LOGINฉินเฟิงไม่กล้าพูด จิ่งเหิงกลับไม่ได้แสดงความโกรธ เขาหันไปมองรถสินค้าที่เรียงอยู่ริมท่าแล้วนึกถึงสิ่งหนึ่ง กู้เยี่ยนฉือกำลังใช้หลักฐานจริงผสมของปลอม รถม้าทางเหนือมีเสื้อของชิงหลันจริง ท่าเรือมีรถของสกุลกู้จริง ทุกเส้นมีของจริงหนึ่งชิ้นไว้บังคับให้คนเชื่อสิ่งที่เหลือ แล้วร่องรอยแรกรถเข็นจากเรือนน้ำชาไ
บทที่ 38 เมืองหลวงกว้างเพียงใด เชือกขาดเพียงข้างเดียว ชิงหลันไม่ได้รีบแกะอีกข้าง นางนั่งอยู่ในท่าเดิม ปล่อยเส้นป่านที่ถูกขูดจนเกือบขาดซ่อนอยู่ใต้ข้อมือ ฝ่ามือมีเลือดจากเศษกระเบื้องเล็กน้อย จึงใช้ชายแขนเสื้อเช็ดจนไม่เหลือรอยบนพื้น คนของกู้เยี่ยนฉือระวังมากหากเห็นสิ่งผิดปกติเพียงนิดเดียว โอกาสที่มีอ
บทที่ 37 ห่างกันเพียงกำแพง จิ่งเหิงกลับถึงเมืองหลวงก่อนฟ้าสาง ม้าสองตัวถูกเปลี่ยนระหว่างทาง ตัวสุดท้ายมีฟองขาวเกาะเต็มปากเมื่อหยุดหน้าประตูเมือง เขาไม่กลับจวน จากประตูเหนือมุ่งตรงไปยังเรือนน้ำชาริมทะเลสาบอีกครั้ง สถานที่ซึ่งเมื่อวานถูกค้นไปแล้วทุกซอกทุกมุม ครั้งนี้จิ่งเหิงลงไปดูด้วยตนเอง เศษกระเบื้
ห้องที่ไม่มีหน้าต่าง ข้อมือมีรอยช้ำเสียงคนหัวเราะเบา ๆ อยู่ในความมืด กู้เยี่ยนฉือหยุดตรงไฝเล็กใต้ดวงตา สัมผัสนั้นเบามาก แต่ชิงหลันแทบอยากอาเจียน “อาเยว่หลัวมีไฝตรงนี้เช่นกัน” ประโยคนั้นดึงนางกลับมาทันที เขารู้จักมารดาของนางจริง ชิงหลันพยายามควบคุมลมหายใจ “ท่านเคยพบนางหรือ” กู้เยี่ยนฉือหัวเราะเบา ๆ “
บทที่ 36 ร่องรอยที่พาไปผิดทาง พี่รองกลับถึงจวนเซี่ยก่อนเที่ยงไม่นาน นางไม่ได้กลับมาด้วยรถม้า หญิงสาววิ่งมาตามถนนทั้งที่รองเท้าหลุดหายไปข้างหนึ่ง ชายกระโปรงเปื้อนฝุ่น เส้นผมซึ่งเมื่อเช้ายังเกล้าไว้อย่างประณีตยุ่งเหยิงจนแทบไม่เหลือสภาพเดิมทันทีที่คนเฝ้าประตูเห็นนาง ทุกอย่างก็วุ่นวายขึ้น “ชิงหลัน...”
“ปล่อยนางออกไป” ชิงหลันพูดชัดมือไม่สั่นเท่าที่ควร “ไม่เช่นนั้นท่านจะไม่ได้สิ่งใดจากข้า” พี่รองเงยหน้ามองนาง น้ำตาไหลทันที กู้เยี่ยนฉือกลับมองเศษกระเบื้องในมือนางนานกว่ามองเลือดที่คอ มุมปากขยับน้อยมาก “ท่านกล้าทำจริงหรือ”ชิงหลันไม่ตอบ นางกดแรงขึ้น หยดเลือดเล็ก ๆ ปรากฏ สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยน ชายผู้นี้







