ตอนที่ 64 หักหลัง

“น้องนนท์ไม่ให้คุณพ่อไปไหน ฮือ ๆ”

อาหยางรู้งานรีบไปจับตัวตาหนูไว้ ส่วนพี่ธีก็มองมาที่ผมผ่านม่านน้ำตา แววตาของเขาเศร้าสร้อย บ่งบอกว่ารู้สึกสะเทือนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากแค่ไหน ผมเริ่มเข้าใจความรู้สึกเขามากขึ้น พี่ธีต้องการช่วยผมให้รอดพ้นจากการถูกแม่บุญธรรมฆ่า จึงใช้วิธีข่มขืนผมพยายามผลักดันให้ผมหนีออกจากบ้าน แต่ทว่าวิธีนั้นกลับเป็นวิธีที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับทั้งผมและเขา เพราะเราคือพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ความรู้สึกผิดจึงถาโถมเข้ามาหาเขา ต้องการปกป้องคนที่รักทั้งสองแต่ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมีแต่ความเจ็บปวด

“คุณพ่อ น้องนนท์จะไปหาคุณพ่อ” ตาหนูตะเกียกตะกายเพื่อพยายามให้หลุดจากวงแขนแกร่งของอาหยาง

“ธี! จะไปไหนลูก ฟังแม่ก่อน” ผู้หญิงใจร้ายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม จะเดินตามหลังพี่ธีไป แต่ผมไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่ ผมไม่มีทางปล่อยให้เธอลอยนวลแน่นอน เพราะผมได้ยินจากปากพี่ธีแล้วว่าเธอคือคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของทุกคน

“จะไปไหน”

“เอามือสกปรกของแกออกจากตัวฉัน”

“ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายพูดคำนั้น ตัวของคุณสกปรกยิ่งกว่าอะไรดี คุณฆ่ายายจันทร์ของผมทำไม บอกมาสิ!” ผมตะโกนใส่หน้า ตอนนี้พ่อเริ่มกลัวว่าผมจะทำร้ายเธอจึงรีบเดินเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ

“เพราะฉันอยากจะทำให้แกเจ็บปวดยังไงล่ะ ในเมื่อแกคือลูกของคนที่ฉันเกลียดเข้าไส้ ฉันก็จะทำให้แกมีจุดจบเหมือนแม่แก ตอนนี้ฉันสะใจมากเหลือเกิน ที่ทำลายพวกแกทุกคนได้” ว่าแล้วเธอก็หัวเราะเสียงดังด้วยความสะใจ จนถึงป่านนี้แล้วยังไม่มีความสำนึก ผมไม่มีทางปล่อยคนจิตใจอำมหิตอย่างนี้ให้ลอยนวลแน่นอน

ผมอยากจะตบหน้าเธอ แต่ครั้งหนึ่งผมก็เคยเรียกเธอว่าแม่ จึงพยายามยับยั้งชั่งใจเอาไว้

“อาหยางโทรเรียกตำรวจมาเดี๋ยวนี้ เรียกให้มาเอาตัวผู้หญิงคนนี้ไปเข้าคุกแทนคุณอร”

“นังนั่นมันสมควรอยู่ในคุก มันทรยศฉัน แกคิดเหรอว่าตำรวจจะเอาฉันเข้าคุกได้ ไหนล่ะหลักฐานในเมื่อไอ้เหมมันซัดทอดว่านังอรมันเป็นคนว่าจ้าง ใครจะมาเอาผิดฉันได้ล่ะ”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เพราะเมื่อสักครู่ลูกชายคุณเป็นคนบอกเองว่าคุณเป็นคนทำเรื่องทั้งหมด ตำรวจคงไม่คิดว่าลูกจะใส่ร้ายแม่ตัวเองได้ลงคอหรอกนะ” ผมยิ้มมุมปาก ก่อนจะสั่งให้อาหยางเปิดคลิปที่อัดไว้เมื่อสักครู่

เธอได้ยินอย่างนั้นก็มองผมด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราด กรีดร้องเสียงดัง

“กรี๊ดดด! ไอ้สารเลวแกกล้าตลบหลังฉันเหรอ” เธอพุ่งตัวเข้ามาจะทำร้ายผม แต่พ่อดึงตัวเอาไว้ก่อน

“หลักฐานที่มันออกจากปากลูกของคุณ น่าจะพอเอาคุณเข้าคุกได้แล้วนะ แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับคนจิตใจโหดเหี้ยมอย่างคุณ ผมขอสาปแช่งให้คุณอย่าได้ออกมาเห็นโลกภายนอกอีกตลอดชีวิต ตายไปก็อย่าได้ผุดได้เกิดมาเป็นคนอีก ไปชดใช้เวรกรรมในคุกซะเถอะ”

“กรี๊ด! ฉันไม่ยอมจบแค่นี้แน่”

“คุณยังจะมีอะไรมาสู้ผมได้ ป่านนี้ลูกชายคุณคงจะสติแตก เดินข้ามถนนให้รถชนตายไปแล้วมั้ง รู้สึกยังไงที่เป็นคนทำร้ายลูกชายตัวเอง กรรมมันมีจริงและวันนี้มันได้สนองคุณแล้ว”

“ฉันไม่โง่อยู่ที่นี่ให้ตำรวจจับหรอก” ว่าแล้วเธอก็หันมาเอ่ยกับพ่อ “คุณเราไปกันเถอะ”

“...”

พ่อเอาแต่ก้มหน้า ไม่ยอมเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา นั่นทำให้เธอรู้แล้วว่าตอนนี้พ่อไม่ได้อยู่ข้างเธอแล้ว

“คุณเงียบอย่างนี้ แสดงว่าคุณไม่ได้อยู่ข้างฉันแล้วใช่ไหม”

“ผมว่ามันถึงเวลาแล้วที่คุณควรจะได้รับผลกรรมที่ทำกับคนอื่น ผมเสียใจจริง ๆ”

“ไอ้คนเนรคุณ พวกแกก็เหมือนกันหมดทุกคน หักหลังฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่แกมีชีวิตสุขสบายทุกวันนี้เพราะเงินของฉันทั้งนั้น ลืมไปแล้วหรือไง!”

เพี๊ย!