8

หลายวันผ่านไป...

หลายวันที่ผ่านมานี้ผมกับน้องเราคุยกันแทบจะทุกวันเลยก็ว่าได้ สนิทกันมากขึ้น ผมได้เห็นน้องในมุมที่น้องไม่เคยแสดงออกอาจจะเป็นเพราะตอนแรกเราไม่ได้สนิทกัน

“วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง” ผมถามน้องไปก็ร่างแบบเส้นลายสักไปด้วย ตอนนี้น้องรับแอดเฟสแล้วนะครับ พัฒนาจากโทรเป็นวิดีโอคอลแทนแล้วนะครับ

{โอเคดีค่ะ สนุกมาก} เสียงร่าเริงมากครับ

“พรุ่งนี้ไปไหนไหม”

{ไม่ไปค่ะ}

“งั้นพี่ไปรับนะ เมษาอยากเจอ” ผมโกหกครับ 555

{ได้ค่ะ ถือว่าไปพักผ่อนด้วย}

“กี่โมงดี”

{ถ้าคืนนี้ได้ก็จะดีมากค่ะ หนูอยากไปนั่งโง่ ๆ ที่ทะเล}

“555 ไม่ต้องทะเลหรอก อยู่บ้านก็นั่งโง่ ๆ ได้”

{แรงมากพี่คีย์}

“555 แค่นี้ก่อนนะ ลูกค้าพี่มาแล้ว”

{ค่ะ}

หลังจากวางสายน้องผมก็เข้าห้องสักเลยครับ เข้ามาสักให้ลูกค้า ลวดลายวันนี้ใหญ่พอสมควรครับใช้เวลานานเลย แต่ระดับผมแล้วสบายมากครับ งานเสร็จเร็วก็จริงนะครับ แต่งานออกมาสวยเรียบร้อยถูกใจลูกค้าทุกคนอยู่แล้วครับ

ผมใช้เวลาในการสักให้ลูกค้ารายนี้ สามชั่วโมงเต็มครับ ลูกค้ามีความอดทนสูงมากแค่ร่างเส้นเท่านั้นแหละครับยังไม่ได้ลงอะไรมาก ทุกอย่างเสร็จ พอลูกค้าออกไปผมก็เก็บอุปกรณ์การสัก เข้าไปล้างมือทำความสะอาดทุกอย่างก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องสัก แต่ก็ต้องแปลกใจนิดหน่อยเพราะวันนี้มีบุคคลมาเพิ่มครับ

“ไงเรา” ผมเดินเข้าไปทักป่าน ที่นั่งอยู่ที่โซฟาข้างเมษา สงสัยไอ้ทิวมันคงหิ้วน้องมาด้วยแน่ ๆ

“สวัสดีค่ะพี่คีย์” ขอพูดตรงนี้เลยนะครับว่าน้องไม่เหมาะกับไอ้ทิวเลยจริง ๆ น้องเป็นคนน่ารัก มารยาทดีมากครับ ต่างจากไอ้เหี้ยทิวมาก

“มันลากเรามาด้วยเหรอ”

“เปล่าค่ะ” เสียงตอบแผ่วเบามาก สีหน้ายิ้มแย้มก็จริง แต่แววตาไม่เลย

“พี่ไม่รู้นะว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่จำไว้นะป่าน ถ้ามันเลือกแล้วว่าคนคนนั้นคือป่าน มันก็จะเป็นป่านไปตลอด พี่ไม่ได้จะเข้าข้างมันนะแต่พี่รู้จักนิสัยมันดี ถึงมันจะเหี้ยแต่มันก็ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเรานะ”

“...”

“มันรักป่านมากกว่าที่มันรักตัวเอง ถ้ามันต้องแลกชีวิตกับป่านพี่ว่ามันยอมแลกนะ อะไรที่ขึ้นชื่อว่าป่านมันยอมทุกอย่าง”

“หนูจะพยายามเข้าใจเขาให้มากกว่านี้”

“งั้นพี่ไปก่อนนะ ฝากบอกพวกมันด้วยคืนนี้เจอกันร้านเดิม” ประโยคแรกพูดกับป่าน แต่ประโยคหลังหันไปพูดกับเมษา

“ไปรับสาวเหรอคะ” เมษาเงยหน้าจากไอ้แพค ก่อนที่พูดกับผม พูดไปก็อมยิ้มไป ยัยตัวเล็กนี้มันรู้เยอะจริง ๆ

“รู้เยอะเกินไปแล้วนะ”

“555 เชิญตามสบายค่ะโค้ช”

ผมส่ายหัวให้กับเมษาก่อนที่จะเดินออกมาจากร้าน ขับรถไปรับน้องทันทีตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว น่าจะหกโมงได้มั้งครับแต่ดีหน่อยที่รถไม่ติดมากเท่าไหร่ขึ้นทางด่วนเอาขับเร็วสุด ผมใช้เวลาไม่นานมากครับสองชั่วโมงนิด ๆ ก็ถึงบ้านของน้องถึงจะเคยมาแค่ครั้งเดียวแต่ก็จำได้ดีเลยครับว่าหลังไหน รอบนี้น้องบอกว่าให้มาจอดที่หน้าบ้านเลยครับ พอมาถึงหน้าบ้านก็กดโทรศัพท์หาน้อง เพียงไม่นานครับน้องก็วิ่งออกมาจากบ้านพร้อมกับกระเป๋าสีฟ้าใบเล็กไม่ใหญ่มาก

“สวัสดีค่ะ” น้องเปิดประตูขึ้นมานั่งได้ก็ยกมือไหว้ผมก่อนเลย

“ไม่มีคนอยู่เหรอ?” ผมถามน้องก่อนที่จะส่งสายตาเข้าไปในบ้าน เพราะรู้สึกว่าบ้านน้องเงียบมาก

“ไม่มีค่ะ พี่เลย์ยังไม่กลับเพราะติดประชุมอยู่ ส่วนแม่กับพ่อก็ไปสวีทหวานกันที่ต่างจังหวัดค่ะ” น้องร่ายประโยคยาว ๆ ออกมา

“แล้วแบบนี้พ่อกับแม่รู้ไหมว่าเราจะไปไหน” ผมถามแบบนี้ก็เพราะไม่อยากให้น้องโดนท่านดุที่หลัง ที่ไปเที่ยวโดยไม่ขออนุญาต

“กำลังจะโทรบอกค่ะ” น้องหันมาตอบผมแป๊บหนึ่งก่อนที่จะหันกลับไปกดมือถือ กดโทรออกหาปลายสายเป็นวีดีโอคอล เพียงไม่นานปลายสายก็รับเป็นเสียงผู้ชาย ถ้าให้เดาไม่พ่อก็พี่แหละครับแต่ผมก็ไม่ได้อะไรมาก สนใจมองแต่ถนนข้างหน้าอย่างเดียว แต่หูก็ฟังนะครับ555

{ว่าไงครับคนสวย} เสียงของปลายสายเป็นเสียงผู้ชายดูมีอายุนิดหนึ่งครับ

“ไปเที่ยวนะคะ”

{ที่ไหนครับ}

“ทะเลค่ะ”

{โอเค ดูแลตัวเองด้วยนะรู้ไหม ที่พ่อไม่ห้ามเราเพราะพ่ออยากให้เราเรียนรู้ชีวิตด้วยตัวเอง เพราะพ่อกับแม่คงบอกเราทุก ๆ อย่างไม่ได้ นอกจากเราจะเจอกับมันเอง ขออย่างเดียวเท่านั้นอย่าทำให้ตัวเองต้องเจ็บตัว} ถือว่าเป็นคำสอนที่ดีมากเลยนะครับ

“รับทราบค่ะ”

{อย่าเพิ่งวางนะ แม่เขาอยากคุยด้วย} ปลายสายเงียบสักพักครับก่อนที่จะมีเสียงผู้หญิงเอ่ยถามออกมา

{ได้ข่าวว่าเที่ยวบ่อยไปแล้วนะคะ} เหมือนจะเป็นประโยคที่ดุนะครับ แต่น้ำเสียงคือแกล้งกันมากกว่า

“555 จะพยายามลดนะคะ”

{เริ่มต้นใหม่เหรอ? } ทันทีที่น้องได้ยินประโยคนี้ น้องหันหน้ามามองผมเลยครับ

“ทำไมแม่ถึงถามแบบนี้คะ”

{555 ก็รถที่เรานั่งอยู่ไม่ใช่รถพี่เลย์นิ}

“พอดีหนูมากับพี่ที่รู้จักค่ะ”

{ขนม...แม่เลี้ยงลูกมาเพื่อให้มามีชีวิตของลูกเองนะ ไม่ได้เลี้ยงมาเพื่อให้ปิดกั้นตัวเองจมอยู่กับความทุกข์ การเริ่มต้นใหม่บางครั้งมันก็ไม่ได้แย่เสมอไปนะลูก เพียงแต่หนูต้องใช้ใจมองเขาคนนั้นให้นานกว่านี้}

“ถ้าวันไหนที่หนูเริ่มต้นใหม่ หนูจะแนะนำเขาให้แม่รู้จักเป็นคนแรกเลยนะคะ”

{จ้า เที่ยวให้สนุกนะ}

พอจบประโยคสายก็ถูกตัดไป หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกแม้กระทั่งน้องเอง เหมือนน้องกำลังนั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่ผมเลยเลือกที่จะเงียบครับไม่รบกวนน้อง ปล่อยให้น้องได้คิดได้เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเจอมากกว่านี้ เพราะบางครั้งถ้าเราได้อยู่กับตัวเองมากเท่าไหร่มันจะยิ่งคิดได้เองครับว่าเราไม่ควรมาจมปลักอยู่กับสิ่งที่มันทำให้เราทุกข์ เพราะบางสิ่งที่สอนเราได้ดีที่สุดคงเป็นสิ่งที่เราเจอนั่นแหละครับ

***