไปอยู่ในนั้นหนึ่งชั่วโมงเศษๆ ได้ทันทีที่พี่คีย์ออกมาฉันก็กดดันเขาด้วยสายตาให้เขาเล่าทุกๆ อย่างให้ฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาเองก็ยอมเล่าให้ฟังแต่โดยดี ฉันก็นั่งเป็นผู้ฟังที่ดี ฉันที่นั่งฟังเรื่องทั้งหมดอยู่เงียบๆ มันทำให้ฉันคิดได้ว่าผู้หญิงคนนี้เห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน อันตราย แล้วฉันก็มานั่งคิดได้ว่าพี่เลย์ไม่น่าพลาด แต่ที่เขายอมเธออาจเป็นเพราะผู้หญิงอีกคน เขาคงไม่อยากให้อีกคนรู้ แต่ฉันเชื่อว่าความลับไม่มีในโลกสักวันผู้หญิงคนนั้นก็ต้องรู้อยู่ดีสองวันผ่านไป…หลังจากวันนั่นฉันก็ไม่เจอพี่เลย์อีกเลย ฉันเลือกที่จะทำตามที่พี่คีย์บอกนั่นคอให้พื้นที่ส่วนตัวกับพี่เลย์ ถ้าวันไหนที่เขาพร้อมเขาจะเป็นคนเดินกลับเข้ามาเอง อย่างเช่นวันนี้“พี่เลย์!” ฉันร้องตกใจทันทีที่เห็นพี่ตัวเองยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับเสื้อผ้าที่เปียกโชก“…” เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาที่เจ็บปวด“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” ฉันเดินเข้าไปหาเขา พร้อมกับสวมกอดเขาเพื่อปลอบใจเขา ขึ้นชื่อว่าผู้ชายมันเข้มแข็งกว่

  • พี่คะ อย่าดุนักเลย   42

    ประโยคยาวๆ ของพ่อมันยิ่งทำให้ฉันบ่อน้ำตาแตกร้องไห้หนักกว่าเดิม ร้องจนพี่เลย์เดินเข้ามาในบ้าน เขาเองที่เห็นว่าฉันร้องไห้หนักมาก หนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เขาก็โวยวายใหญ่“เห้ย! ใครทำอะไร ไอ้คีย์ใช่ไหม ไอ้คีย์มันทำอะไรหนู” เขาเดินเข้ามาประคองหน้าฉันให้เงยหน้าขึ้นมองเขา ทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของฉันที่ดวงตาแดงก่ำมันยิ่งทำให้เขาโมโหหนักกว่าเดิม เขาสวมกอดฉันแน่น“หายใจไม่ออก” แน่นจนหายใจไม่ออก จะตาย“พี่จะไปต่อยมัน” พี่เลย์ปล่อยกอดออกจากฉัน แล้วหันหลังกำลังจะเดินออกไปแต่ดีที่พ่อห้ามทัน“ใจเย็นก่อนไอ้เสือ” พ่อพูดขึ้น ทำให้พี่เลย์หยุดแล้วหันกลับมามองที่พ่อ“มันทำลูกพ่อนะ”“มันไม่ได้ทำอะไรน้องมึงเลย น้องมึงแค่ดีใจจนร้องไห้ก็แค่นั้น” พ่อพูดจบ พี่เลย์ก็หันมามองหน้าฉันพร้อมกับขมวดคิ้วสงสัย“ดีใจอะไรครับ ทำไมถึงร้องไห้หนักแบบนี้” พี่เลย์เดินกลับเข้ามาหาฉัน พร้อมกับยกมือหนาขึ้นประคองใบหน้าของฉันอีกครั้ง“พี่เลย์ หนูท้อง”“ห๊ะ!” พี่เลย์หน้าเหว๋อไปเลย ถึงกับต้องเดินถอยหลังออกจากฉันแล้วนั่งลงที่โซฟาข้างๆ แม่“ขอโทษ” ฉันเอ่ยขอโทษเขาด้วยสายตาที่เบลอๆ“ไม่ต้องขอโทษ มันคือของขวัญที่ดีที่สุดแล้วครับ” พี่เลย

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status