ตอนที่ 62 ผมขอโทษ

ทุกอย่างหยุดชะงัก เพราะอาหยางเล็งปลายกระบอกปืนมาที่พวกเรา แต่ทว่าแม่บุญธรรมที่ดึงคอเสื้อผมอยู่นั้นกลับยืนนิ่ง เบิกตากว้างด้วยความตกใจจ้องเขม็งไปยังป้ากิ่ง

“นังกิ่ง”

“กิ่ง” พ่อเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นป้ากิ่ง

นั่นยิ่งทำให้ผมงงเข้าไปใหญ่ ป้ากิ่งรู้จักคนพวกนี้ได้อย่างไรกัน

ผมเบนความสนใจมาที่ป้ากิ่งทันที เธอปล่อยโฮออกมาเมื่อเห็นหน้าพ่อ ราวกับได้เจอคนที่รอคอยมาแสนนานซะอย่างนั้น

“นี่มันอะไรกันครับป้า รู้จักคนพวกนี้ด้วยเหรอ” ผมรีบเดินไปยืนข้างป้ากิ่งก่อนจะเอ่ยถาม ป้าเอาแต่ร้องไห้ ส่ายหน้าไม่ยอมพูดอะไร

“ฮือ ๆ ป้า...”

“กิ่งเธอยังไม่ตาย เธอยังมีชีวิตอยู่ ฉันดีใจเหลือเกิน” พ่อร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ

“หยุด! ห้ามเข้าไปหามันอีกเด็ดขาด ฉันไม่ยอมให้คุณกับมันได้อยู่ด้วยกันอีกแน่นอน” แม่บุญธรรมรั้งแขนพ่อไว้ ไม่ให้เข้ามาหาพวกเรา

“ปล่อยผม”

“ไม่ปล่อย! ถ้าคุณไปหามันฉันไม่ปล่อยมันไว้อีกแน่”

“มาถึงตอนนี้แล้ว ทำไมคุณไม่ปล่อยวางอะไรเลย เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วนะ”

“ฉันไม่มีวันลืม ฉันไม่มีวันลืมสิ่งที่คุณกับมันทำกับฉันหรอก”

“นั่นมันเรื่องของคุณ แต่ผมจะไปหาคนที่ผมรัก”

“กรี๊ดดด”

ขณะทั้งสองคนกำลังยื้อแย่งฉุดกระชากกันอยู่นั้น ผมก็หันมาเอ่ยกับป้ากิ่ง

“สรุปว่าป้าคือเมียของพ่องั้นเหรอครับ” ผมพยายามคาดคั้นเอาความจริงจากป้ากิ่ง มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่คนเราจะมาพบเจอกันโดยบังเอิญอย่างนี้

“ใช่ค่ะคุณอี้เฟย ป้าเคยเป็นคนรับใช้ที่บ้านหลังนี้มาก่อน ป้าผิดเองที่ไปมีอะไรกับคุณพงษ์ศักดิ์ เป็นเมียน้อยอีกคนของเขา ฮึก” ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินอย่างนั้น โลกมันช่างกลมเหลือเกิน

“เป็นไปได้ยังไงกัน แล้วทำไมคุณพ่อถึงได้ทิ้งขว้างป้าให้เร่ร่อนข้างถนนอย่างนั้นล่ะครับ” ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าประเด็นเรื่องของป้ากิ่ง กำลังเป็นที่สนใจแทนเรื่องของผมซะงั้น

“คือ...นั่นเป็นเพราะ....” ป้ากิ่งอ้ำอึ้งไม่กล้าพูดออกมา ผมรู้ว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านี้ แต่ป้าคงจะกลัวใครบางคนที่อยู่ในนี้อย่างแน่นอน

“ป้าบอกผมมาเถอะ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้มันจบ ๆ ไปทีเดียวเลย”

“ป้าโดนคุณวรรณีตามรังควานและพยายามฆ่าค่ะ แต่ป้ารอดมาได้ เลยต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนอยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ”

ได้ยินอย่างนั้นผมก็รีบหันขวับไปมองหน้าแม่บุญธรรมทันที เลวทั้งแม่ทั้งลูก คิดจะฆ่าใครก็ฆ่าอย่างนั้นเหรอ มันจะมากไปแล้วนะ

“ป้าไม่ต้องห่วงผมจะแก้แค้นคืนให้ป้าเอง”

ผมจับมือป้ากิ่งเอาไว้เพื่อให้กำลังใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับคนพวกนั้นอีกครั้ง

“เลวทั้งแม่ทั้งลูก นี่พวกคุณยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า”

“มึงจะมากไปแล้วนะ มึงกล้าว่าแม่กูอย่างนั้นได้ยังไง” พี่ธีชักสีหน้าใส่ผม แววตาที่แข็งกร้าวนั้นบ่งบอกว่าเขากำลังโมโหมากเหลือเกิน นั่นยิ่งทำให้ผมสะใจที่ทำให้เขาเดือดดาลได้

“แม่มึงไม่ใช่แม่กู”

“ไอ้วิน! กูยอมมึงมากพอแล้วนะ”

“แค่นี้มันยังน้อยไป กับสิ่งที่มึงทำกับกู สิ่งที่แม่มึงทำกับป้ากิ่ง บ้านหลังนี้มันก็มีแต่คนเลว ๆ ทั้งนั้นล่ะวะ”

“คุณพ่อครับน้องนนท์กลัว น้องนนท์ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ฮือ ๆ” ตาหนูร้องไห้งอแง กอดพี่ธีอยู่อย่างนั้น ผมได้แต่มองตาละห้อย

ผมไม่อยากให้ลูกเสียใจเลย ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้

“ตาหนูลูกแม่ แม่ขอโทษนะลูก แต่แม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้”

“คุณอาไม่ใช่แม่ คุณอาไม่ใช่แม่น้องนนท์”

“หึ ๆ ๆ สมน้ำหน้า ฉันจะบอกให้เอาบุญก็ได้ ถ้ารู้สิ่งที่ฉันจะบอกอย่าช็อกตายไปก่อนล่ะ” แม่บุญธรรมยิ้มมุมปาก ขณะควงแขนพ่อเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้ไปหาป้ากิ่ง สีหน้าและแววตาของพ่อนั้นบ่งบอกว่ารู้สึกเจ็บปวดมากเหลือเกิน

“ทำไมผมต้องฟังสิ่งคุณจะพูดด้วยล่ะ พวกคุณรีบเก็บของออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้ อย่าต้องให้ใช้กำลัง”

“แกไม่อยากรู้เหรอว่าพ่อกับแม่แท้ ๆ ของแกเป็นใคร” แม่บุญธรรมยกยิ้มมุมปาก แววตาของเธอช่างแข็งกร้าว ราวกับกำลังจะประกาศชัยชนะต่อหน้าผมซะอย่างนั้น

“อย่ามาหลอกผมซะให้ยากเลย คุณไม่มีทางรู้เพราะผมเป็นเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เกิด” ผมไม่มีทางเชื่อว่าเธอจะรู้เรื่องจริง ๆ

“คุณรู้งั้นเหรอว่า...” พ่อหันไปมองหน้าแม่บุญธรรมอย่างประหลาดใจ ราวกับโดนอีกฝ่ายล่วงรู้ความลับที่เก็บงำไว้ซะอย่างนั้น

แม้ว่าผมจะไม่เคยคิดตามหาพ่อแม่ที่แท้จริง แต่ลึก ๆ ภายในใจมันกลับมีแวบหนึ่งที่คิดเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง จนมาถึงวันนี้ที่ผมได้ยินจากปากแม่บุญธรรม มันกลับทำให้ผมสนใจอยากรู้เรื่องมากเหลือเกิน

“ใช่! ฉันรู้ความจริงว่าคุณหลอกฉันมาตลอด หลอกให้ฉันรับเด็กกำพร้าที่เป็นลูกของคุณกับนังกิ่งมาเลี้ยง คุณทำอย่างนี้ได้ยังไงกัน คุณก็รู้ว่าฉันเกลียดนังกิ่งมากแค่ไหน” แม่บุญธรรมตะโกนใส่หน้าพ่อเสียงดัง

“ผม...ผมขอโทษ” พ่อทำหน้าสำนึกผิด ก่อนจะหันมามองหน้าผม สื่อว่าสิ่งที่แม่บุญธรรมพูดเมื่อสักครู่คือเรื่องจริง

มันไม่จริงใช่ไหม?

เด็กกำพร้าคนนั้นเป็นผมงั้นเหรอ?

ผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของพ่องั้นเหรอ?

หญิงเร่ร่อนข้างถนนที่ผมช่วยชีวิตเอาไว้คือแม่แท้ ๆ ของผมงั้นเหรอ?

ทำไมทุกอย่างมันถึงได้กลับตาลปัตรอย่างนี้ ผมสับสนไปหมดแล้ว

ผมทรุดตัวนั่งลงกับพื้นน้ำตานองหน้า คนที่ตกใจไม่ต่างจากผมก็คือพี่ธี เราทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยแววตาที่ปวดร้าวและเจ็บปวดเหลือเกิน ผมกับพี่ธีเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันอย่างนั้นเหรอ ผมโดนพี่ชายร่วมสายเลือดข่มขืนจนตั้งท้อง มันเป็นเรื่องอัปยศที่สุดในชีวิตที่เกินจะรับได้ ผมอยากจะตายไปให้รู้แล้วรู้รอด เกิดมาเป็นคนทั้งทีก็เจอแต่เรื่องเหี้ย ๆ ไม่จบไม่สิ้น ผมอยากตาย.....