บทที่ 2 เกรงใจว่ะ

บทที่ 2 เกรงใจว่ะ

“ขำอีกที กูผลักมึงลงน้ำในห้องกูนี่แหละ”

เคนยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้ แต่ริมฝีปากยังกลั้นยิ้มไม่อยู่

“โอเคๆ ไม่ขำแล้วครับคุณผู้ประสบภัย”

“ไอ้เคน”

“ครับๆ ไม่พูดแล้วครับ”

ถึงปากจะกวน แต่เคนก็เดินเข้าไปช่วยยกของทันที เขากวาดตามองกล่องเอกสาร กระเป๋าเดินทาง โน้ตบุ๊กและกล่องตัวอย่างวัสดุที่เมลพยายามแยกไว้บนโต๊ะ ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ของจำเป็นมีแค่นี้ใช่ไหม”

“มีกระเป๋าเสื้อผ้าอีกใบ แล้วก็กล่องตัวอย่างหินตรงนั้น ห้ามทำตกเด็ดขาด”

“ถ้าตกนี่กูต้องขายไตแทนมึงไหม”

“เออ มึงต้องเอาไตมึงมาขายชดใช้กู”

เคนหัวเราะ ก่อนก้มลงยกกล่องใบใหญ่ขึ้นอย่างระมัดระวัง

“โอเค เดี๋ยวขนพวกของสำคัญออกก่อน”

“ระวังกล่องนั้นด้วยนะ ของลูกค้า”

“เออ รู้แล้วน่า มึงพูดเหมือนกูเป็นโจร”

“มึงดูไม่น่าไว้ใจ”

“อ้าว ไอ้เมล”

เมลช่วยประคองกล่องเอกสารอีกใบขึ้นจากพื้น ก่อนเหลือบมองเคนที่กำลังยกกล่องตัวอย่างวัสดุอย่างระมัดระวัง แล้วถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยใจ ถึงปากมันจะกวนประสาทไปหน่อย แต่ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมา คนแรกที่เธอโทรหาก็มักจะเป็นไอ้เคนอยู่ดี อย่างน้อยในคืนที่ทุกอย่างพังจนแทบไม่รู้จะเริ่มแก้จากตรงไหน เธอก็ยังมีเพื่อนบ้าคนหนึ่งที่ขับรถมาช่วยขนของกลางดึกโดยไม่ถามมากเกินไป แม้ปากมันควรโดนเย็บสักสามเข็มก็ตาม

เมลลดาแทบไม่มีญาติพี่น้องอยู่เมืองไทยเลย พ่อเสียชีวิตไปนานแล้ว ส่วนแม่แต่งงานใหม่และย้ายไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ตั้งแต่เธอขึ้นมหาลัยปีหนึ่ง ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกจึงเหลืออยู่ในรูปแบบของค่าเทอม ค่าใช้จ่ายและข้อความถามไถ่เป็นครั้งคราว

แม่ไม่ได้ทอดทิ้งเธอ อย่างน้อยก็ยังส่งเงินมาให้ใช้จนเรียนจบ แต่เงินไม่เคยแทนความรู้สึกของการมีใครสักคนรออยู่ที่บ้านได้ เพราะโตมากับการจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง เมลลดาจึงกลายเป็นคนที่ไม่ค่อยขอความช่วยเหลือจากใคร อะไรทำเองได้ก็ทำ อะไรแบกเองได้ก็แบก ต่อให้เหนื่อยก็ไม่พูด ต่อให้เจ็บก็กลืนลงคอ แล้วใช้สกิลปากแซ่บกับท่าทางแข็งๆ เป็นเกราะกันตัวเองจากโลกที่ไม่เคยใจดีกับเธอมากนัก

เคนยกของลงไปที่รถอยู่สองรอบ ส่วนเมลก็ช่วยขนเท่าที่สภาพร่างกายยังพอไหว เธอหอบแฟ้มเอกสารลูกค้าแนบอก มืออีกข้างลากกระเป๋าใบเล็กตามไปด้วย ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังช่วยกันขนของลงมารอบสุดท้าย โทรศัพท์ในมือเมลก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

“เดี๋ยวนะ กูรับสายก่อน”

หญิงสาวกดรับทันที พลางใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้ขณะถือแฟ้มเอกสาร

“ฮัลโหลค่ะ”

[สวัสดีครับคุณลูกค้า อีกห้านาทีผมจะถึงแล้วครับ]

เมลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนนึกขึ้นได้ว่าเธอกดสั่งอาหารไว้ตั้งแต่ตอนเริ่มเก็บของ

“อ๋อ ค่ะ เดี๋ยวลงไปนะคะ”

ก่อนวางสาย เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีกอย่าง

“เอ่อ พี่คะ ขอรบกวนได้ไหมคะ”

[ครับ?]

“ช่วยแวะซื้อเบียร์ให้หน่อยได้ไหมคะ สี่กระป๋องก็พอ เดี๋ยวหนูโอนเพิ่มให้พร้อมทิปค่ะ”

ปลายสายเงียบไปแป๊บหนึ่งเหมือนอึ้ง ก่อนหัวเราะเบาๆ

[ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมแวะร้านข้างหน้าให้]

“ขอบคุณมากนะคะ”

เมลกดวางสาย ก่อนถอนหายใจยาว เคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เลิกคิ้วทันที

“มึงถึงขั้นฝากไรเดอร์ซื้อเบียร์แล้วเหรอ”

หญิงสาวหันไปมองเขาหน้านิ่ง

“คืนนี้กูสมควรได้ดื่ม”

“ก็จริง...สภาพ”

ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง แล้วเดินกลับเข้าห้องไปยกของรอบสุดท้าย กว่าจะขนของจำเป็นขึ้นรถครบ ทั้งสองคนก็เปียกเหงื่อปนละอองน้ำจนสภาพไม่ต่างจากเพิ่งผ่านสงครามย่อมๆ มา

เคนปิดฝากระบะดังปัง ก่อนหันมามองเธอ

“คืนนี้มึงไปนอนคอนโดกูก่อนละกัน”

เมลชะงักเล็กน้อย

“เกรงใจว่ะ”

เคนหรี่ตามองเธอทันที

“มึงโทรเรียกกูมาขนของกลางดึก ตอนนี้เพิ่งมาเกรงใจ?”

“เออ ก็เกรงใจแบบมีจังหวะ”

“ประสาท”

เมลหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกของคืนนั้น ก่อนก้มมองเสื้อเชิ้ตเปียกๆ ของตัวเองอย่างเหนื่อยใจ

“กูขออาบน้ำก่อนเลยนะ”

เคนเปิดประตูรถฝั่งคนขับ แล้วหันมายิ้มกวน

“ได้ แต่อย่าทำฝ้าห้องกูถล่มนะ กูไม่มีห้องสำรองให้มึงแล้ว”

“ไอ้เคน!”

เสียงด่าของเมลดาดังไล่หลัง ขณะที่เคนหัวเราะแล้วขับกระบะสีดำเคลื่อนออกไปรอด้านหน้าอย่างรู้จังหวะ

เธอลากกระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายไปเก็บไว้ท้ายรถ Tesla สีขาวของตัวเอง พอดีกับที่ไรเดอร์ขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาจอด หญิงสาวรับถุงอาหารกับของที่ฝากซื้อไว้มาไว้ในมือ จัดการโอนเงินเพิ่มให้เรียบร้อย ก่อนเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วทิ้งตัวลงบนเบาะอย่างหมดแรง

ภายในรถเงียบสนิท ต่างจากความวุ่นวายด้านบนราวกับคนละโลก เมลวางถุงอาหารไว้ข้างเบาะ แล้วเอนหน้าผากพิงพวงมาลัยอยู่พักหนึ่ง ปล่อยให้ไอเย็นจากแอร์ค่อยๆ แผ่ออกมาแตะผิวที่ยังชื้นน้ำ

เธอหลับตาลงช้าๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวยังเปียกแนบผิวจากน้ำที่สาดใส่ตอนฝ้าถล่ม เส้นผมบางส่วนหลุดลุ่ยลงมาปรกแก้ม ความเมื่อยล้าลามตั้งแต่ต้นคอไปจนถึงหัวไหล่

“…เหนื่อยฉิบหาย”

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนถอนหายใจยาว ทันใดนั้น โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างคอนโซลก็สว่างขึ้นพร้อมเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ทันที

[หมาเคนเพื่อนรัก: ขับตามกูมาดีๆ]

[หมาเคนเพื่อนรัก: มึงยังไม่เคยไปคอนโดใหม่กูเดี๋ยวหลง]

[หมาเคนเพื่อนรัก: อย่าหลับในตายกลางทางนะ]

เมลมองข้อความ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ

[เมล: ปากมึงนี่ควรโดนเย็บ]

เธอกดส่ง ก่อนสตาร์ตรถ หน้าจอกลางสว่างขึ้นพร้อมเสียงระบบสั้นๆ เมลถอนหายใจยาว แล้วค่อยๆ ขับตามท้ายรถกระบะของเคนที่เลี้ยวออกสู่ถนนใหญ่ไปก่อน

แสงไฟยามค่ำคืนทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ถนนช่วงเกือบเที่ยงคืนมีรถบางตากว่าปกติ กระจกหน้ารถสะท้อนแสงสีส้มจากไฟข้างทางเป็นระยะ เมลจับพวงมาลัยไว้หลวมๆ พลางมองท้ายรถกระบะคันหน้าอย่างเหม่อลอย วันนี้ทั้งวันเหนื่อยจนเกินจะบรรยายจริงๆ แต่ก็ยังดี...อย่างน้อยคืนนี้เธอก็ไม่ต้องกลับไปนอนเฝ้าฝ้าที่พร้อมจะถล่มใส่หัวอยู่คนเดียว

ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา รถกระบะของเคนก็เลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถใต้คอนโดหรูใจกลางเมือง เมลขับตามเข้าไปจอดข้างๆ ก่อนดับเครื่อง แล้วเอนหลังพิงเบาะอยู่พักหนึ่งเหมือนกำลังรวบรวมพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่

เคนลงจากรถก่อน พร้อมเดินมายืนเคาะกระจกฝั่งเธอเบาๆ

“ไอ้เมล ตื่น”

เมลค่อยๆ ลดกระจกลง ก่อนส่งสายตาอ่อนแรงไปให้

“กูขอนอนตรงนี้ได้ไหม”

“ไม่ได้ เดี๋ยว รปภ. มาไล่มึงหรอก”

“งั้นกูขึ้นไปตายบนห้องมึงก็ได้”

“เออ ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย...ถุ้ย”

หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนยอมเปิดประตูลงจากรถ อากาศยามดึกค่อนข้างเย็น ลมจากลานจอดรถพัดผ่านจนเธอขนลุกนิดๆ เสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้นยิ่งทำให้สภาพตอนนี้ดูน่าเวทนากว่าเดิม เคนกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนส่ายหน้า

“มึงนี่สภาพเหมือนคนหนีน้ำท่วมจริงๆ”

“กูก็หนีน้ำท่วมอยู่จริงๆ ไง”

“เออ ก็จริง”

ทั้งคู่ช่วยกันขนเฉพาะของจำเป็นใส่รถเข็นของคอนโดอยู่พักใหญ่ ทั้งโน้ตบุ๊ก เอกสารลูกค้า เสื้อผ้าสำหรับสองสามวัน แล้วก็กล่องตัวอย่างวัสดุที่เมลหวงยิ่งกว่าชีวิต ส่วนของที่เหลือยังถูกกองไว้ท้ายกระบะ เพราะคืนนี้ดึกเกินกว่าจะจัดการทุกอย่างไหวแล้ว กว่าจะลากของทั้งหมดเข้าไปในลิฟต์ได้ก็เล่นเอาเหนื่อยอีกรอบ เคนยืนเท้าเอวมองกองสัมภาระบนรถเข็น ก่อนส่ายหน้า

“นี่ขนาดเอามาแค่ของจำเป็นนะ”

เมลกอดแฟ้มเอกสารแน่น พลางถอนหายใจยาว

“งานกูทั้งนั้นเลย”

“มึงนี่แบกชีวิตไว้เยอะเกินไปปะ”

“ถ้าหายขึ้นมา ลูกค้าฆ่ากูก่อนแน่”

เคนหลุดขำ ก่อนเอื้อมมือไปช่วยดันรถเข็นต่อ

“โอเคครับคุณผู้ประสบภัย เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาขนที่เหลืออีกที”

เมลยืนพิงผนังลิฟต์เงียบๆ พลางถือถุงข้าวต้มกับเบียร์ไว้ในมือ ส่วนเคนก้มเล่นโทรศัพท์สบายใจเหมือนไม่ใช่คนเพิ่งแบกของมาสองชั่วโมง

‘ติ๊ง’

ประตูลิฟต์เปิดออกตรงชั้นพักอาศัย โถงทางเดินเงียบสงบ ต่างจากความโกลาหลที่คอนโดของเมลอย่างสิ้นเชิง ไฟสีวอร์มส่องสว่างอย่างนุ่มตา พื้นหินอ่อนสะอาดจนแทบสะท้อนเงาได้ เคนเดินนำไปหยุดหน้าห้องหนึ่ง ก่อนกดรหัสผ่านอย่างคุ้นเคย

‘แกร๊ก’

ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับเสียงแมวร้องดัง ทันทีจากด้านใน

“เมี้ยวว!”

เมลกะพริบตา ก่อนจะเห็นเจ้าก้อนขนสีส้มตัวอ้วนพุ่งออกมาต้อนรับเคนอย่างรวดเร็ว

“อ้าว ลูกพ่อ ยังไม่นอนอีกเหรอ”

เคนก้มอุ้มแมวขึ้นมาอย่างคล่องมือ ส่วนเมลยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนหลุดขำออกมาเบาๆ

“ไอ้ส้มอ้วนขึ้นเยอะเลย...”

---

Talk Talk 

นักเขียน: บทนี้เมลยังไม่พ้นสถานะผู้ประสบภัยค่ะ

เมล: ขอร้อง อย่าตอกย้ำ

เคน: แต่สภาพมึงมันได้จริง ๆ

เมล: ไอ้เคน

กะทิ: เมี้ยวว!

นักเขียน: ฝากกดหัวใจให้เมลคนสู้ชีวิต เคนคนปากดี และเจ้าส้มด้วยนะคะ

แล้วคอมเมนต์บอกกันหน่อยว่า ถ้าเป็นเมลคืนนี้ ทุกคนจะขอดื่มเบียร์ก่อน หรืออาบน้ำก่อนดี 5555