ตอนที่ 38 สายตาหวาน

เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ผมก็ต้องมีภาระเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือการเข้าไปเป็นที่ปรึกษาพิเศษให้กับบริษัทพาณิชย์เซอร์วิส โดยมีธุรกิจในเครือนั่นคือโรงแรมและโรงพยาบาลนั่นเอง ผมเจียดเวลาเข้าไปบ่อนในช่วงเย็น เพื่อไปรับฟังสรุปรายงานประจำวันจากผู้จัดการ ส่วนช่วงเวลาที่เหลือผมต้องมาคลุกคลีอยู่กับพี่ธี และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่ผมจะต้องเข้าไปที่บริษัท

ตึก ตึก ตึก

ผมกำลังเดินตรงเข้าไปที่ประชาสัมพันธ์ เพื่อขอเข้าพบประธานของบริษัท ที่นี่คือออฟฟิศของบริษัทพาณิชย์เซอร์วิส สถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนเป็นกองบัญชาการใหญ่ ในการบริหารจัดการธุรกิจในเครือทั้งหมด

“สวัสดีครับ ผมขอพบคุณธีภพครับ” ผมเอ่ยกับประชาสัมพันธ์สาวสวย ผู้ซึ่งกำลังส่องกระจกอัดแป้งพับลงบนใบหน้าสวยนั้นให้สวยเด้งยิ่งขึ้นไปอีก เธอได้ยินเสียงผมจึงวางตลับแป้งลง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้

“ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ ได้นัดท่านประธานไว้หรือเปล่า”

“ผมอี้เฟยครับ นัดไว้ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่นะคะ ดิฉันขอโทรไปแจ้งท่านประธานก่อน”

“ครับผม”

ผมส่งยิ้มให้ ก่อนจะกวาดสายตามองดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย

“คุณคะ...ขึ้นไปที่ชั้นห้าออกจากลิฟต์แล้วจะมีเลขาของท่านประธานมารอรับนะคะ”

“ครับผม”

ผมเดินตรงไปยังลิฟต์ซึ่งอยู่เยื้องออกมานิดหน่อย ก่อนจะเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยม กดปุ่มวงกลมเล็ก ๆ ที่มีตัวเลขกำกับอยู่ ยืนรออยู่ในนั้นไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนส่งยิ้มให้อยู่ตรงหน้า ผมพอจะเดาออกว่าเธอคนนั้นคงจะเป็นเลขาของพี่ธีแน่นอน

“สวัสดีค่ะ คุณอี้เฟยใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ”

“ฉันชื่อเมษา เป็นเลขาคุณธีภพ ท่านให้ดิฉันมารับคุณค่ะ”

“ออครับผม”

“ถ้าอย่างนั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ ท่านประธานรออยู่ในห้องแล้ว” เธอผายมือบอกทิศทางให้ผม

“ครับผม” ผมส่งยิ้มให้เจ้าหล่อนอย่างเป็นมิตร ก่อนจะเดินไปพร้อมกัน

ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องทำงานส่วนตัวของผู้บริหารสูงสุดแล้ว เมื่อเจ้าหล่อนเปิดประตูให้ ผมก็เอ่ยขอบคุณ สาวเท้าก้าวเข้าไปอย่างมั่นอกมั่นใจ

“สวัสดีครับคุณอี้เฟย” เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สำนักงาน ปรายตามองมาที่ผมอย่างไม่ให้เกียรติกัน ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ทำตัวแย่ไม่รู้จักจบสิ้น ทั้งที่ตัวเองควรจะต้องเอาอกเอาใจผม ในฐานะผู้ให้เงินทุนในการอุ้มชูบริษัทไว้

“สวัสดีครับคุณธีภพ”

“เชิญนั่งครับ”

“ขอบคุณครับ”

ว่าแล้วผมก็หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานเขา พี่ธีจับตามองทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวร่างกายของผมตลอดแทบไม่คลาดสายตา นั่นทำให้ผมทำหน้าไม่ถูกเล็กน้อย

“คุณอี้เฟยจะรับเครื่องดื่มอะไรคะ” เลขาของพี่ธีเอ่ยถาม

“ผมรับกาแฟก็แล้วกันครับ น้ำตาลหนึ่ง ครีมหนึ่งครับ”

“ได้ค่ะ แล้วท่านประธานละคะ”

เธอหันไปเอ่ยกับผู้เป็นเจ้านาย ส่งสายตาหวานเยิ้มให้ ผมดูออกทันทีว่าหล่อนคนนี้คงจะแอบชอบพี่ธีอยู่เป็นแน่ เผลอ ๆ อาจจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งไปแล้วก็เป็นได้