บทที่ 1

ฉันตายอยู่ในห้องใต้ดินเพราะขาดอากาศหายใจ

ตอนฉันรู้สึกตัวอีกครั้ง กลับพบว่าวิญญาณของฉันอยู่ข้างๆ พี่ชายทั้งสามคน

พวกเขาเพิ่งกลับมาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ หานจิ่งอี้พี่ชายคนโตกับหานเหวินเฮ่าพี่ชายคนรองกำลังจับมือซูเหล่ยน้องสาวบุญธรรม พวกเขาพูดกับเธออย่างอบอุ่น

“ขอบคุณสวรรค์จริงๆ โชคดีที่ครั้งนี้ไปโรงพยาบาลทันเวลา ถึงฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้”

หานเฮ่าหยางพี่ชายคนที่สามพูดด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“หมอบอกว่าร่างกายเธอยังอ่อนแอมาก ต้องบำรุงเยอะๆ”

เขาพูดแล้วรีบคีบเนื้อชิ้นใหญ่ใส่ถ้วยของซูเหล่ย

คนใช้ที่อยู่ข้างๆ อดพูดไม่ได้ “คุณชายทั้งสาม คุณหนูอยู่ในห้องใต้ดินมาสามวันแล้ว เธอเงียบมากเลย......”

หานจิ่งอี้พี่ชายคนโตส่งเสียงหึ เขาพูดตัดบททันที “วันนี้เป็นวันดี เหล่ยเหล่ยได้ออกจากโรงพยาบาล จะพูดถึงตัวซวยขึ้นมาทำไม?”

คนใช้จะพูดต่อ แต่ถึงกับชะงัก เพราะเจอสายตาดุดันของหานเหวินเฮ่าพี่ชายคนรองกับหานเฮ่าหยางพี่ชายคนที่สาม

“ยัยเด็กเวรนี่ต้องรู้ว่าแพ้อาหารทะเลแน่ๆ เลยจงใจทำโจ๊กทะเลหมอนั้น”

“ก่อนหน้านี้ฉันอุตส่าห์คิดว่าเธอเริ่มเปิดใจยอมรับเหล่ยเหล่ยแล้ว ที่แท้มีแผนร้ายมานานแล้ว!”

ซูเหล่ยแสร้งทำสีหน้าหวาดกลัว เธอพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า

“ฉันทำให้พี่โดนลงโทษ อยู่ในห้องใต้ดินคนเดียวตั้งหลายวัน เธอออกมาแล้วจะโมโหไหม?”

พี่ชายคนโตพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

“เหล่ยเหล่ยไม่ต้องกลัว เมื่อก่อนเราตามใจเธอ ไม่เคยอบรมสั่งสอนเธอเลย”

“เจอการอบรมสั่งสอนครั้งนี้ไป หลังจากนี้คงไม่กล้ารังแกเหล่ยเหล่ยอีกแน่นอน”

เขาพูดแล้วเอามือถือออกมา รีเฟรชช่องแชทที่คุยกับฉัน แต่บทสนทนาของฉันกับเขาหยุดอยู่ที่สามวันที่แล้ว

สามวันที่ผ่านมา นอกจากฉันไม่ส่งข้อความหาเขาแล้ว ฉันยังไม่โทรหาเขาแม้แต่สายเดียว สายตาหานจิ่งอี้ดูโมโหกว่าเดิม

“ยัยเด็กเวรนี่ ผ่านไปตั้งหลายวันแล้ว ยังไม่รู้จักส่งข้อความมาถามไถ่อาการของเหล่ยเหล่ย!”

ขณะนั้นซูเหล่ยเป็นฝ่ายจับมือพี่ชายคนโต เธอจงใจพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น

“อย่าทำให้พี่เข้าใจผิดดีกว่า ฉันแค่อยากให้พี่อยู่ข้างๆ ฉัน ไม่ได้ต้องการแย่งอะไรจากเธอเลย”

หานจิ่งอี้รีบวางมือถือลง ลูบหัวซูเหล่ยด้วยความรักใคร่แล้วพูดว่า

“เหล่ยเหล่ย เธอจิตใจดีจริงๆ ไม่เนรคุณเหมือนยัยเด็กนั่น”

หานเหวินเฮ่าพี่ชายคนรองนึกถึงฉันขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

“ใช่ กล้าทำร้ายคนในครอบครัว เพราะอยากได้ความรัก ชั่วร้ายสุดๆ!”

หานเฮ่าหยางพี่ชายคนที่สามพยักหน้าเห็นด้วย เขาพูดอย่างไม่พอใจว่า

“โดนขังไว้สามวัน เธอต้องสำนึกผิดและคุกเข่าขอโทษเหล่ยเหล่ย ไม่งั้นฉันจะไล่เธอออกจากบ้าน!”

ฉันยืนฟังคำพูดของพวกพี่ชายอยู่ข้างๆ รู้สึกว่าตลกสิ้นดี

แต่คนอื่นมองไม่เห็นการกระทำของวิญญาณฉัน

พ่อแม่ป่วยตายตั้งแต่เด็ก พี่ชายทั้งสามคนจึงให้ความสำคัญกับฉันมาก

วันหนึ่งฉันอยากมีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน พี่ชายทั้งสามคนจึงไปรับน้องสาวบุญธรรมอย่างซูเหล่ยมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ฉันจริงใจกับซูเหล่ยมาก แต่เธอกลับใส่ร้ายฉันต่อหน้าพวกพี่ชายหลายต่อหลายครั้ง ทำให้พี่ชายทั้งสามคนห่างเหินกับฉันมากขึ้นทุกวัน

รวมถึงครั้งนี้ด้วย พี่ชายทั้งสามคนขังฉันไว้ในห้องใต้ดินแคบๆ โดยไม่ฟังคำอธิบายแม้แต่น้อย

ฉันดิ้นรนสุดชีวิต แต่กลับรู้สึกว่าอากาศในห้องใต้ดินแสนคับแคบน้อยลงเรื่อยๆ

ฉันเคาะประตูห้องใต้ดิน เอาแต่อ้อนวอนขอให้พวกพี่ปล่อยฉันออกไป

แต่ใบหน้าพวกพี่เต็มไปด้วยความเย็นชา พูดตำหนิด้วยความโมโห

“จะร้องตะโกนทำไม? เธอหาเรื่องใส่ตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เหล่ยเหล่ยจะแพ้รุนแรงขนาดนี้ไหม?”

“ฉันว่าเป็นเพราะทำดีกับเธอมาตลอด เธอเลยเอาแต่รังแกซูเหล่ย เธออยู่ในนั้นไปเถอะ!”

ระหว่างพูดพี่รองเป็นคนเอาโซ่พันประตูไว้ ส่วนพี่สามเอาของหนักๆ มาขวางหน้าประตูห้องใต้ดิน ทำลายโอกาสรอดชีวิตอันริบหรี่ของฉันจนหมดสิ้น

ตอนนี้เห็นซูเหล่ยยิ้มจอมปลอมให้พวกพี่ชาย ฉันแสยะยิ้มอย่างผิดหวังอีกครั้ง

น้องสาวที่รักพวกพี่ที่สุดในโลก โดนพวกพี่ฆ่าตายด้วยมือตัวเองแล้ว!