2.1 : เจียงซิงเยี่ยน

@เรือนนอนเจียงซิงเยี่ยน

บุรุษตาบอดในชุดสีขาวสะอาดหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินใส่ถ้วยอย่างชำนาญถึงแม้จะตาบอดแต่ก็เป็นผู้มีวรยุทธ์ทำให้ประสาทการรับรู้ส่วนอื่นเด่นชัดขึ้น เขาใช้ชีวิตอยู่กับความมืดเช่นนี้มาแรมปีแล้ว ยังจำวันที่โดนควักลูกตาออกไปได้ดี มันเจ็บปวดปานจะขาดใจตายแต่เขาไม่ขัดขืนเลยเพราะคนที่ทำคืออู๋เซียนลี่ สตรีที่เขามอบหัวใจให้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน

"อาเยี่ยนเจ้าอยู่ในห้องหรือไม่?" เสียงหวานนุ่มของอู๋เจียดังขึ้นที่หน้าห้อง

"ข้าอยู่ เชิญท่านพี่รอง" เขาตอบกลับไปเสียงนุ่ม

อู๋เจียเข้ามาในห้องพร้อมกับปิ่นโตอาหาร นางวางมันลงบนโต๊ะแล้วเปิดออกเพื่อให้น้องชายได้กิน "วันนี้ข้าทำไก่หวานมาให้เจ้าแล้วก็เซาปิ่งของโปรดของเจ้าด้วย"

"ขอบคุณท่านพี่รอง" มือเรียวขาวเลื่อนมาจับตะเกียบแต่ก็พลาดจนมันร่วงหล่น อู๋เจียจึงก้มเก็บให้ก่อนจะยัดมันใส่ในมือน้องชายบุญธรรม

"เจ้าอยู่ผู้เดียวลำบากเช่นนี้ ข้าก็บอกแล้วว่าเดี๋ยวจะหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า แต่เจ้าก็ไม่เอา"

"ไม่ลำบากหรอกท่านพี่รอง ข้าชินเสียแล้ว"

"ชินกับความลำบากน่ะหรือ เจ้าจะชินกับเรื่องเช่นนี้มิได้หรอก"

"ถ้าความลำบากของข้าทำให้ท่านหญิงใหญ่พึงพอใจได้ ข้าผู้น้อยก็ยินดี"

"ข้าก็จนปัญญาจะช่วยเจ้านัก ตัวข้าเองก็ขัดใจนางมิได้" อู๋เจียนกมือขึ้นลูบหัวเจียงซิงเยี่ยนด้วยความเอ็นดู ยังไงเสียเขาก็เป็นน้องน้อยของนางถึงจะเป็นเพียงน้องบุญธรรมก็ตาม

"มิเป็นอันใดท่านพี่รอง ข้ามิเป็นอันใดจริง ๆ"

เขาคีบไก่หวานขึ้นมากินอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าจะทำกิริยาไม่งามต่อหน้าของผู้เป็นพี่สาวที่แสนดีกับเขาเหลือเกิน อู๋เจียมองดูอย่างสงสารยิ่งนัก แต่จะให้นางยื่นมือเข้าไปช่วยก็ยื่นได้ไม่มาก คราที่เจียงซิงเยี่ยนโดนควักลูกตานางเองก็อยู่ด้วย แต่ช่วยอันใดไม่ได้เพราะอู๋เซียนลี่ขู่ว่าจะส่งนางไปแต่งงานเข้าจวนอ๋องเสียซึ่งนางไม่อยากไปเป็นอนุผู้ใด

ผู้เป็นมารดาเสียไปนานแล้ว ส่วนผู้เป็นบิดา 'อู๋เซิน' ก็ตัดทางโลกขึ้นคุนหลุนซานไปเสียแล้ว ทำหน้าที่เฝ้าเตาหลอมโอสถทิพย์ ไม่ได้ลงมายุ่งกับพวกนางอีก ยกหน้าที่เจ้าสกุลให้อู๋เซียนลี่จัดการทุกอย่าง อำนาจการปกครองจึงเป็นสิทธิ์ขาดของพี่ใหญ่ที่ตัดสินใจได้เลยไม่ต้องถามบิดา เลยไม่มีผู้ใดกล้าขัดทั้งนั้น

แต่นี่อาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่อู๋เซียนลี่ตั้งท่าเกลียดชังเจียงซิงเยี่ยน มันก็จริงที่บิดาของพวกนางรับเขามาเป็นบุตรบุญธรรมแต่ไม่เคยเลี้ยงดู นำเขามาฝากไว้ที่ยอดเขาเซี่ยไป๋แห่งนี้ให้พี่ใหญ่ดูแลและกลับขึ้นคุนหลุนซานไป มันเหมือนโยนภาระให้อู๋เซียนลี่ก็ไม่ผิด

..........

อู๋เซียนลี่เดินวนภายในหอตำราที่ตั้งอยู่บนภูเขาหิมะสูงที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่หิมะสีขาวโพลน เกล็ดเหมันต์ไหลผ่านม่านตาที่ทอดมองออกมาจากหน้าต่างบานใหญ่ ในยามนี้นางต้องใส่อาภรณ์ค่อนข้างหนาเพราะอากาศหนาวมาก ความจริงถึงแม้จะบรรลุขั้นตี้เซียน ไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงอากาศเย็นหรือร้อนอยู่ แต่แค่อากาศพวกนั้นทำอะไรนางไม่ได้ ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดหรือไม่ดีอะไร รับรู้และเฉยเมยกับมันหาได้สะทกสะท้านมากกว่า

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหนาวยะเยือกเพราะพลังหยางในตัวยังไม่สมดุลจากอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ อู๋เจียเล่าให้ฟังว่านางออกไปสู้รบกับปีศาจจิ้งจอกเก้าหางแต่ก็พลาดท่าบาดเจ็บสาหัสเสียได้ ร่างกายถูกพิษจนสุดท้ายน่าจะเป็นเหตุทำให้ตายแล้วนางเข้ามาสิงในร่างนี้แทน ถ้าได้เจอนางจิ้งจอกอีกครั้งนางจะสู้ได้ไหมเนี่ย ไม่ได้ฝึกวรยุทธ์มาด้วยจะออกกระบวนท่าถูกหรือเปล่าก็ไม่รู้ สงสัยต้องหาตำรามาฝึกฝนตนเองเสียหน่อยจะได้ไม่โชว์โง่ต่อหน้าผู้อื่น เดี๋ยวเขาจะหาว่าเป็นถึงตี้เซียนแต่ดันโง่เขลา

ตอนนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นเจียงซิงเยี่ยนที่เดินผ่านมาพอดี เขายังคงสวมใส่ชุดสีขาวสะอาดสะอ้านจนแทบจะกลมกลืนไปกับพื้นหิมะเชียว มือข้างหนึ่งถือไม้แกว่งไปใจอากาศเพื่อจับทางเดิน ผ้าคาดปิดตาสีแดงสดของเขามันทำให้โดดเด่นขึ้นมา เห็นแล้วก็เวทนาเหลือเกินเจ้าของร่างเดิมทำไมใจดำอำมหิตได้ถึงเพียงนี้นะ ไม่ยอมรับเขาเป็นน้องชายบุญธรรมแล้วยังจะทำร้ายเขาอีก

"อ๊ะ!"

อู๋เซียนลี่รีบหันตัวหลบเข้าข้างผนังในทันทีเมื่อเจียงซิงเยี่ยนหันมามองทางนางจนตำราที่วางอยู่ข้าง ๆ หล่นลงพื้น สัญชาตญาณเลยสั่งให้นางพุ่งตัวไปรับแต่ไม่รู้รับอีท่าไหนทั้งตำราและตัวนางต่างคะมำลงไปกับพื้นจนจมูกโขกเข้ากับพื้นอย่างแรง ปวดหนึบคล้ายดั้งจะหักจนต้องร้องโอดครวญออกมา

"โอ๊ย! จะ… เจ็บชะมัด" นางบ่นพึมพำขณะจับที่จมูกของตัวเองเมื่อเอามือออกมาก็ต้องตกใจที่มีเลือดติดมาด้วยจนต้องรีบเงยหน้าขึ้นแล้วยกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่กำลังไหลออกมาทางจมูกของนาง

"บ้าเอ๊ย! เขาตาบอดนี่ แล้วข้าจะหลบเพื่อ?"

นางได้แต่ร้องถามตนเองอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องรีบหันตัวหลบจนสุดท้ายล้มหน้าคะมำจนได้เลือดแบบนี้ด้วย เจ็บเนื้อเจ็บตัวไม่เข้าเรื่องเลยจริง ๆ

แต่อยู่ดี ๆ เสียงเปิดประตูหอตำราก็ดังขึ้นจนอู๋เซียนลี่ตกใจรีบหมุนตัวแอบหลังชั้นตำราในทันทีก่อนจะมองดูเงาของผู้มาใหม่ เงาร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีขาวแสนคุ้นตานั่นมันเจียงซิงเยี่ยน

'ให้ตายสิ! เขามาทำอะไรที่นี่กัน ตาก็บอดยังจะเดินมาถูกอีกนะเจ้าเด็กคนนี้นี่ ข้าก็หนีเจ้าแทบแทรกแผ่นดินลงนรก แต่เจ้าก็ยังจะตามข้าลงนรกอีกนะ'

หรือต้องตบต้องตีถึงจะดีขึ้นหน่อย?