บทนำ

บทนำ

ฝุ่นสีขาวลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศภายในไซต์งานรีโนเวตคาเฟ่หรูย่านทองหล่อ เสียงสว่าน เสียงตัดไม้และเสียงช่างตะโกนคุยกันดังแข่งกับเพลงร็อกเก่าๆ ที่เปิดคลอจากลำโพงตัวเล็กมุมห้อง

“พี่ชัย! บอกแล้วว่าเคาน์เตอร์มันต้องขยับอีกสิบเซน! พี่โยนตลับเมตรทิ้งไปแล้วเหรอคะ ถึงไม่เอามาวัด!”

เสียงผู้หญิงดังขึ้นชัดเจนเหนือความวุ่นวายทั้งหมด

หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีผู้มีใบหน้าสวยคมยืนอยู่กลางไซต์งานที่เต็มไปด้วยเสียงสว่านและกลิ่นฝุ่น ดวงตาเรียวยาวของเธอดูเฉี่ยวขึ้นเล็กน้อยยามจดจ่อกับงานตรงหน้า ริมฝีปากสีแดงระเรื่อขยับสั่งงานอย่างฉะฉาน จนช่างทั้งไซต์แทบไม่มีใครกล้าทำงานพลาดต่อหน้าเธอ ผมยาวสีดำถูกมัดรวบขึ้นอย่างลวกๆ ด้วยดินสอหนึ่งแท่ง มีปอยผมบางส่วนหลุดลงมาข้างแก้ม ยิ่งขับให้ใบหน้าของเธอดูสวยสะดุดตาอย่างเป็นธรรมชาติ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงยีนส์สีเข้มทำให้รูปร่างสูงเพรียวของเธอดูทะมัดทะแมงและโดดเด่นท่ามกลางความวุ่นวายของไซต์งาน แม้รองเท้าผ้าใบคู่เก่าจะเต็มไปด้วยคราบฝุ่น แต่กลับไม่ได้ลดทอนเสน่ห์ความมั่นใจของหญิงสาวลงเลยแม้แต่น้อย

เมลดาเป็นอินทีเรียดีไซเนอร์ฟรีแลนซ์ที่กำลังมีชื่อเสียงในวงการ เธอไม่ได้มีดีเพียงความคิดสร้างสรรค์และรสนิยมในการออกแบบ แต่ยังขึ้นชื่อเรื่องความลุย งานหนักแค่ไหนก็ลงมือเองได้หมด ตั้งแต่คุมช่าง ตรวจตัวอย่างวัสดุ ยันเดินตรวจไซต์ตั้งแต่เช้าจนดึก ถึงหน้าจะสวยคมจนลูกค้าหลายคนเผลอมองซ้ำ แต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับทำให้ช่างทั้งไซต์ไม่กล้าพูดเล่นด้วยแม้แต่คนเดียว เพราะเมลดาไม่ได้มีแค่สายตาคม เธอยังมี “สกิลปาก” ที่คมไม่แพ้คัตเตอร์ในกล่องเครื่องมือ งานเบี้ยวหนึ่งเซน เธอมองออก สีเพี้ยนหนึ่งเฉด เธอจับได้ และถ้าใครกล้าทำงานพลาดแบบไม่มีเหตุผลรองรับ สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่แค่การแก้งาน แต่เป็นคำบ่นชุดใหญ่ที่ฟังจบแล้วอยากกลับไปเกิดใหม่เลยทีเดียว

“โอ๊ย ก็พี่คิดว่ามันพอ...”

“พี่ชัยคะ…ถ้าใช้ความคิดสร้างตึกได้ ป่านนี้วิศวกรตกงานหมดแล้วค่ะ”

เมลสวนกลับทันที ก่อนเดินตรงเข้าไปดูแบบด้วยตัวเอง มือเรียวชี้ตำแหน่งบนแปลนอย่างคล่องแคล่ว

“ตรงนี้ต้องถอยอีกสิบเซน วัดให้เป๊ะค่ะ”

พี่ชัยยกมือเกาหัวแกรกๆ อย่างจนมุม

“โอเคๆ เดี๋ยวพี่แก้”

“ค่ะ ขอแบบแก้จริงนะคะ ไม่ใช่แก้ในใจ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ จากช่างด้านหลังทันที พี่ชัยได้แต่ส่ายหน้าอย่างยอมแพ้ ก่อนรีบเรียกคนมายกเคาน์เตอร์ออกตามที่เธอสั่ง คนพวกนี้ล้วนเป็นทีมช่างประจำที่ร่วมงานกับเมลดามาหลายโปรเจกต์แล้ว จึงรู้ดีว่านิสัยของหญิงสาวเป็นอย่างไร ปากเธออาจจัด คำพูดอาจตรงจนบางครั้งแทงใจดำไปบ้าง แต่ทุกคนก็รู้ว่าเมลดาไม่ได้เป็นคนใจร้าย เธอเพียงจริงจังกับงานมากกว่าคนทั่วไป และถ้าช่างคนไหนทำงานดี เธอก็ชมตรงๆ ที่สำคัญเธอจ่ายค่าจ้างตรงเวลา และให้ค่าตอบแทนไม่เคยกดราคา ไม่เคยเอาเปรียบใคร บางครั้งก็พาไปเลี้ยงอย่างใจปล้ำ เพราะอย่างนั้นต่อให้โดนเธอดุบ้าง แซวบ้าง หรือเหน็บจนหน้าชาเป็นบางครั้ง ทีมช่างก็ยังเต็มใจทำงานกับเธอเสมอ

เมลถอนหายใจเบาๆ แล้วก้มดูแบบต่อ มือเรียวขยับพลิกกระดาษอย่างรวดเร็ว ดวงตาเฉี่ยวคมกวาดมองรายละเอียดรอบไซต์แทบทุกจุดราวกับเรดาร์

“ไฟตรงมุมโน้นยังไม่เปลี่ยนอีกเหรอคะ”

ช่างไฟสะดุ้งทันที

“เอ่อ…กำลังรอไฟส่งมาครับ”

“โอเคค่ะ งั้นพอของมาถึงรบกวนรีบเปลี่ยนเลยนะคะ เมลตามสามรอบแล้ว รอบที่สี่เมลจะปีนไปเปลี่ยนเองแล้วนะ”

“ครับๆ คุณเมล...ของมาแล้วจะเปลี่ยนให้ทันทีเลยครับ”

เวลาทำงานผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความวุ่นวายของไซต์งาน เสียงสว่านยังดังสลับกับเสียงช่างเดินคุยกันไม่หยุด เมลเดินตรวจงานอยู่แทบทุกมุมของร้าน ตั้งแต่เช็กงานไม้ เคาน์เตอร์ไปจนถึงโทนไฟตามมุมต่างๆ กว่าจะรู้ตัวอีกที ท้องฟ้าด้านนอกก็เปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงของช่วงเย็นไปแล้ว หญิงสาวก้มมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนถอนหายใจเบาๆ หนึ่งทุ่มครึ่ง มากกว่าที่เธอแพลนไว้เกือบสองชั่วโมง

หลังเก็บแบบแปลนและเคลียร์งานทุกอย่างเสร็จ เมลก็ขับรถกลับคอนโดด้วยสภาพเหนื่อยล้าเต็มที ไหล่ตึงไปหมดจากการยืนคุมงานทั้งวัน  แต่ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกบนชั้นของตัวเอง เธอก็ต้องชะงัก พื้นทางเดินเปียกชื้นผิดปกติ เสียงน้ำหยดดังเป็นระยะ พร้อมกับพนักงานนิติสองสามคนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องของเธอ

หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีแล่นผ่านอกอย่างไร้เหตุผล

“…อย่าบอกนะ”

เธอรีบสาวเท้าไปข้างหน้าเร็วขึ้น ก่อนภาพตรงหน้าจะทำให้หลุดสบถออกมาทันที

“เชี่ย…”

น้ำไหลออกมาจากใต้ประตูห้องของเธอไม่หยุด พื้นหน้าห้องเปียกไปหมดจนสะท้อนแสงไฟบนเพดานเงาวับ พนักงานนิติสองสามคนกำลังยืนคุยกับช่างอย่างวุ่นวาย ข้างผนังมีถังพลาสติกถูกตั้งเรียงไว้รองน้ำที่หยดลงมาจากฝ้าเพดานตรงทางเดินเป็นระยะ

ทันทีที่เห็นเธอ ชายวัยกลางคนในชุดสูทรีบเดินเข้ามา

“คุณเป็นเจ้าของห้องใช่ไหมครับ”

“ค่ะ เกิดอะไรขึ้นคะ”

“ผมโทรหาคุณหลายสายแล้ว แต่ติดต่อไม่ได้เลยครับ พอดีห้องด้านบนน่าจะท่อแตก น้ำไหลลงมาตั้งแต่ช่วงเย็น ตอนนี้เริ่มกระทบหลายห้องแล้วครับ แต่ว่าห้องคุณดูจะหนักที่สุดครับ”

เมลยกโทรศัพท์ขึ้นดู ก่อนพบว่าแจ้งเตือนสายไม่ได้รับเด้งขึ้นมาเกือบสิบสาย…ตอนอยู่ไซต์งานเธอไม่ได้เปิดเสียงไว้

“แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ”

“เจ้าของห้องด้านบนยังติดต่อไม่ได้ครับ ทางนิติกำลังให้ช่างเปิดห้องเข้าไปก่อน เพราะถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ ความเสียหายอาจหนักกว่าเดิมครับ”

เมลเงยหน้ามองฝ้าเพดานบริเวณทางเดิน คราบน้ำสีเข้มลามเป็นวงกว้างจนแผ่นฝ้าบางส่วนเริ่มบวมและแอ่นลงมาอย่างน่ากลัว หยดน้ำร่วงลงมากระทบพื้นไม่ขาดสายดังแปะๆ ราวกับอีกไม่นานมันอาจทะลุลงมาทั้งแผ่น

หัวคิ้วของเมลขมวดแน่นทันที

“แล้วห้องฉันล่ะ”

พนักงานนิติเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่ออย่างเกรงใจ

“รบกวนคุณเมลเปิดห้องให้หน่อยได้ไหมครับ ตอนนี้น้ำซึมออกมาจากใต้ประตูค่อนข้างเยอะทางเรากลัวว่าข้างในอาจจะเสียหายหนัก”

เมลหลับตาลงช้าๆ อย่างพยายามตั้งสติ ทั้งวันเธอเพิ่งผ่านไซต์งานวุ่นวาย ลูกค้าเปลี่ยนแบบไม่หยุด ช่างวัดงานผิด แถมยังแทบไม่ได้กินข้าวตรงเวลา พอกลับถึงคอนโด สิ่งที่เจอกลับเป็นคอนโดตัวเองกำลังจะจมน้ำ

เธอเม้มปากแน่น ก่อนรีบหยิบคีย์การ์ดกับกุญแจออกจากกระเป๋า มือเรียวสอดกุญแจเข้าประตูอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นอับชื้นก็พุ่งออกมาทันทีพร้อมเสียงน้ำหยดดังถี่รัว หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพภายในห้อง

พื้นไม้บริเวณห้องนั่งเล่นเปียกชื้นไปเกือบหมด น้ำหยดลงมาจากฝ้าเพดานไม่หยุด คราบน้ำสีเข้มลามเป็นวงกว้างจนแผ่นฝ้าบางส่วนเริ่มบวมและแอ่นลงมาอย่างน่ากลัว ราวกับอีกไม่นานมันอาจทะลุลงมาทั้งแผ่น

“โอ๊ยยย…”

เมลดายกมือกุมหน้าผากทันที ตรงมุมห้องยังมีแบบงานกับกล่องตัวอย่างวัสดุที่เธอกองไว้ตั้งแต่เมื่อคืน บางส่วนเริ่มถูกน้ำซึมเข้าไปแล้ว

‘ฉิบหายจริงๆ ด้วย’