9

2 ชั่วโมงผ่านไป...

ผมขับรถมาจอดที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่งในจังหวัดชลบุรี มาถึงก็เป็นช่วงราว ๆ สามทุ่มเศษ ๆ ได้ครับ ผมพาน้องเดินผ่านผู้คนมากมายเข้ามาในร้าน ตรงไปที่โซนประจำของพวกผม เป็นที่นั่งมุมหนึ่งของร้าน เป็นโซนที่ดีครับ ไม่มืดจนเกินไปแล้วก็ไม่คนเยอะจนเกินไป

“กูว่างานนี้มันเอาจริงว่ะ” ไอ้ขุนครับ

“นินทาระยะเผาขนเลยนะมึง” ผมหันไปพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่จะนั่งลงข้างมัน วันก็มีแค่คนกันเองครับจะมีเพิ่มมาก็แค่ป่าน แต่ดูวันนี้น้องไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ เพราะไอ้ทิวเอาแต่นั่งหน้าตึงอย่างเดียวเลยครับ

“ถ้ายังนั่งหน้าตึงอยู่แบบนี้ กูจะหาผัวใหม่ให้น้อง” ผมหันไปพูดกับไอ้ทิวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

มันก็หันมามองผมสลับกับมองป่าน ก่อนที่มันจะเอามือข้างหนึ่งมาโอบเอวน้องไว้ มันหวงของมันนั่นแหละครับแต่มันชอบวางมาดครับ

“คนนี้ชื่อป่าน รุ่นเดียวกันกับหนูแหละ” ผมหันไปพูดกับน้องก่อนที่จะแนะนำให้ป่านรู้จัก

“อ๋อค่ะ” แล้วน้องก็หันไปคุยกับป่าน เมษาด้วยอีกคน หลังจากนั้นก็ไม่สนใจพวกผมอีกเลยครับ

“มึงไปรับน้องมาได้ยังไงวะ” ไอ้ขุนหันมาถามผม ก่อนที่มันจะเลื่อนสายตาไปที่ขนม

“เอาชื่อเมียมึงไปอ้าง”

“เหี้ยจริง ๆ”

ผมไหวไหล่ให้มันไม่ได้สนใจในสิ่งที่มันพูดสักเท่าไหร่ สนใจแค่คนข้าง ๆ ครับ เล่นคุยกันสะแบบไม่สนใจพวกผมเลย คุยกันเหมือนว่าทั้งร้านมีแค่พวกเธอสามคน

พวกผมก็พากันนั่งกินนั่งคุยกันไปมาปกติ มีเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้คุยเยอะแยะไปหมดเลย ส่วนสาว ๆ เขาก็คุยกันไม่หยุดเลยเช่นกัน

“ไหวไหมเนี้ย” ผมหันไปถามน้อง เพราะตอนนี้สาว ๆ กลุ่มเราหมดสภาพครับตอนแรกก็เห็นนั่งคุยกันอยู่ดี ๆ หันไปอีกที่พากับเมาไปแล้วครับ คนที่เมาสุดคงเป็นป่าน รองลงมาก็ขนม เมษานี้เมาน้อยสุดครับยังพอมีสติกับเขาอยู่บ้าง

“ไหว แค่นี้สบายมาก” แต่เสียงที่ตอบมาคือไม่ไหวแล้วครับ ย้านมาก

“555 กูว่ากลับเถอะสภาพแต่ละคน” ไอ้ขุนหันมาพูดกับผม ก่อนที่มันจะลุกขึ้นแล้วดึงเมษาให้ลุกตาม

“เดี๋ยว ๆ แล้วน้องอะ” ผมหันไปพูดกับไอ้ขุน ก่อนจะปรายตาไปมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งคอพับไปแล้วครับ

“จัดการเอาเองนะครับ ไปรับมาแล้วรับผิดชอบด้วย”

“ไอ้สัส” ผมด่าออกมาเชิงเล่นเชิงจริงนั่นแหละ

หลังจากนั้นก็เชิคบิลกลับ แต่ละคนสภาพคือแย่ มีแต่เมษานั่นแหละครับที่ดูดีสุดแล้ว ส่วนคนที่เมาหนักสุดคงเป็นป่านครับ แต่คนต่างแยกย้ายครับ ไอ้ทิวพาป่านกลับไปก่อน

ตอนนี้ที่ลานจอดรถมีแค่ผมกับไอ้ขุนที่ยืนคุยกันอยู่ข้างรถของตัวเอง

“กูไม่คิดว่าน้องจะเมา” ผมไม่คิดจริง ๆ ครับว่าน้องจะเมาหนักขนาดนี้

“มีเรื่องอะไรในใจป่ะว่ะ”

“กูก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่หรอก รู้แค่ว่าเพิ่งเลิกกับแฟนมา”

“มึงเอาจริง?” ไอ้ขุนเลิกคิ้วสูงรอคำตอบจากผม

“จริง ชอบ น่ารักดี อยากปกป้อง อยากดูแล” ผมร่ายประโยคจริงจังออกมา จนทำให้มันอมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ยิ้มทำเหี้ยอะไรของมึง”

“555 นี้ใช่ไอ้คีย์ที่กูรู้จักมาเป็นสิบ ๆ ปีป่ะว่ะ”

“กูก็คือกูนั่นแหละ มันคงเป็นคนอื่นไม่ได้”

“แต่กูขอเตือนมึงในฐานะเพื่อน ผู้หญิงเวลาที่เขารัก เขาจะทุ่มให้หมดตัวหมดใจ แต่เวลาที่เขาไปเขาก็จะไม่หวนกลับมาอีก”

“มึงกำลังจะสื่อถึงอะไร”

“หวายไง มึงต้องเคลียร์เรื่องหวายก่อน อย่าให้เรื่องนี้เข้าไปทำร้ายน้องอีก มึงก็รู้ว่าน้องเพิ่งเจ็บมา”

“เออ กูรู้ กูบอกแล้วไงว่าอยากปกป้อง อยากดูแลไม่ใช่อยากทำร้าย”

“เออกูเชื่อมึง แต่กูไม่เชื่อใจหวาย จบนะครับ แยกย้ายกูจะกลับไปทำลูกกับเมีย”

พอมันพูดจบมันก็เดินขึ้นรถแล้วก็ขับรถออกไปเลยครับ แล้วผมจะทำไงได้ครับ น้องจากพาน้องกลับบ้าน ตอนแรกว่าจะพากลับคอนโดครับแต่ดูท่าแล้ว กลับบ้านหน้าจะดีที่สุด อย่างน้อยก็อยู่ในสายตาผู้ใหญ่ ผมไม่อยากให้น้องมาเสียหายกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผมหรอกครับ

ผมออกจากผับก็ตรงกลับไปที่บ้านทันที บ้านของผมอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรครับก็ใหญ่พอสมควรนั่นแหละครับ ที่บ้านก็มีพ่อแม่ปู่ย่าครับ แล้วก็แม่บ้านสองสามคนครับ บ้านผมก็มีฐานะพอสมควร แต่พวกเราครอบครัวอยู่กันแบบพอดีครับ ไม่มากจนเกินไป เงินมีได้ก็หมดได้เหมือนกัน ใช้ชีวิตให้อยู่บนความจริงมากที่สุด

00:00 น.

ผมขับรถมาถึงบ้านก็ดึกแล้วครับ แต่แปลกที่วันนี้ไฟในบ้านยังเปิดอยู่ นั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่ายังมีคนที่ไม่ได้นอน

ผมขับรถมาจอดที่โรงรถก่อนที่จะค่อย ๆ อุ้มน้องออกมาจากรถเดินตรงเข้าไปในบ้าน ก็เจอว่าแม่กับพ่อกำลังนั่งสวีทหวานกันเลนครับ ทีวีเปิดอยู่สงสัยคงดูหนังเพิ่มความหวานกัน

“เบาได้เบานะครับ อายุก็เยอะกันมากแล้ว” ทันทีที่ผมเดินเข้าไป ผมก็เอ่ยทักทายก่อนเลยครับ ทำให้ท่านทั้งสองหันกลับมามองที่ผมสลับกลับมองไปที่น้องเช่นกัน