LOGINหลายวันก่อน นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้กลับมานั่งตรงนี้หรือไม่ ตอนนี้จิ่งเหิงอยู่ด้านหลัง ไม่มีประตูลงกลอนจากข้างนอก ไม่มีผ้าปิดตา ไม่มีใครจับข้อมือ เมื่อผมเกือบแห้ง จิ่งเหิงวางผ้าลง “นอนเถอะ” เขาพานางไปถึงเตียง จัดยาไว้ข้างหมอน เติมน้ำ ลดไส้ตะเกียงให้แสงอ่อนลง ทุกอย่างเสร็จแล้วจึงเดินไปทางประตู ชิงหล
บทที่ 43 คนที่นางเลือก ชิงหลันวางมือลงบนฝ่ามือเขาเอง จิ่งเหิงจึงค่อยปิดนิ้วลง ไม่ได้กำแน่น เพียงประคองไว้หลวม ๆ ราวกับแม้แต่น้ำหนักของมือก็ยังต้องรอให้นางยอมรับ เขาพานางไปหลังฉาก น้ำในอ่างยังอุ่น ไอจาง ๆ ลอยเหนือผิวน้ำ สาวใช้เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วก่อนออกไป ทั้งผ้าสะอาด ยาทาแผล เสื้อชั้นในแ
จิ่งเหิงมองเพียงครู่เดียวก็ละสายตา กรามขบแน่น เขามีคำถามนับร้อย นางถูกขังที่ใดบ้างได้กินหรือไม่ หลับหรือไม่ ใครเป็นคนมัด รอยช้ำมาจากอะไร เหตุใดเสื้อจึงขาด เลือดบนฝ่ามือเกิดจากอะไร กู้เยี่ยนฉือแตะต้องนางแค่ไหน แต่ไม่มีคำถามใดหลุดออกมา คนตรงหน้าเพิ่งกลับมาจากสถานที่ที่ทุกสิ่งถูกคนอื่นตัดสินแทน เขาจะไม
บทที่ 42 กลับบ้านกันเถอะ “พี่ใหญ่!” เสียงนั้นไม่ดังนักแหบพร่าเสียด้วยซ้ำ แต่จิ่งเหิงได้ยิน ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาเคยคิดถึงเสียงของนางนับครั้งไม่ถ้วน คิดว่าหากหาเจอ นางจะเรียกเขาหรือไม่ จะยังมีแรงเรียกหรือไม่ กระทั่งยามนี้ นางยังยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆม้าพุ่งผ่านปลายถนน ชายที่กำลังจับชิงหลันรีบลากนางถ
ก่อนพูดเพียงว่า “คืนนี้พักเสีย” จากนั้นเดินออกไป เสียงกลอนดังขึ้น ชิงหลันยังยืนอยู่ที่เดิมหัวใจเต้นแรงจนเจ็บ คืนนี้พักเสีย ประโยคธรรมดาแต่สิ่งที่ทำให้นางหนาวกลับเป็นคำที่ไม่ได้พูดต่อ คืนนี้ แล้วพรุ่งนี้เล่า ชิงหลันนั่งลงข้างเตียงร่างกายเหนื่อยจนแทบไม่มีแรง หลายวันที่ผ่านมา นางคิดมาตลอดว่าขอเพียงอดทน
บทที่ 41 คืนที่นางไม่ยอมรอ รถขนหญ้าออกจากประตูหลังโดยไม่มีคนคุ้มกัน คนขับเป็นชายชรา เสื้อผ้าเก่า หมวกฟางกดต่ำ กองหญ้าสูงจนแทบมองไม่เห็นตัวรถ จิ่งเหิงไม่ได้ไล่เข้าไปทันที เขาทิ้งระยะ ตามอยู่ห่าง ๆ โดยใช้เงาอาคารบังตัว สองครั้งที่รถเลี้ยว ชายชราหันกลับมามอง จิ่งเหิงจึงหยุด ปล่อยให้รถหายไปตรงหัวถนน แล







