LOGINคนในเมืองหลวงต่างรู้มานานแล้วว่าคุณชายเซี่ยผู้ไม่เคยสนใจสตรีคนใด เก็บคุณหนูชิงหลันไว้ข้างกายเสียยิ่งกว่าอะไร ข่าวลือมากมายเคยเกิดขึ้น แล้วก็เงียบไปเอง เพราะเจ้าตัวทั้งสองไม่เคยสนใจ เมื่อพระราชโองการมาถึง สิ่งเดียวที่ท่านตาพูดคือ “ในที่สุด” งานแต่งจัดขึ้นปลายฤดูใบไม้ผลิ ไม่ได้ใหญ่โตเกินจำเป็น แต่ทุก
บทที่ 47 ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก ฤดูใบไม้ผลิมาถึงเมืองหลวงช้ากว่าปีก่อนเล็กน้อย ต้นไห่ถังในจวนเซี่ยผลิดอกเมื่อย่างเข้าเดือนสาม กลีบสีชมพูอ่อนเบียดแน่นเต็มกิ่ง ลมพัดคราวหนึ่งก็ร่วงลงบนทางเดินหินประปราย ชิงหลันยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนั้นนานกว่าปกติ เมื่อก่อนนางไม่ชอบดอกไห่ถัง ไม่ได้เกลียดดอกไม้เพียงม
เหตุใด เคยรักนางบ้างหรือไม่ ตอนส่งนางไป เขาลังเลหรือเปล่า หลังจากนั้นเคยนึกถึงนางหรือไม่ คำถามเหล่านั้นเคยหนักจนติดตามนางไปถึงความตาย แต่วันนี้เมื่อได้ยืนตรงหน้าเขาจริง ๆนางกลับไม่อยากรู้แล้ว การสอบสวนดำเนินต่อ เอกสารทุกฉบับถูกอ่าน เงินจากเหมืองถูกส่งผ่านสกุลกู้ ก่อนเข้าสู่มือคนขององค์ชายหก ตราสำรอ
บทที่ 46 หนี้ของคนสองชาติ องค์ชายหกหนีไปได้ไม่ถึงสองร้อยลี้ ข่าวจากเมืองหลวงก็ตามทัน ด่านใหญ่ถูกปิด ตราผ่านทางของจวนองค์ชายถูกยกเลิก ม้าส่งสารเปลี่ยนเส้นทางทุกสามสิบลี้ พระราชโองการถูกส่งออกไปพร้อมกันสามสาย เขาจึงเหลือทางเลือกเพียงทางเดียว เส้นทางเก่าหลังภูเขาหลิวซาน เส้นทางที่ไม่มีอยู่บนแผนที่ราช
ชิงหลันยืนอยู่หลังหน้าต่างชั้นสองของโรงน้ำชาฝั่งตรงข้าม นางไม่ได้ตั้งใจมาดู เพียงต้องเข้าวังเพื่อให้ปากคำเกี่ยวกับการลักพาตัว ขบวนนักโทษผ่านมาตรงเวลาเท่านั้น กู้เยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้นอย่างบังเอิญ สายตาของทั้งสองสบกัน ชิงหลันไม่ได้หลบ ครั้งหนึ่งเพียงเห็นใบหน้านี้ นางก็หายใจไม่ออก มือเย็น ขาอ่อนแรง แม้แ
บทที่ 45 วันที่สกุลกู้สิ้นทางหนี ลมกลางคืนพัดลอดปากเหมืองเก่า กลิ่นดินชื้นปะปนกับกลิ่นสนิมและน้ำมันตะเกียง จิ่งเหิงยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ด้านหลังมีคนติดตามมาไม่ถึงยี่สิบคน ทหารหลวงส่วนใหญ่ถูกแบ่งออกไปปิดเส้นทางด้านนอก ส่วนคนที่เข้ามากับเขาล้วนเป็นคนที่คุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวในที่แคบ เขาก้มมองรอยเ







