ตอนที่ 6 ไม่เป็นไร

“ยายจะอยู่ข้างเอ็ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะอยู่ด้วยกันอย่างนี้ตลอดไป” ยายจันทร์เอ่ย ผมได้ยินก็น้ำตาร่วงทันที ตั้งแต่เกิดมาไม่นึกว่าจะมีคนที่ดีกับผมอย่างนี้ ทั้งที่เราไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันเลย แต่คนที่มีสายเลือดเดียวกับผม กลับทิ้งผมไว้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ผมจะไม่มีทางไปสืบเสาะหาว่าใครคือพ่อแม่เด็ดขาด เพราะคนที่เป็นทั้งพ่อและแม่ผมตอนนี้ก็คือยายจันทร์คนเดียวเท่านั้น

หลังจากปรับทุกข์กับยายจันทร์แล้ว ผมก็นั่งวินกลับมาขายข้าวแกงต่อ ตอนนี้ของใกล้จะหมดหม้อแล้ว อีกไม่นานคงได้กลับบ้าน ผมจึงเตรียมตัวเก็บของบางส่วน ในระหว่างนั้นก็มีลูกค้ามายืนตรงหน้ารถเข็น จึงเงยขึ้นไปดู เข่าแทบทรุดเมื่อรู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นใคร

“พี่ธี!” ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจผมเต้นแรง มือสั่นเทาทำอะไรไม่ถูก

“ในที่สุดกูก็ได้เจอมึงอีกครั้ง ที่ไหนได้มาขายข้าวแกงข้างถนนอยู่ที่นี่เอง” พี่ธียืนกอดอกมองเหยียดผมด้วยความสมเพช

“ผมไม่มีอะไรจะพูดกับคนอย่างพวกคุณแล้ว อย่ามายุ่งกับผมอีกเลยครับ ในเมื่อพี่เองเป็นคนทำให้ผมต้องหนีออกมา แล้วจะมาอะไรกับผมอีก” ผมตั้งสติตอบกลับเสียงแข็ง ต้องเข้มแข็งเข้าไว้เพื่อลูก

“สันดานมึงยังเหมือนเดิมเลยว่ะ จับแต่คนรวย ๆ คนก่อนก็เพื่อนเก่ากู ตอนนี้ก็ไอ้เพชรอีก มึงมันจะร่านไปถึงไหนกันวะ” พี่ธีตะโกนใส่หน้าผมเสียงดัง จนคนแถวนั้นมองดูอย่างสนใจ

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ นี่มันชีวิตผม ผมจะเอากับใครมันก็เรื่องของผม พี่ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น อย่ามายุ่งกับผมอีกไม่งั้นผมแจ้งตำรวจมาจับพี่แน่” ผมรู้ว่าตำรวจคงไม่สามารถทำอะไรคนพวกนั้นได้ แต่มันไม่มีวิธีไหนที่จะข่มขู่อีกฝ่ายได้อีกแล้ว

“กูไม่อยากจะยุ่งกับมึงนักหรอก คนอย่างมึงคงจะร่านให้ใครต่อใครเอา เนื้อตัวน่ารังเกียจยิ่งกว่าอะไร” คำพูดนั้นทำเอาผมถึงกับน้ำตาไหล ในชีวิตนี้ผมไม่เคยมีอะไรกับใคร นอกจากคืนนั้นที่พี่ธีข่มขืนผม เขาทำร้ายร่างกายไม่พอ ยังทำร้ายจิตใจผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ผมดีใจที่พี่คิดอย่างนี้ เราจะได้ต่างคนต่างอยู่ ผมเองก็ไม่อยากเห็นหน้าคนที่ทำร้ายผมนักหรอก”

“มึงอย่าเพิ่งดีใจไปสิวะ คนอย่างกูถ้าไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย ไม่มีทางทนยืนอยู่หน้าร้านขายข้าวแกงสกปรก ๆ อย่างนี้หรอก”

“พี่หมายความว่าไง” หัวใจผมเต้นแรง กลัวว่าประโยคที่พี่ธีจะเอ่ยออกมามันจะเกี่ยวกับเรื่องลูก ถ้าเป็นอย่างนั้นแสดงว่าพี่ธีเริ่มสงสัยแล้วว่าตาหนูคือลูกของเขา

“เด็กคนนั้นเป็นลูกกูใช่ไหม” เขาเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก จ้องตาผมเขม็ง เหมือนข่มขู่ว่าให้พูดความจริงออกมา แต่มันไม่สามารถขู่ผมได้หรอก เพราะถึงยังไงผมก็ไม่มีทางให้พี่ธีรู้ความจริงเด็ดขาด

“ไม่ใช่!”

“แล้วมันเป็นลูกใคร” เขาตะคอกถามผม

“พี่ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก เพราะถึงยังไงตาหนูก็ไม่ใช่ลูกของพี่”

“กูไม่เชื่อมึง จนกว่าจะได้ตรวจดีเอ็นเอ”

“ไม่ได้! ผมไม่ยอมให้ตรวจเด็ดขาด บอกไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ไง ทำไมถึงได้เข้าใจยากนักวะ” ผมทนไม่ไหวกับความรั้นของพี่ธี จึงตะโกนใส่เสียงดัง ในขณะที่น้ำตาผมก็ไหลลงมาเป็นสายไม่ยอมหยุด ผมกลัวว่าเขาจะทำอย่างนั้นจริง ๆ

“ยิ่งมึงมีพิรุธอย่างนี้กูยิ่งมั่นใจว่าเด็กคนนั้นคือลูกกูแน่นอน ไม่ตรวจก็ได้แต่เด็กคนนั้นต้องไปอยู่กับกู”

“ไม่มีทางผมไม่ยอมให้ตาหนูไปไหน เขาคือลูกผมคนเดียว พี่ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น อย่ามายุ่งกับพวกเราเลยนะ ตอนนี้ผมมีชีวิตใหม่แล้ว เห็นใจผมเถอะนะครับพี่ธี” ผมยกมือไหว้ขอร้องเขา ทำทุกอย่างให้เราสองแม่ลูกได้อยู่ด้วยกันอย่างไม่มีอุปสรรค

“แต่กูคือพ่อ กูทำมันมากับมือ”

“พ่องั้นเหรอ? ทำมากับมืองั้นเหรอ? พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าพี่ข่มขืนผม ยังจะมาอ้างสิทธิ์ความเป็นพ่ออีก หน้าไม่อายเลยจริง ๆ สิ่งที่พี่ทำกับผมไว้ ผมจะไม่มีทางลืมมันไปตลอดชีวิต”

“อย่ามาทำปากดีกับกู” เขาเดินเข้ามาใกล้ จับแขนผมบีบไว้แน่น จนผมต้องทำหน้าเหยเกเพราะรู้สึกเจ็บ

“ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!”

“ทำไมต้องปล่อยวะ ในเมื่อมึงมันก็เคยเป็นของที่กูเคยเอามาแล้ว กูจะทำอะไรกับมึงก็ได้” เขาพูดจาหยาบคายใส่หน้าผม ราวกับเป็นสิ่งของชิ้นหนึ่งที่จะทำอะไรก็ได้

“ถ้าไม่ปล่อยผมจะร้องให้คนช่วย ถ้าพี่ไม่อยากเจ็บตัวก็เชิญ”

“ถ้ามึงทำอย่างนั้นกูรับรอง ว่ามึงจะไม่มีทางได้อยู่อย่างสงบสุขแน่นอน ร้านสัปปะรังเคของมึงกูจะสั่งคนมาทำลายตอนไหนก็ได้ ถ้ามึงไม่ให้ลูกมาอยู่กับกู มึงจะโดนรังควานอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่มีวันจบ เลือกเองว่าจะเอาแบบไหน” เขาขู่ผมอีกแล้ว ทุกเสี้ยวความคิดของผู้ชายคนนี้ มีแต่เรื่องเอาชนะ

“ผมไม่กลัวพี่หรอก ลูกจะต้องอยู่กับผมเท่านั้น” ผมจ้องตาอย่างไม่ลดละ ก่อนจะตะโกนเรียกให้ลุงวินแถวนั้นเข้ามาช่วย “ช่วยด้วยครับ! ช่วยด้วย มีคนจะทำร้ายผม!”

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” เมื่อเห็นกลุ่มลุงวินวิ่งตรงมา พี่ธีก็ปล่อยมือผมแล้วรีบวิ่งขึ้นรถขับออกไป เห็นอย่างนั้นผมก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

“เอ็งเป็นอะไรรึเปล่าวิน” ลุงจอมวิ่งมาถึงก็เอ่ยถามผมทันที

“ไม่เป็นไรครับลุง ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่มาช่วยผม”

“ว่าแต่ทำไมจู่ ๆ มันถึงได้จะทำร้ายเอ็งวะ ลุงเห็นยืนคุยกันอยู่ตั้งนาน นึกว่ารู้จักกันซะอีก”

“ใช่ครับ เราเคยรู้จักกัน แต่เราเคยมีเรื่องกันมาก่อน เขาเคยทำร้ายร่างกายผมมาหลายครั้งแล้ว ทั้งที่ผมไม่เคยเอาเรื่อง แต่เขากลับไม่ยอมจบเสียที ถ้าลุงเห็นผู้ชายคนนี้อีกบอกผมหน่อยนะครับ ผมจะได้ระวังตัว ผมไม่อยากมีเรื่องครับลุง” อย่างน้อยผมก็ยังมีพี่ ๆ วินช่วยดูต้นทางให้อีกแรง เผื่อคราวหน้าเกิดเรื่องขึ้นอีกจะได้มีคนคอยช่วยเหลือ

“ถ้าเห็นมันมาอีก เดี๋ยวลุงจะช่วยจัดการเองไม่ต้องห่วง คนสมัยนี้มันใจร้ายใจดำกันจังวะ ทำร้ายคนไม่มีทางสู้ได้ลงคอ” ลุงวินบ่น

“ขอบคุณมาก ๆ นะครับ ถ้าไม่มีทุกคนผมคงแย่ไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอก เอ็งอยู่ที่นี่นานจนเป็นเหมือนลูกหลานคนที่นี่ไปแล้ว เดี๋ยวพวกลุงไปขับวินต่อก่อนนะ ระวังตัวด้วยล่ะ”

“ครับลุง”

หลังจากทุกคนเดินไปแล้วผมก็นั่งลงที่เก้าอี้ ปาดเหงื่อที่มันผุดออกมาไม่ยอมหยุด จากนี้ผมจะต้องเจออะไรอีกบ้างก็ไม่รู้ นั่นเป็นการบ้านที่ผมจะต้องคิดต่อว่าจะทำอย่างไรให้ผู้ชายเลว ๆ คนนั้น ไม่ต้องมายุ่งกับผมและลูกอีก