บทที่ 1 ชีวิตกูนี่นะ

บทที่ 1 ชีวิตกูนี่นะ

เมลดายืนมองสภาพห้องตัวเองอยู่เงียบๆ ความเหนื่อยสะสมจากทั้งวันค่อยๆ ถาโถมขึ้นมาจนปวดหัวไปหมด

หยดน้ำยังคงร่วงลงมาจากฝ้าเพดานดังแปะ แปะ ไม่หยุด พื้นไม้บริเวณห้องนั่งเล่นเริ่มบวมขึ้นเป็นคลื่นเล็กๆ จากการถูกแช่น้ำ ส่วนโซฟาสีครีมตัวโปรดก็เปียกไปเกือบครึ่ง

“…เออ เอาให้สุดไปเลย”

หญิงสาวพึมพำด้วยเสียงแห้งๆ ก่อนรีบเดินลุยน้ำเข้าไปด้านในห้อง ยกโน้ตบุ๊ก เอกสารงาน และกล่องตัวอย่างวัสดุ ไปวางบนโต๊ะกินข้าวที่ยังพอแห้งอยู่

พนักงานนิติรีบเดินตามเข้ามา

“เดี๋ยวทางเราช่วยย้ายของนะครับคุณเมล”

“ขอบคุณค่ะ ฝากระวังกล่องนั้นหน่อยนะคะ ในนั้นมีตัวอย่างหินของลูกค้า ถ้าพังเมลคงต้องขายไตจริงๆ”

อีกฝ่ายพยักหน้าทันทีก่อนช่วยยกของไปไว้บนโต๊ะ เมลก้มมองพื้นไม้ที่เริ่มโก่งตัว ก่อนถอนหายใจยาว

“พื้นน่าจะบวมหมดแล้ว…”

พนักงานนิติบุคคลมองตาม ก่อนอธิบายอย่างระมัดระวัง

“เบื้องต้นต้องให้ช่างขึ้นไปเช็กห้องด้านบนก่อนครับ ว่าน้ำรั่วมาจากท่อหรือจุดใช้น้ำตรงไหน ถ้ายังมีน้ำไหลอยู่ต้องปิดวาล์วให้เรียบร้อยก่อน ส่วนฝ้าห้องคุณเมลน่าจะต้องเปิดบางจุดเพื่อระบายน้ำที่ค้างอยู่ แล้วค่อยเช็กระบบไฟกับพื้นไม้อีกทีครับ”

หญิงสาวเงยหน้ามองฝ้าที่บวมแอ่นเหนือหัวอย่างระแวง คราบน้ำสีเข้มลามกินพื้นที่เกือบครึ่งเพดานห้องนั่งเล่นแล้ว

“มันจะร่วงไหมเนี่ย…”

“มีโอกาสครับ ถ้าน้ำยังค้างอยู่ด้านบนเยอะ”

“…”

“คืนนี้ผมว่าไม่ควรนอนในห้องนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ทางโครงการจะให้ทีมช่างกับฝ่ายอาคารเข้ามาตรวจความเสียหายละเอียดอีกที ถ้าต้องรื้อฝ้าหรือเกี่ยวกับระบบไฟ อาจต้องให้วิศวกรเข้ามาดูร่วมด้วยครับ”

เมลยกมือกุมหน้าผาก สีหน้าเหมือนอยากลาออกจากชีวิตสักห้านาที

“แล้วค่าเสียหายใครรับผิดชอบคะ”

“เบื้องต้นถ้าเกิดจากห้องด้านบน ทางโครงการจะประสานกับเจ้าของห้องและประกันให้อีกทีครับ แต่ตอนนี้ต้องหยุดความเสียหายก่อน”

หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ อย่างเข้าใจ จริงๆ เธอก็รู้ขั้นตอนพวกนี้ดีอยู่แล้ว เพราะเคยเจอเคสลูกค้าคอนโดน้ำรั่วมาหลายครั้ง ไม่คิดว่าวันหนึ่งมันจะมาเกิดกับห้องของตัวเอง

เมลทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งอย่างหมดแรง ก่อนเงยหน้ามองสภาพห้องที่ตัวเองแต่งอยู่เป็นปี ตอนนี้มันแทบไม่เหลือสภาพเดิมแล้ว

“…ชีวิตกูนี่นะ”

เสียงน้ำหยดยังคงดังต่อเนื่องอยู่ภายในห้องเงียบๆ เมลดานั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนสุดท้ายจะยกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆ เหมือนพยายามปลุกตัวเองให้กลับมามีสติอีกครั้ง ร้องไห้ไปก็ไม่ได้ทำให้ฝ้ากลับขึ้นไปติดเพดานเอง ตอนนี้ต้องคิดก่อนว่าจะเอายังไงต่อ

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปโน้ตอย่างรวดเร็ว ไล่เช็กของจำเป็นในหัวทันที เมลลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ก่อนหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีดำออกมาแล้วเริ่มโยนเสื้อผ้าลงไปแบบแทบไม่ดู ส่วนของงานยังถูกแยกไว้อีกฝั่งอย่างระวัง

พนักงานนิติที่ยืนอยู่ด้านหลังมองเธออย่างเกรงใจ

“ถ้าคุณเมลต้องการ เดี๋ยวพรุ่งนี้ทางโครงการจะให้แม่บ้านขึ้นมาช่วยเก็บความสะอาดบางส่วนนะครับ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เมลตอบพลางยัดเสื้อยืดลงกระเป๋าเพิ่มอีกสองสามตัว ก่อนชะงักเมื่อหยดน้ำเย็นๆ หล่นใส่แขน เธอเงยหน้าขึ้นทันที

‘แอ๊ด’

เสียงเบาๆ ดังขึ้นจากฝ้าเพดานด้านบน พนักงานนิติเบิกตากว้าง

“คุณเมลครับ ถอยก่อนครับ!”

‘พรึ่บ!’

แผ่นฝ้าบริเวณมุมห้องทรุดตัวลงมาทันทีพร้อมน้ำจำนวนมากที่สาดกระจายลงพื้นเสียงดังโครม

“เชี่ย!”

เมลถอยหลบไม่ทัน ทำให้น้ำกระเด็นใส่เสื้อเชิ้ตจนเปียกไปครึ่งตัว ทั้งห้องเงียบไปสองวินาที ก่อนหญิงสาวจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างคนเริ่มประสาทจะกิน

“…เออ ดี”

เธอพยักหน้าช้าๆ

“เอาให้จบคืนนี้ไปเลยก็ได้”

เมลสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ ทั้งที่ความจริงอยากนับถึงหนึ่งแล้วกรี๊ดใส่ฝ้าเพดานมากกว่า เธอเหลือบมองสภาพห้องตัวเองที่ตอนนี้เหมือนผ่านสงครามย่อมๆ มา ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์ที่อยู่บนสุดของรายการโปรด บุคคลคนเดียวที่เธอกล้าโทรหาในสภาพชีวิตพังตอนเกือบเที่ยงคืนแบบนี้

ปลายสายรับเร็วมาก ราวกับอีกฝ่ายยังไม่ได้นอน

[ว่าไง]

เสียงผู้ชายคุ้นหูดังขึ้นจากปลายสาย น้ำเสียงยังติดกวนเหมือนเดิม จนเมลแทบอยากวางสายใส่ทั้งที่ตัวเองเป็นคนโทรไปก่อน

“มึง”

น้ำเสียงของเธอนิ่งผิดปกติจนปลายสายเงียบไปเล็กน้อย

เขาจับความผิดปกติในน้ำเสียงเธอได้แทบจะในวินาทีนั้น เพราะเมลในเวลาปกติไม่มีทางโทรมาแล้วเปิดบทสนทนาด้วยเสียงนิ่งขนาดนี้ อย่างน้อยเธอต้องด่าเขาสักคำก่อน

[…เกิดอะไรขึ้น]

“ฝ้าห้องกูเพิ่งถล่ม”

[ห๊ะ!?]

[เดี๋ยวนะ มึงโอเคไหม โดนอะไรหรือเปล่า]

“ไม่โอเคเท่าไร”

เมลตอบพลางมองสภาพห้องตัวเองที่ตอนนี้แทบไม่เหลือสภาพเดิม น้ำกับเศษฝ้ากระจายเต็มพื้นไปหมด

“ห้องกูใกล้เป็นสระว่ายน้ำละ...แล้วคืนนี้กูน่าจะไร้บ้าน”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังประมวลผลระหว่างความเป็นห่วงกับความอยากขำ ก่อนเสียงถอนหายใจแรงๆ จะดังลอดมา

[ฮ่าๆๆ โอ๊ย ขำสภาพมึงตอนนี้แม่งนึกภาพออกเลย]

“ไอ้เคน”

[โอเคๆ กูไม่ขำละ มึงเก็บของจำเป็นก่อน เดี๋ยวกูขับรถไปรับ]

“เอากระบะมานะ ของกูเยอะ”

[เออๆ รู้แล้วน่า]

เมลก้มมองกล่องตัวอย่างวัสดุ กระเป๋าเดินทาง แล้วก็เอกสารงานกองโต ก่อนถอนหายใจยาวจนไหล่ตก

“รีบมา กูหิวจะตายอยู่ละ”

[โอเคๆ เดี๋ยวอีกประมาณสี่สิบนาทีกูถึง]

“เร็วหน่อยนะ เดี๋ยวกูสั่งอาหารรอ เอาไปกินที่คอนโดมึง”

[ครับคุณเมล]

เมลกดวางสาย ก่อนถอนหายใจยาวแล้วหันกลับไปมองห้องตัวเองอีกครั้ง สภาพตรงหน้าทำให้เธออยากนั่งลงกลางพื้นแล้วปล่อยชีวิตให้ไหลไปกับน้ำสักห้านาที แต่ความจริงคือถ้านั่งลงตอนนี้ กางเกงคงเปียกเพิ่มอีกตัวและเธอยังไม่มีอารมณ์ซักผ้าหนีน้ำท่วมตอนเกือบเที่ยงคืน

หญิงสาวจึงกัดฟันพับแขนเสื้อขึ้น แล้วเริ่มแยกของจำเป็นออกจากความพังตรงหน้า เสื้อผ้าถูกโยนลงกระเป๋าแบบพอเอาชีวิตรอดได้ ส่วนโน้ตบุ๊ก เอกสารลูกค้า และกล่องตัวอย่างวัสดุถูกวางแยกไว้อย่างระมัดระวังราวกับเป็นของศักดิ์สิทธิ์ประจำตัว

ระหว่างนั้นพนักงานนิติบุคคลกับช่างยังเดินเข้าออกห้องไม่หยุด เสียงวิทยุสื่อสาร เสียงน้ำหยด และเสียงรองเท้าเหยียบน้ำดังปะปนกันจนห้องที่เคยเป็นพื้นที่พักใจของเธอกลายเป็นไซต์งานย่อมๆ ไปเรียบร้อย

เมลก้มดูนาฬิกาหลายครั้ง ทั้งหิว ทั้งเหนื่อย ทั้งอยากอาบน้ำ แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ยืนเช็กลิสต์ของจำเป็นในโทรศัพท์ไปพลาง ขยับของหนีน้ำไปพลาง จนกระทั่งประมาณสี่สิบนาทีต่อมา โทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

[ถึงละ ลงมารับหน่อย]

“เค กำลังลง”

เมลตอบสั้นๆ ก่อนหยิบกระเป๋าสะพายกับคีย์การ์ดติดมือ แล้วเดินออกจากห้องท่ามกลางความวุ่นวายของช่างและพนักงานนิติ

เคนหรือคณิน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเมลตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายไปจนถึงมหาวิทยาลัย ทั้งคู่เรียนคณะเดียวกันและเป็นตัวป่วนประจำรุ่นพอๆ กัน จุดเริ่มต้นของความสนิทไม่ได้มาจากเรื่องสวยงามอะไรนัก แต่เริ่มจากวันที่เมลดาเกือบโดนนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งรุมตบหลังโรงเรียน

เคนที่เดินผ่านมาเห็นเข้าพอดีและจำได้ว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมห้อง จึงพุ่งเข้าไปช่วยแบบไม่คิดชีวิต สุดท้ายแทนที่จะรอดแบบเท่ๆ ทั้งคู่กลับโดนลากเข้าห้องปกครองด้วยกัน หลังจากวันนั้นทั้งคู่ก็กลายเป็นเพื่อนที่ไปไหนไปกันมาตลอดหลายปี

เคนเป็นคนเข้ากับคนง่าย ขี้เล่น ปากกวน แต่ชอบสร้างเสียงหัวเราะ ส่วนเมลก็เป็นผู้หญิงประเภทที่คุยเก่ง ทันคนและปากไวไม่แพ้กัน เวลาอยู่ด้วยกันทีไร คนรอบข้างปวดหัวทุกที เพราะเถียงกันเก่งเหมือนหมาสองตัวที่ไม่มีใครยอมใคร

ที่สำคัญ…เคนเป็นเกย์

เพราะแบบนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลยตรงไปตรงมาตั้งแต่แรก ไม่มีเส้นแบ่งน่าอึดอัดอะไรให้ต้องระวัง เมลสามารถโทรด่าเคนตอนตีสองได้ ในขณะที่เคนก็สามารถบุกเข้าห้องเธอมานอนเล่นเหมือนเป็นบ้านตัวเองได้

ทันทีที่เดินออกมาหน้าคอนโด รถกระบะสีดำคันหนึ่งก็ค่อยๆ เลี้ยวเข้ามาจอดตรงหน้า ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นเปิดประตูแล้วก้าวลงมาจากฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว ผมสั้นดูยุ่งนิดๆ เหมือนเพิ่งรีบออกจากบ้าน ใบหน้าหล่อแบบตี๋ๆ ที่ชนิดที่มองแวบแรกก็รู้ว่าเจ้าตัวกวนประสาทแน่นอน ดวงตาคมใต้คิ้วเข้มกวาดมองสภาพเพื่อนสาวตรงหน้า ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เชี่ย หนักจริงว่ะ”

ชายหนุ่มเดินเข้ามาหา ก่อนก้มมองเสื้อเชิ้ตที่เปียกไปครึ่งตัวของเธอ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

“มึงไปเล่นน้ำมาหรือไง”

ทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน เมลก็ถอนหายใจเหมือนคนใกล้หมดพลังทันที

“กูจะร้องไห้ละนะ”

เคนหลุดขำทันที

“ร้องดิ กูเตรียมถ่ายลงสตอรี่รอเลย”

เมลถลึงตาใส่เขาทันที ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว จนแทบไม่มีแรงจะด่า แต่สายตายังพร้อมฆ่าเพื่อนสนิทได้อยู่

“ฝ้าเกือบถล่มใส่กูตายแล้วเนี่ย มึงยังมาตลกอีก”

เคนหลุดขำออกมาทันที แต่พอเห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของเธอจริงๆ รอยยิ้มก็ค่อยๆ จางลง

“โอเคๆ ขึ้นไปดูของก่อน เดี๋ยวกูช่วยขน”

หญิงสาวพยักหน้า ก่อนพาอีกฝ่ายขึ้นไปบนห้อง

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เคนก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสภาพทางเดินหน้าห้องของเธอ

“โห…”

น้ำยังคงนองอยู่บนพื้น ส่วนหน้าห้องก็เต็มไปด้วยเศษฝ้าและอุปกรณ์ของช่างที่กำลังเร่งจัดการระบบน้ำกันอยู่

เมลเปิดประตูห้องให้เพื่อนดูเงียบๆ เคนมองเข้าไปด้านใน ก่อนหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

“นี่ห้องนอนหรือฉากหนังภัยพิบัติวะ..กูนึกว่าสึนามิถล่มห้องมึง”

---

Talk Talk

เปิดบทแรกมาก็ให้เมลรับบทผู้ประสบภัยน้ำท่วมในห้องตัวเองไปเลยค่ะ ฝ้าถล่มไม่พอ ชีวิตยังจะพาไปเจอความวุ่นวายชุดใหญ่กว่าเดิมอีก

ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เมลด้วยนะคะ เพราะดูทรงแล้วชีวิตนางยังไม่หยุดแกล้งง่ายๆ แน่นอน