LOGINShare
บทที่ 2 เจ็ดปีแล้ว ทำไมยังแพ้คนเดิม
publish date:
2026-09-15 14:28:55บทที่ 2 เจ็ดปีแล้ว ทำไมยังแพ้คนเดิม
เจ็ดโมงห้าสิบแปดนาที ฉันยืนอยู่หน้ากระจกในสภาพที่ผ่านการตัดสินใจเปลี่ยนเสื้อมาแล้วสี่ตัว
ไม่ใช่เพราะพี่ธาม ฉันแค่ไปกินข้าวบ้านข้าง ๆ ธรรมดามาก ฉันหยิบลิปขึ้นมาทา แล้วเช็ดออก ทาใหม่ สีแรกแดงไป สีที่สองซีดไป สุดท้ายกลับมาตายรังที่สีแรก “ไม่ได้แต่งให้เขาดู” ฉันบอกคนในกระจก คนในกระจกไม่เชื่อ ฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน เมื่อคืนกว่าจะหลับก็ตีสามกว่า เพราะทันทีที่หลับตา ภาพตอนตกลงไปทับเขาก็วนกลับมา โดยเฉพาะประโยคน่าตายที่ว่า จำเป็นต้องขึ้นคร่อมพี่เลยไหม คิดทีไรก็อยากย้ายบ้าน แปดโมงห้านาที ฉันเดินเข้าบ้านธามทางประตูหน้าเพื่อรักษาภาพลักษณ์ ไม่ใช้เส้นทางรั้วเหมือนเมื่อคืน ป้านวลเปิดประตูออกมากอดทันที “ยายพริม! โตเป็นสาวจนป้าจะจำไม่ได้แล้ว” “ป้านวลก็ยังสวยเหมือนเดิมค่ะ” “ปากหวานเหมือนเดิมนะเรา เข้ามาเร็ว” ฉันเดินตามเข้าไปในบ้านที่ไม่ได้เข้ามานานเจ็ดปี หลายอย่างเปลี่ยนไป แต่ความรู้สึกคุ้นเคยยังเหมือนเดิม เมื่อก่อนฉันเดินเข้าออกบ้านนี้จนแทบไม่ต้องกดกริ่ง หิวก็มา โดนแม่ดุก็มา และมีคนหนึ่งที่ชอบบ่นทุกครั้งว่า บ้านตัวเองไม่มีหรือไง ก่อนจะเป็นคนเปิดประตูให้ทุกครั้งอยู่ดี กลิ่นข้าวต้มกุ้งลอยมาจากโต๊ะอาหาร ลุงธีร์นั่งอ่านข่าวอยู่ ธามอยู่ตรงข้ามในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก ฉันหยุดมองไปครึ่งวินาที ครึ่งวินาทีจริง ๆ “เมื่อคืนหลับดีไหม” คนถูกมองถามขึ้น ฉันนั่งลง “ดีค่ะ” “ไม่ปวดตัว?” “ไม่” “พี่นึกว่าจะปวด ตกลงมาแรง” ลุงธีร์เงยหน้าจากโทรศัพท์ “ตกอะไร?” “ไม่มีอะไรค่ะ!” ฉันตอบเร็วมาก ธามยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม ไอ้คนขี้ฟ้อง “เมื่อคืนพริมปีน—” “พี่ธาม!” ฉันเรียกเสียงดัง ธามเลิกคิ้ว “อะไร” “กินข้าวค่ะ” “ก็กินอยู่” สีหน้าคนพูดเรียบสนิท แต่มุมปากเหมือนจะยิ้ม น่าหมั่นไส้ ลุงธีร์มองเราสองคนสลับกันแล้วหัวเราะ “ไม่เจอกันตั้งเจ็ดปี ยังทะเลาะกันเหมือนเดิม” “พริมไม่ได้ทะเลาะค่ะ” “ครับ” ฉันหันขวับ “พี่อย่าครับแบบนี้ได้ไหม” “แบบไหน” “แบบกวนประสาท” “พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” นั่นแหละ กวนประสาทที่สุด ป้านวลหัวเราะพลางตักข้าวต้มให้ฉัน ก่อนจะหยิบต้นหอมเตรียมโรย “แม่ พริมไม่กิน” เสียงธามดังขึ้น มือป้านวลหยุด “จริงด้วย ป้าลืม” ฉันเองก็หยุด ธามเอื้อมหยิบชามอีกใบที่ยังไม่ได้โรยอะไร เลื่อนมาตรงหน้า “กินอันนี้” “ขอบคุณค่ะ” เขาไม่ได้มองฉันด้วยซ้ำ เรื่องเล็กนิดเดียว น่าจะเล็ก แต่ฉันกลับจำได้ว่าเมื่อก่อน ฉันเคยเขี่ยต้นหอมออกจากข้าวผัดแล้วบ่นว่าเหม็น ธามหัวเราะและบอกว่าเรื่องมาก ตอนนั้นฉันอายุสิบเจ็ด ผ่านมาเจ็ดปี เขายังจำได้ ฉันก้มตักข้าวต้มเข้าปาก พยายามไม่คิดอะไร แค่ต้นหอมเองพริม จำได้ก็ไม่ได้แปลว่าชอบ “อร่อยไหมลูก” ป้านวลถาม “อร่อยค่ะ คิดถึงฝีมือป้านวลเลย” “งั้นมากินบ่อย ๆ สิ บ้านอยู่แค่นี้เอง กลับมาคราวนี้ธามก็ไม่ไปแล้วนะ จะเปิดบริษัทที่นี่เลย” ฉันเงยหน้าเร็วกว่าที่ควร “เหรอคะ” “อือ” ธามตอบ “กลับมาดูงานที่ไทย” “บริษัทอะไร” “สถาปัตย์กับออกแบบ” “งั้นพริมมีช่างฟรีแล้ว” “ใครบอกว่าฟรี” “คนบ้านข้างกันคิดเงินด้วย?” “เมื่อคืนบุกรุกบ้านพี่ยังไม่ได้คิดค่าเสียหายเลย” ฉันวางช้อน “พี่ธาม” “ว่า?” “พริมตกใส่พี่นะ ไม่ได้ทำบ้านพัง” “พี่ก็ทรัพย์สินของบ้าน” ลุงธีร์หัวเราะเสียงดัง ฉันมองหน้าธามอย่างหมายหัว เจ็ดปีที่ผ่านมาเขาไปฝึกปากแบบนี้มาจากไหน “แล้วบริษัทอยู่ไหนคะ” ธามบอกชื่อย่านที่อยู่ห่างจากบ้านไม่มากนัก “เปิดเมื่อไหร่” “อาทิตย์หน้า” ฉันพยักหน้า แปลว่าเขากลับมาอยู่จริง ๆ ไม่ใช่สองสามเดือนแล้วไป ต่อจากนี้ฉันอาจเจอเขาทุกเช้า เห็นไฟห้องเขาทุกคืน หรือถูกลากมากินข้าวบ้านนี้เหมือนเมื่อก่อน ความคิดนั้นทำให้ฉันเผลอยิ้ม “ยิ้มอะไร” ธามถาม ฉันรีบหุบ “ข้าวต้มอร่อย” เขามองชามที่เกือบหมด “อ๋อ” อย่าอ๋อแบบรู้ทันได้ไหม หลังอาหาร ฉันช่วยป้านวลเก็บจาน ก่อนกลับบ้าน ธามเดินตามออกมา “เดี๋ยว” ฉันหัน เขาโยนบางอย่างมา ฉันรับแทบไม่ทัน พวงกุญแจ มีกุญแจบ้านฉันอยู่สองดอก กับพวงรูปแมวสีเหลืองเก่าจนซีด ฉันจำมันได้ “นี่มัน...” “กุญแจสำรองบ้านเรา” “ยังอยู่กับพี่จริง ๆ ด้วย” “เมื่อคืนลืมคืน” ฉันพลิกพวงแมวในมือ มันเป็นของที่ฉันซื้อให้เขาตอนอายุสิบเจ็ด ของราคาสามสิบเก้าบาทจากตลาดนัด “พวงกุญแจก็ยังอยู่?” ธามมองตาม “ก็มันยังไม่พัง” อีกแล้ว ผู้ชายคนนี้ตอบอะไรให้โรแมนติกไม่ได้เลยหรือไง “งั้นพริมเอาคืนหมดเลยนะ” “เอาสิ” ฉันกำพวงกุญแจ อยู่ ๆ ก็หงุดหงิดขึ้นมา เพราะสำหรับเขา มันคงเป็นแค่กุญแจ แค่พวงกุญแจ แค่เด็กข้างบ้าน มีฉันคนเดียวที่เก็บเรื่องไร้สาระพวกนี้มาคิดเป็นเรื่องใหญ่ “พริม” “คะ” “เมื่อคืนตกใส่พี่ มีตรงไหนเจ็บหรือเปล่า” ฉันเงยหน้า ธามมองข้อศอกฉัน มีรอยแดงเล็ก ๆ ที่ฉันเองยังไม่ทันเห็น “ไม่เจ็บค่ะ” “ทายาด้วย” “รู้แล้วน่า” “โตแล้วก็ยังซุ่มซ่าม” ฉันเบ้ปาก นี่ไง พี่ชาย ชัดเสียยิ่งกว่าป้ายทะเบียนบ้าน “พี่เองก็แก่แล้วเหมือนกัน” ธามหันมา “ว่าใครแก่” “ไม่ได้ว่าใครค่ะ พูดลอย ๆ” “เมื่อก่อนยังเรียกพี่ธามดี ๆ อยู่เลย” “ตอนนี้ก็เรียกดีค่ะ” “เสียงไม่ค่อยเหมือน” ฉันหัวเราะหึ “กลับบ้านแล้ว” ฉันเดินผ่านประตูรั้วไป “ทายาด้วย” เสียงตามหลังมาอีก “ค่า!” “อย่ารับคำแล้วไม่ทำ” ฉันหันกลับ “พี่ธาม” “อะไร” “บ่นเก่งขึ้นนะ” เขายักไหล่ “ไม่ได้เจอกันเจ็ดปี ต้องบ่นชดเชย” ฉันเกือบยิ้ม แต่รีบหันหลังเสียก่อน พอกลับเข้าบ้าน ฉันวางพวงกุญแจบนโต๊ะ เดินผ่านไปได้สามก้าว ก็เดินกลับมาหยิบมันขึ้นดูใหม่ แมวสีเหลืองซีดจนแทบไม่เหลือง แต่ยังอยู่ครบ ฉันจำได้ว่าตอนยื่นให้เขาเคยสั่งว่า ห้ามทิ้งนะพี่ธาม แล้วเขาตอบว่า ของสามสิบเก้าบาทจะหวงอะไรนักหนา เจ็ดปีแล้ว ของสามสิบเก้าบาทยังอยู่ ฉันไม่ควรคิดอะไร แต่ก็คิดไปแล้ว ฉันนั่งลงที่โซฟา ก่อนหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาเพื่อนสนิท มึง อีกฝ่ายตอบแทบจะทันที ว่า ฉันพิมพ์แล้วลบอยู่สองรอบ สุดท้ายกดส่ง กูมีปัญหาแล้ว อะไร ฉันเหลือบมองบ้านข้าง ๆ ผ่านหน้าต่าง ธามกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าบ้าน พี่ธามกลับมาแล้ว สามจุดเด้งขึ้นทันที ฉิบหาย ฉันถอนหายใจ เออ นิ้วค้างอยู่บนหน้าจอครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ กูยังชอบเขาอยู่ ข้อความถูกอ่านแทบจะทันที มินตอบกลับมา มึงเคยเลิกชอบด้วยเหรอ ฉันนิ่ง แล้วเงยหน้ามองผู้ชายบ้านข้าง ๆ อีกครั้ง เออ นั่นสิ เจ็ดปีที่ผ่านมา— ฉันเคยเลิกชอบเขาจริง ๆ หรือแค่ไม่ได้เจอกัน จนคิดว่าตัวเองเลิกชอบไปแล้วกันแน่
Latest chapter
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 51 บ้านข้าง ๆ ที่ไม่ต้องเรียกว่าข้างบ้านแล้ว (ตอนจบ)
“พี่ธามคะ”“อือ”“ถ้าพี่ไม่ปล่อย พริมจะสายจริง ๆ แล้วนะ”คนที่กอดฉันจากด้านหลังไม่ขยับไม่พอยังเอาคางมาเกยไหล่อีกฉันมองนาฬิกาบนผนังแปดโมงสิบเจ็ดเก้าโมงฉันมีประชุมออนไลน์กับลูกค้าต่างประเทศส่วนสามีหมาด ๆ ของฉันดูเหมือนไม่มีความเกรงใจต่อระบบเศรษฐกิจโลกเลยแม้แต่นิดเดียว“พี่ธาม”“ครับ”“ปล่อยค่ะ”“อีกนาที”“เมื่อกี้ก็บอกอีกนาที”“อันนั้นนาทีที่แล้ว”ฉันหลับตาแต่งงานกันได้สามเดือน ฉันเพิ่งค้นพบว่าผู้ชายที่ตอนเป็นแฟนทำตัวนิ่ง สุขุม และฟอร์มเยอะ พอได้ทะเบียนสมรสแล้วกลับกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบกอดจากข้างหลังตอนฉันกำลังรีบที่สุด“พริมมีประชุม”“รู้”“แล้วพี่ไม่มีงาน?”“สิบโมง”“งั้นก็ไปอาบน้ำสิคะ”“ยังไม่รีบ”“แต่พริมรีบ!”ธามหัวเราะตรงข้างหูฉันศอกใส่เบา ๆ จนยอมปล่อยพอหันกลับไปก็เจอคนตัวสูงยืนยิ้มเหมือนไม่มีความผิด“ยิ้มอะไร”“เมียโมโหแล้วน่ารัก”“แต่งสามเดือนเริ่มปากดีแล้วนะ”“ก่อนแต่งก็ปากดี”“ไม่ค่ะ ก่อนแต่งพี่พูดไม่รู้เรื่อง”เขาเลิกคิ้ว“ตรงไหน”ฉันนับนิ้ว“ไม่รู้ฐานะ ไม่รู้จะตอบยังไง ไม่ได้หึง แค่ถาม ไม่ได้จีบ”“พอ”ฉันหัวเราะ“รับไม่ได้กับอดีตตัวเอง?”“พี่ว่าพริมควรไปประชุม”“
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 50 รั้วบ้านมีไว้ปีน...แต่ไม่ต้องมีแล้ว
“รั้วบ้านพริมหายไปไหน”ฉันตะโกนดังพอให้คนในบ้านข้าง ๆ ได้ยินแน่นอนแม่ที่ยืนอยู่ตรงประตูหลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้“ถามแม่ทำไม”“ก็รั้วมันหายไปทั้งแถบเลยนะคะ!”“เห็นแล้ว”“แล้วแม่ไม่ตกใจ?”“ไม่”คำตอบสั้นมากมีพิรุธมากด้วยฉันหันกลับไปมองพื้นที่ตรงกลางระหว่างสองสวนอีกครั้งรั้วเตี้ยที่อยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ฉันจำความได้หายไปจริง ๆ เหลือเพียงแนวพื้นใหม่ทอดจากบ้านฉันไปถึงบ้านธาม มีต้นไม้เล็ก ๆ ปลูกริมสองข้าง แล้วตรงกลางยังทำเป็นทางเดินหินอย่างดีไม่ใช่เพิ่งรื้อเมื่อวานแน่งานเรียบร้อยขนาดนี้ต้องวางแผนมาสักพักแล้วฉันหันกลับไปหาแม่“ใครทำ”แม่ยกคิ้ว“คิดว่าใครล่ะ”โอเคไม่ต้องเดาฉันลากกระเป๋าทิ้งไว้ตรงชานบ้าน แล้วเดินข้ามพื้นที่ที่เมื่อก่อนต้องปีนทันทียังไม่ถึงอีกฝั่ง คนต้นเหตุก็เปิดประตูหลังบ้านออกมาพอดีธามอยู่ในเสื้อเชิ้ตกับกางเกงทำงาน แขนเสื้อพับถึงข้อศอกเหมือนเพิ่งกลับมาจากบริษัทพอเห็นฉัน เขาหยุดฉันก็หยุดหนึ่งปีที่เห็นกันผ่านหน้าจอเป็นหลักไม่ได้ช่วยอะไรเลยตัวจริงยังทำให้ใจเต้นแรงกว่าอยู่ดีธามมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังเช็กว่ากลับมาครบทุกชิ้นส่วนหรือเปล่าก่อนยิ้มออกมา“กลับมาแ
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 49 แฟนพี่อยู่ไกล แต่พี่ตามเก่ง
การมีแฟนอยู่คนละประเทศทำให้ฉันค้นพบเรื่องหนึ่งภายในสัปดาห์แรกความรักไม่แพ้ระยะทางหรอกแต่มันอาจแพ้เขตเวลาได้“พี่ธาม”“อือ”“พี่รู้ไหมว่าตอนนี้ที่นี่กี่โมง”คนในหน้าจอเงียบไปนิดหนึ่ง“ห้าทุ่ม?”ฉันหันกล้องไปที่หน้าต่างข้างนอกยังสว่าง“ห้าโมงเย็นค่ะ”“อ้าว”“นี่พี่โทรมาถามว่าทำไมยังไม่นอนเมื่อกี้”ธามก้มมองโทรศัพท์ตัวเองเหมือนมันเป็นฝ่ายผิด“จำสลับ”“เราเป็นแฟนกันมาสิบวัน พี่จำเวลาประเทศแฟนไม่ได้แล้ว?”“ช่วงนี้ประชุมเยอะ”“หักคะแนนค่ะ”“เป็นแฟนแล้วยังมีคะแนนอีก?”“ระบบนี้อยู่ตลอดชีพค่ะ”ธามถอนหายใจฉันหัวเราะแล้ววางโทรศัพท์พิงแก้วน้ำ สิบวันแรกเราวิดีโอคอลเกือบทุกวัน หลังจากนั้นความจริงก็เริ่มเข้ามาวันที่ฉันว่าง เขาประชุมวันที่เขากลับบ้านเร็ว ฉันต้องไปดูงานบางคืนฉันเปิดกล้องทิ้งไว้ระหว่างทำงาน ส่วนธามนั่งดูแบบของตัวเองเงียบ ๆแทบไม่ได้คุยกันแต่ก็ยังเปิดไว้จนคืนหนึ่งฉันเงยหน้าจากจอคอมแล้วเห็นเขาหลับคาโต๊ะ“พี่ธาม”เงียบ“พี่ธาม”ยังเงียบฉันแคปภาพทันทีเช้าวันต่อมาส่งให้พร้อมข้อความสถาปนิกชื่อดังหลับน้ำลายไหลค่ะเขาตอบกลับมาสามคำลบ เดี๋ยว นี้แน่นอนว่าฉันไม่ลบเดือนที่สอง ธามพยา
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 48 ต่อจากนี้พี่จีบเอง
“พริม เป็นแฟนพี่นะ”คำขอของธามดังขึ้นง่าย ๆไม่มีดอกไม้ไม่มีแหวนไม่มีร้านอาหารวิวดีมีแค่ผู้ชายอายุสามสิบเอ็ดที่เพิ่งปีนรั้วมาอย่างทุลักทุเล เสื้อยังยับตรงชายเพราะเกี่ยวกิ่งไม้ และมือหนึ่งกำลังจับมือฉันแน่นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อย ฉันจะขึ้นเครื่องหนีไปคืนนี้เลยฉันมองหน้าเขา“แค่นี้เหรอคะ”ธามชะงัก“อะไร”“ขอเป็นแฟน”“แล้วต้องมีอะไรอีก”“ไม่รู้สิคะ คนขอควรเตรียมคำพูดมามากกว่านี้หรือเปล่า”“พี่เตรียมมาแล้ว”“ไหนคะ”เขาถอนหายใจ“เมื่อกี้พริมขัดตลอด”ฉันหลุดหัวเราะ“อ้าว โทษพริมอีก”“ไม่ได้โทษ”ธามขยับเข้ามาใกล้ขึ้น“งั้นฟังดี ๆ”รอยยิ้มฉันค่อย ๆ หายไปเองคราวนี้น้ำเสียงเขาจริงจัง“พี่ชอบพริม”หัวใจฉันเต้นแรงทันที ทั้งที่รู้อยู่แล้วบางคำพูดต่อให้รู้คำตอบ การได้ยินจากปากเจ้าตัวก็ไม่เหมือนกันอยู่ดี“ไม่ได้เพิ่งชอบตอนพริมกลับมา”เขาพูดต่อ“แล้วก็ไม่ได้ชอบเพราะพริมจีบ”ฉันเงียบ“พี่ชอบมาตั้งแต่ก่อนพี่ไป แต่ตอนนั้นคิดว่าพริมไม่คิดอะไร พอกลับมาแล้วรู้ว่าตัวเองยังรู้สึกเหมือนเดิม พี่ก็กลัวทุกอย่างไปหมด”ธามเม้มปากนิดหนึ่ง“กลัวทำตามที่รับปากพ่อพริมไม่ได้ กลัวถ้าคบกันแล้วเลิก พริมจะเสียทั้งแฟน ท
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 47 คืนสุดท้าย รั้วยังอยู่ตรงเดิม
คืนสุดท้ายก่อนเดินทาง ฉันนอนไม่หลับกระเป๋าสองใบถูกปิดเรียบร้อย วางพิงผนังข้างประตูห้อง เอกสารทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าถือ พาสปอร์ตเช็กแล้วสามรอบ แม่เดินขึ้นมาถามอีกสองรอบว่าลืมอะไรไหมฉันตอบว่าไม่มีแต่พอไฟในบ้านดับเกือบหมด ฉันกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างอยู่เต็มไปหมดสุดท้ายเลยเดินลงมาข้างล่างแม่หลับแล้ว บ้านเงียบ ฉันเปิดประตูหลังออกไปในสวนอากาศกลางคืนเย็นกว่าปกติเล็กน้อยรั้วเตี้ยระหว่างบ้านสองหลังยังอยู่ตรงเดิมสีตรงขอบลอกไปนิดหนึ่งเพราะโดนแดดโดนฝนมาหลายปี เสาต้นหนึ่งยังมีรอยขีดที่ฉันเคยเอาดินสอวัดความสูงตัวเองตอนเด็กฉันเดินเข้าไปแตะมันตอนนั้นฉันเตี้ยกว่ารั้วตั้งเยอะแต่ก็ยังปีนเคยเกี่ยวชายกระโปรงนักเรียนเคยทำรองเท้าแตะตกอีกฝั่งเคยปีนไปขอยืมหนังสือ แล้วอยู่กินข้าวบ้านเขาจนแม่ต้องมาตามป้านวลเคยบอกว่า ถ้าจะมาบ่อยขนาดนี้ วันหลังเปิดประตูหน้ามาก็ได้แต่ฉันชอบปีนรู้สึกว่ามันเร็วกว่าหรือจริง ๆ แค่อยากทำตัววุ่นวายใส่พี่ชายบ้านข้าง ๆ ก็ไม่รู้ฉันวางแขนบนรั้วบ้านธามยังเปิดไฟห้องทำงานอยู่พรุ่งนี้เช้าเขาจะไปส่งฉันที่สนามบินทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้วเหลือแค่สิ่งเดียวที่ยังไม่เรีย
พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ 46 คนที่เคยอยู่ข้างบ้านกำลังจะอยู่คนละประเทศ
อีกสามสัปดาห์แล้วที่ฉันจะบินประโยคนี้ดูไม่จริงทุกครั้งที่คิดจนกระทั่งกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกลากออกมาวางกลางห้องนอนฉันยืนมองมันอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันไปมองกองเสื้อผ้าบนเตียงแล้วตัดสินใจว่าไม่อยากแพ็กแล้ว“พริม”เสียงธามดังมาจากหน้าประตูฉันหันไปเห็นเขายืนพิงวงกบ มือถือกล่องกระดาษสองใบ“อะไรคะ”“แม่พริมบอกให้เอากล่องมาให้”“วางไว้เลยค่ะ”ธามเดินเข้ามา มองสภาพห้องแล้วเลิกคิ้ว“นี่แพ็กของหรือรื้อบ้าน”“กำลังคัดค่ะ”“คัดอะไร”ฉันชี้สามกองบนเตียง“เอาไป เอาไว้ แล้วก็ยังไม่รู้”เขามอง“กองยังไม่รู้ใหญ่สุด”“เพราะชีวิตคนเรามีความไม่แน่นอนค่ะ”“พูดดีไปงั้น”“ค่ะ ขี้เกียจตัดสินใจ”ธามวางกล่องลงแล้วนั่งยอง ๆ ข้างกระเป๋า“เอาไปหนึ่งปี ไม่ใช่ย้ายถาวร”“รู้ค่ะ แต่เสื้อผ้าก็ต้องใส่”“ซื้อที่นั่นได้”ฉันหรี่ตา“คนพูดไม่ใช่คนจ่าย”“พี่จ่ายก็ได้”ฉันชะงัก“หยุดเลยค่ะ”“อะไร”“อย่าเพิ่งซื้อคะแนนด้วยบัตรเครดิต”มุมปากเขาขยับ“คะแนนยังติดลบอยู่?”“ความลับค่ะ”“กรรมการลำเอียง”“ผู้สมัครมีประวัติ”ธามส่ายหน้า ก่อนหยิบเสื้อกันหนาวตัวหนึ่งขึ้นมา“อันนี้เอา”“ทำไม”“พริมขี้หนาว”“พี่รู้ได้ไงว่าที่นั่นหนาวแค่
You May Also Like
Hot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์367.0K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.8K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ127.3K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี111.4K viewsComeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน
พิชา - Phicha304 viewsกรงรักร้ายนายบอร์ดี้การ์ดเย็นชา
เซนโด้37 viewsเมียบำเรอแค้นของซาตาน
มนต์ศิขริน44 viewsLOVE TRAP กับดักรักนายรุ่นพี่ ( Love so hot )
พริ้มพราว135 views
