บทที่ 4 เก็บเป็นความลับ (2)

“ตัวเบาขนาดนี้พี่อุ้มได้ ไม่มีปัญหา แค่เอม ‘ทน’ ของพี่ก็พอแล้ว”

ริมฝีปากร้อนขยับพูดหยอดเสียงทุ้มนุ่ม

ฉับพลัน ใบหน้าสวยเฉี่ยวเห่อร้อนด้วยความเขินจนแดงไปถึงใบหู ก้มหน้าซุกกับแผงอกแกร่งอย่างลืมตัวเพื่อหลบไม่ให้เขาเห็นว่ากำลังเขิน ทว่าอากัปกิริยาของเธอมันแสดงออกอย่างชัดเจนจนเจ้าของร่างสูงหัวเราะอยู่ในลำคอด้วยความขบขันกับความน่ารักน่าฟัดของเธอ

ลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงยังชั้นที่ต้องการ เรียวขายาวก้าวออกจากลิฟต์ ตรงไปยังห้องของตัวเองจนสุดทางเดิน เซนนิก้าพาเชอเอมเดินเข้ามาในห้อง ตรงไปยังส่วนห้องนั่งเล่นแล้ววางเธอนั่งลงบนโซฟา

“นั่งรอก่อน” เขาสั่งแค่นี้ หมุนตัวเดินตรงไปยังส่วนที่เป็นห้องครัวเพื่อหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่ทางคอนโดมีไว้ให้กับห้องราคาแพงเป็นสิบล้าน

ไม่นานชายหนุ่มก็กลับมาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล นั่งลงบนพื้นอยู่ข้างหน้าหญิงสาวจนเจ้าตัวตกใจ ขยับหลบเล็กน้อยแล้วพูดออกไป

“ไม่เป็นไรค่ะ เอมทำเองได้ พี่เซนลุกขึ้นมานั่งเถอะ ยังไงเท้าของเอมก็อยู่ต่ำ” เธอพูดออกไปตามตรงที่คิด

“สำหรับเอม…พี่ไม่ถือว่ามันอยู่ต่ำ” เขาพูดพลางช้อนสายตาขึ้นมามองขณะที่จับข้อเท้าของเธอมาวางพาดลงบนตัก

ไม่ไหว ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ทำไมยิ่งอยู่กับเขานานขึ้นยิ่งหวั่นไหวมากขึ้นแบบนี้ เขาก็ปะไร ขยันหยอดขยันทำให้หัวใจของเธอทำงานหนักขึ้นทุกนาทีที่จะทำได้เลยสิคะผู้ชายคนนี้ แม้เธอจะถูกจีบมาแล้วหลายคน จีบติดบ้างจนได้เป็นแฟน แต่ไม่เคยมีใครทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเช่นนี้มาก่อน เขาทำให้เธอต้องเหนื่อยทุกครั้งที่มันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

เมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็ได้แต่นั่งก้มมองมือหนาที่กำลังใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาด ๆ เช็ดทำความสะอาดแล้วทาด้วยทายา ไม่นานเท้าที่สกปรก เต็มไปด้วยเศษต่าง ๆ ก็หายไป มีเพียงยาสีน้ำตาลแดงถูกทาและปิดด้วย

พลาสเตอร์ตามจุดที่เป็นแผลมากหน่อย

“ขอบคุณนะคะ เอ่อ…รองเท้าเอมอยู่ที่ไนต์คลับ รบกวนพี่เซนพากลับไปเอาหน่อยนะ กระเป๋าเอมก็อยู่ที่นั่นหมดเลย” เธอกล่าวขอบคุณก่อนจะขยับเกือบสุดโซฟาเพื่อให้ชายหนุ่มได้มานั่งลงหลังเก็บทุกอย่างไปไว้ที่เดิม

“เดี๋ยวพี่พาไปซื้อใหม่” เขาตอบพลางมองสาวเจ้าที่ขยับออกห่าง

“ไม่ค่ะ…พี่เซน เราต้องคุยกันค่ะ” เธอปฏิเสธแล้วเงียบลง ก่อนพูดขึ้นอีกครั้งหลังรวบรวมความกล้าออกไป

“เรา…ได้สิ” เขาทวนคำยิ้ม ๆ ก่อนตอบตกลง

“…เรื่องเมื่อคืน เอมคิดว่าไม่ควรบอกใคร ไม่สิ พี่เซนก็คงไม่บอกใครอยู่แล้ว” เธอนิ่งไปครู่ก่อนจะพูดออกไป แล้วกลับคำเมื่อคิดทวนแล้วว่า ยังไงอีกฝ่ายก็คงไม่ไปบอกใครด้วยนิสัย

ทว่าไม่เป็นอย่างที่เธอคิด

“ซิกรู้เรื่องแล้ว” ประโยคสั้น ๆ ตอบไปด้วยท่าทีไม่ยี่หระพร้อมรอยยิ้มกริ่ม

“รู้ได้ไง พี่บอกเหรอ คนฮอต ๆ แบบนี้มีนิสัยปากกว้างด้วยเหรอเนี่ย” เชอเอมโพล่งออกไปด้วยความตกใจที่คิดว่าเรื่องนี้จะเก็บเป็นความลับไม่บอกใคร

เพราะเธอไม่รู้ว่าจะมีผลดีหรือผลเสียมากน้อยแค่ไหนตามมา ชื่อเสียงของเขา เธอก็ได้ยินมาบ่อยครั้ง ไม่ต่างจากข่าวซุบซิบดาราชื่อดัง ชายหนุ่มน่ะฮอตยิ่งกว่าดาราชายอันดับต้น ๆ ของประเทศเสียอีก ขนาดที่บาร์ของเธอยังมีคนพูดถึงเลย โดยเฉพาะผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นสาวน้อยสาวใหญ่ พูดถึงวันเว้นวันจนเธออดไม่ได้ที่จะตั้งใจฟังเวลาเข้าบาร์ แม้จะรู้จักเขาจากคนอื่น หรือจากซิกก้ามาบ้างแล้ว แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเป็นผู้ชายฮอตขนาดนี้ หนำซ้ำยังเป็นผู้ชายเหลือร้าย

แน่นอน ผู้ชายแบบนี้เธอรับมือไม่ไหวจริง ๆ เธอน่ะเหยื่อของแท้เลย

“เปล่า ซิกมาเจอพี่เพิ่งตื่น หมอนั่นมองก็รู้แล้ว” เขาตอบพลางยิ้มขันน้อย ๆ ที่เห็นสีหน้าตกใจแกมกังวลเล็กน้อย

“เอมจะไปคุยกับเขาทีหลังค่ะ แต่กับคนอื่นเอมขอให้พี่ไม่ต้องบอกใครนะคะ” เธอครุ่นคิดว่าควรจะทำอย่างไรดีแล้วจึงพูดออกไปเมื่อตัดสินใจได้ในที่สุด

“ได้สิ” เซนนิก้าตอบรับด้วยรอยยิ้มปกติ ทว่าทำไมเขาจะต้องทำตามที่เธอบอกด้วยเล่า เธออยากเก็บเป็นความลับก็เก็บไป แต่เขาจะไม่มีทางทำตามที่เธอต้องการเป็นแน่ ได้เขาจนเกือบฟ้าสว่างแล้วจะมาปิดเป็นความลับน่ะหรือ ไม่มีทาง นั่นไม่ใช่นิสัยของเขา

นิสัยน่ะ ชอบเปิด เปิดให้รู้ในแบบฉบับของเขา ทว่าดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ได้แค่เก็บเป็นความลับเท่านั้น แต่กำลังจะจบมันตั้งแต่ตอนนี้ไป ซึ่งเขาไม่มีทางให้เป็นเช่นนั้นแน่ ผู้หญิงที่เขาสนใจไม่เคยหลุดมือไปง่าย ๆ และไม่มีทางที่จะไปจากเขาได้ง่าย ๆ เช่นกัน

“แล้วก็ระหว่างเราคงจบหลังจากที่แยกย้าย...อะไรคะ” เชอเอมหยุดพูดกะทันหัน ก้มมองของที่อยู่ในมือหนาที่ยื่นมาตรงหน้าของเธอ แล้วถามออกไปด้วยความฉงนที่เห็นบัตรสีดำที่ดูก็รู้ได้ทันทีว่าวงเงินในบัตรใบนี้คงมีไม่ต่ำกว่าสิบล้าน

อะไรของเขา คิดจะซื้อกันหรือยังไงนะ

เมื่อคิดว่าเขากำลังมองเธอเป็นผู้หญิงที่ใช้ร่างกายแลกเงินก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที มิหนำซ้ำยังรู้สึกแปลก ๆ ที่คิดว่าเขาไม่ได้มองเธอพิเศษกว่าใครถึงได้คิดจะซื้อเธอแบบนี้ หัวใจก็กระตุกวูบโหวงเหวงอย่างไรบอกไม่ถูก

“พี่ให้เอาไปใช้ ในนี้มีอยู่ยี่สิบล้าน เอมจะทำอะไร ซื้ออะไรก็ได้ แต่พี่ไม่มีทางจบเรื่องของเราอย่างที่เอมต้องการ” เขาให้คำตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสาวเจ้า คล้ายกำลังร่ายมนตร์ให้เธอโอนอ่อนให้กับเขา

“บ้านเอมก็รวย เอมเองก็มีเงินใช้ พี่เซนไม่...” เธอปฏิเสธที่จะไม่ยอมรับในสิ่งที่เขายื่นมาให้

แต่ทว่าเหมือนการปฏิเสธของเธอจะไม่ได้ผลอย่างรุนแรง เพราะเขาไม่คิดจะฟังที่เธอพูดเลยแม้แต่นิด

“แลกกับการที่จะเก็บเป็นความลับ พี่จะไม่บอกกับใครว่าเราข้ามขั้นไปไกลแค่ไหน ตกลงไหม” เขาพูดตัดบทสาวเจ้าพลางขยับเข้าไปใกล้ ในขณะเดียวกันเธอก็ขยับถอยออกห่าง

“แต่เรา...” เธอกำลังบอกว่าระหว่างเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ก็ถูกเขาแย่งพูดอีกตามเคย