Mag-log inความต้องการอันมากล้นพาให้ความชุ่มฉ่ำผุดซึมที่ปลายยอดแห่งความเป็นชาย หยาดธาราใสๆ หยดย้อยหนืดเหนอะยามที่แรงปรารถนาเข้าครอบงำ ยิ่งได้เห็นเนินเนื้อที่ไร้แพรไหมสีนิลคลี่คลุม ความต้องการของแทนไทก็พุ่งขึ้นร้อยเท่าพันทวี
จะอย่างไรวันนี้ เขาก็ต้องได้เข้าไปอยู่ในตัวของยุริญดา แต่ทว่า...
จุ๊บ...
เสียงจูบเบาๆ ดังขึ้นที่ข้างแก้มสาก ก่อนจะดังขึ้นอีกทีที่ปลายคางเขา
จุ๊บ...
“ทำอะไร”
“ขอร้อง...” แม่ตัวแสบออดอ้อนอย่างสิ้นท่า เงยหน้ามองเขาแล้วกะพริบตาปริบๆ “พี่คิดดีๆ นะ ถ้าทำแบบนั้นจริงๆ ต้องแต่งงานกันนะพี่”
“ไม่เห็นต้องแต่ง กับคนอื่นไม่เห็นต้องแต่งสักคน”
“ก็นั่นคนอื่นไง เอาเงินฟาดหัวเขาใช่ไหม”
“เออ! ฟาดไปเท่าไหร่ก็ไม่เห็นมีใครเอามาคืนสักที” เขาโต้กลับด้วยความเคืองใจ สาวรูดตัวตนอันยิ่งใหญ่ไปพร้อมกับการโต้ตอบยุริญดา
“แต่น้องไม่เอาเงินนะ ถ้าทำน้อง ต้องแต่งงานกับน้องเท่านั้น”
“ไม่!”
“งั้นไม่ให้ทำ”
“ยุ!?”
แทนไทส่งเสียงปราม แต่ยุริญดายิ้มเยาะเขา ดึงเอากางเกงชั้นในขึ้นมาถึงโคนขา เขาจับข้อมือหล่อนไว้แน่น หล่อนสะบัดก็ไม่อาจหลุดพ้นจากมือเขาไปได้
“หยุดนะ! ถ้าใช้กำลังนี่เท่ากับข่มขืนนะพี่ ถ้าพี่ข่มขืน จากคนดีๆ นี่กลายเป็น ‘เหี้ย’ ได้เลยนะ”
“โอ้ว...ยัยแม่มด! พอเสร็จนี่เล่นงานฉันเลยนะ!”
พอถูกด่ายุริญดาก็ไหวไหล่ มิได้มีท่าทีขุ่นเคืองใจที่โดนว่า เธอเหลือบมองตัวตนอันแข็งกร้าวอีกทีหนึ่ง ใหญ่ขนาดนั้นโดนเข้าไปเธอคงได้เดินขาถ่างไปสามวัน โอ้ว...ไม่ไหวหรอก ถึงจะฟินแค่ไหนแต่ต้องลำบากกายก็ไม่โอเค โอกาสหน้าละกัน วันนี้เธอไม่พร้อม
“หันหลัง”
“หา!?”
“บอกให้หันหลังไงเล่า”
เขาจับร่างงามให้หันหน้าเข้าหากระจก ก่อนจะดึงหล่อนให้ออกห่างเคาน์เตอร์อีกนิด ให้ร่างเขาและหล่อนปรากฏในกระจกดีๆ สองมือหล่อนค้ำไว้ที่ขอบเคาน์เตอร์ เขาจับชายกระโปรงไปม้วนมัดไว้ที่เอวบาง
“พี่!? คิดดีแล้วใช่ไหม”
“หุบปากไปเลย ยัยตัวแสบ!”
“อ๊า...”
เสียงร้องนั้นทั้งตกใจและประหลาดใจ เพราะเพียงแค่เธอหันหลังให้ แทนไทก็เสือกไสเจ้าสิ่งนั้นเข้ามา ไม่ใช่ว่าส่งตัวตนเขาเข้าไปในร่างเธอ แต่ส่งมันเข้ามาที่ช่องว่างระหว่างต้นขา ให้ผิวเนื้อตรงส่วนนั้นบีบรัดตัวตนเขาให้ซ่านสยิวขึ้นมาโดยมิต้องสอดใส่จริงๆ
“โอ้ว...แน่นฉิบหาย!”
เขาอดมิได้ที่จะร้องออกมา ยิ่งยามที่ยุริญดาขยับท่อนขาไปไขว้กันไว้ ก็ยิ่งส่งความเสียวให้เพิ่มขึ้นหลายเท่า เขาขยับสะโพกโยกร่างเข้าใส่ กระแทกตัวตนเข้าไปซ้ำๆ จนความชุ่มฉ่ำเพราะเพิ่งเสร็จสมของยุริญดา อาบทาท่อนลำเขาจนมันวาวไปทั่ว กลีบเนื้อนุ่มอ่อนอย่างบุปผากลีบบาง กำลังถูไถท่อนลำเขาอย่างถนัดถนี่ มันทั้งนุ่มทั้งอุ่นร้อน จนเขาอยากจะปลดปล่อยเสียตั้งแต่วินาทีนี้เลย
เสียงหน้าท้องเรียบตึงกำลังกระแทกบั้นท้ายขาวอวบของอิสตรี ดังก้องอยู่ในห้องน้ำที่ร้างผู้คน ยุริญดาได้แต่เกาะขอบเคาน์เตอร์ไว้แน่น การถูไถของท่อนลำแข็งแรงกับกลีบพูแห่งความสาวของเธอ กำลังจะทำให้เธอเสร็จสมอีกรอบหนึ่ง ดูเอาเถิด ความร้อนผ่าวและกร้าวแกร่งนั้นกำลังผลุบเข้าผลุบออกที่หว่างขาของเธอ ในยามที่เขากระแทกเข้ามาเน้นๆ ปลายยอดของมันยังโผล่ทะลุออกมาให้เธอได้อ้าปากค้างยามจ้องมอง
“พะ...พี่...ชะ..ช้า ช้าลงได้ไหม พี่...”
ยุริญดาครางระงมเมื่อเขาไม่ยอมทำตามที่เธอร้องขอ แถมยังกระแทกเข้าหาร่างเธอถี่ๆ พาความแข็งแกร่งแห่งชายราตรี ถูไถและบดบี้กับชิ้นส่วนแห่งอิสตรีอันชุ่มแฉะ เส้นขนบนร่างเธอลุกฮือขึ้นอีกแล้ว มันซ่านสยิวไปทั่วทุกอณูเนื้อ สองปทุมนุ่มหยุ่นยังถูกเขาขยุ้มขยำ ปลายนิ้วอุ่นๆ ยังสะกิดปลายถันไม่หยุดหย่อน
เธอเห็นตัวเองในกระจกแล้วช่างน่าละอาย เส้นผมบนศีรษะยุ่งเหยิง ลิปสติกที่ทาไว้ดิบดีก็มีรอยเปื้อนที่มุมปาก แต่กระนั้นแทนไทก็เหมือนว่าหลงใหลเธอนัก เขาจับศีรษะเธอให้เบี่ยงหน้าไปหา ก่อนที่เขาจะฝังจูบลงมาที่หลังติ่งหู ทั้งจูบ ทั้งดูดดึง ราวกับว่าอยากจะฝากรอยรักไว้ให้เธอได้ชื่นชม
เขายังทำมันอยู่เช่นนั้น ปากจูบ มือขยำ และท่อนลำอันยิ่งใหญ่ยังสอดผ่านช่องว่างระหว่างต้นขาเธอ หัวใจในอกเต้นรัวเร็วแรง วูบวาบหวามไหว หายใจไม่ค่อยจะทั่วท้อง แล้วเสียงคำรามอย่างบุรุษก็ดังเข้าหูมา แทนไทผลักร่างเธอออก ก่อนจะขยับไปที่อ่างล้างมือ เขากำตัวตนแห่งชายเอาไว้ สาวรูดมันแรงๆ ถี่ๆ ก่อนที่หยาดรักอันหนืดเหนอะจะพุ่งลงไปในอ่างสีขาวสะอาดตา
“อ๊า!!! อ๊า!!...”
ลมหายใจเข้าออกอันรุนแรงยังดังอยู่ แม้แต่ตอนที่แทนไทกำลังเก็บความภาคภูมิใจของเขาเข้าไว้ในกางเกง บ่าเขาสะท้านขึ้นลงเพราะแรงหายใจ แต่กลับมิได้ทำให้รุ่นพี่ตัวแสบยอมรามือโดยง่าย เขาหันไปจ้องแม่ตัวแสบ ผลักหล่อนจนบั้นท้ายเกยอยู่กับขอบเคาน์เตอร์ ก่อนจะเหนี่ยวร่างหล่อนขึ้นวางข้างบนแล้วดึงกางเกงชั้นในตัวจ้อยทิ้งเสีย ขาเรียวทั้งสองถูกเขาจับตั้งวางเป็นรูปตัว M
ยุริญดากัดฟันรับความซ่านสยิว บั้นท้ายของเธอกำลังถูกกระทบกระแทก เขาโยกกายเข้ามาคราใดพุ่มทรวงอวบใหญ่ก็ถูไถกับผิวโต๊ะ ดีที่จานขนมปังไส้กรอก วางอยู่ที่บาร์ข้างบน ไม่อย่างนั้นมันคงได้ตกแตกเพราะขาโต๊ะสั่นสะเทือน“พี่...ได้โปรด...ไปที่เตียงได้ไหม!”พอถูกร้องขอ แทนไทก็อุ้มเอาร่างแม่ตัวแสบกลับเข้าห้องนอน ร่างที่เริ่มอวบอัดของว่าที่คุณแม่ ถูกวางลงกลางเตียง เขายังจูบหล่อน จูบซับที่ซอกคอ เรื่อยลงมาที่เนินทรวง ก่อนจะดูดชิมที่ปลายถันอันเล็กจ้อยน่าเอ็นดู เบื้องล่างของหนุ่มสาวยังเชื่อมชิดติดกัน แรงกระสันรัญจวนก่อเกิดมากล้น เส้นขนบนสองร่างก็ลุกพรึ่บอย่างพร้อมเพรียง เสียงกระเส่าดังมาไม่ขาดสาย ทุกคราที่แทนไทขยับโยกเรือนกาย แม่ตัวแสบยุริญดาก็ได้ส่งเสียงครางยั่วเขาอย่างเย้ายวน“อา...พี่...พี่ขา...อื้อ...”“ยุ...ยุจ๋า...แม่ตัวแสบของพี่...” เรียกแม่ตัวแสบแล้วลากฝ่ามือลูบคลำเสียทั่วร่าง หน้าท้องของหล่อนเริ่มนูนด้วยภาวะตั้งครรภ์ แต่เขาไม่ได้นึกรังเกียจ กลับชอบใจที่เห็นมันนูนขึ้นในทุกคราที่จับหล่อนเปลื้องผ้าอย่างนี้“พี่...ขอ...แรงก
...........พี่แทนแสนดีร้อยยี่ของน้อง...........เช้าวันหยุดที่แสนสดใส ยุริญดาตื่นสายอย่างไม่เคยเป็น เธอบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงอันยับย่น สองหูได้ยินเสียงกุกกักที่นอกห้องนอน กลิ่นขนมปังอบร้อนๆ กับกลิ่นนมเนยอุ่นๆ ลอยเข้ามากระทบปลายจมูก ก็อยากลากสังขารไปหาของกิน แต่มันง่วงหาวไม่หยุด ฮอร์โมนคนท้องนี่ช่างน่าตี“ยุ...ตื่นได้แล้ว จะสิบโมงแล้วนะ”แทนไทที่ตื่นก่อนยุริญดาสักชั่วโมงได้ ร้องเรียกเมียรักอยู่ในครัว เขากำลังทำอาหารไว้รอแม่คนขี้เซา เขาเปล่ารังแกหล่อนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนนะ เขาต่างหากที่ถูกรังแก หล่อนมายั่วให้เขาอยากแล้วดันหลับไปดื้อๆ ช่วงนี้หล่อนกินง่ายหลับง่าย เหมือนเด็กเลย“ยุ...ตื่นเถอะน่า สายมากแล้วนะ ลูกหิวแล้วรู้ไหม”“ยุยังง่วงอยู่เลยนี่นา”“ไม่หิวเหรอ”“หิวมากกก...ง่วงมากกก...” เธอตอบเขาเสียงยานคาง“พี่ทำมื้อเช้าให้แล้ว เดี๋ยวส่งรูปไปให้ดูนะ”ครืด!ครืด!ครืด!
“ค่ะ...เราจะไม่ห่างกันไปไหน จะไม่มีใครทิ้งใคร ถึงความรักของเราไม่ได้เริ่มต้นอย่างที่คนอื่นเขาเริ่มกัน แต่เราก็รักกันดี ใช่ไหมพี่”“แน่นอน แถมรักมาก รักหัวปักหัวปำแล้วเนี่ย” ยืนยันถ้อยวาจาด้วยการหอมแก้มเมียรักไปทีหนึ่ง ยุริญดาก็ยิ้มแป้นชอบใจแสงตะวันค่อยๆ ร้างลา แต่หยาดฝนยังโปรยปรายมาไม่หยุดหย่อน บางคราวสายลมก็หอบเอาไอฝนเข้ามาในอุโมงค์“ยุหนาวไหม”“นิดหน่อยค่ะ พี่กอดยุแน่นๆ สิ ถ้าหนาว”แล้วสองแขนของแทนไทก็โอบกระชับร่างยุริญดา หล่อนนอนซ้อนเขาโดยที่แผ่นหลังหล่อนพิงกับอกเขาดิบดี ยุริญดามองแสงตะวันที่จางลงทุกขณะ ดวงตะวันกำลังจะร้างลา เพื่อมาทอแสงอีกคราในวันพรุ่งนี้ เหมือนว่า...สิ่งดีๆ ระหว่างเธอกับเขาจะเริ่มต้นในวันพรุ่งนี้เช่นกัน“พี่”“อือ...”“พี่ชอบกุหลาบหรือว่าลิลลี่”“ลิลลี่สิ”“พี่ชอบสีชมพูหรือสีฟ้า”“พี่ชอบสีเขียว”ยุริญดาเงยหน้าขึ้นมองปลายคางของสามี หากหันหน้าเข้าหากันละก็ เขาคง
สักวันเขาคงมีความสุขได้อย่างเต็มหัวใจ เหมือนอย่างริษา หล่อนมีสามีที่รัก มีลูกเป็นโซ่ทองคล้องใจ มีครอบครัวใหญ่ ที่หล่อนปรารถนามาแสนนานอีกฟากของปาร์ตี้ริมสนาม ริษานั่งดมยาดมฟืดๆ ได้กลิ่นบาร์บีคิวบนโต๊ะแล้วเธอเวียนศีรษะ“เอ...คู่นั้นนั่นยังไงกันนะ ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่”“ใครคะ”“ก็...พี่อธิปของริษาไง กับเลขาไอ้แทนน่ะ”“พี่อธิปไม่ใช่ของริษาสักหน่อย ของริษามีแค่คุณกรคนเดียว”พอเมียรักเอ่ยอย่างนั้น ภากรก็ได้ยิ้มหน้าบาน“รักเมียจัง”ริษาคลี่ยิ้ม แต่ก็ต้องอัดยาดมเข้าจมูกอีก“คุณกร ริษาเหม็นบาร์บีคิว เอาไปห่างๆ ได้ไหม”ภากรรีบยกจานบาร์บีคิวไปคืนน้องชาย เมียรักไม่ชอบกลิ่นของย่าง ได้กลิ่นแล้วต้องอัดยาดมเข้าปอดแรงๆ“ไหวไหมคนดี เข้าบ้านดีไหม”“ไม่เอา ทุกคนยังอยู่นี่เลย”“ไม่เป็นหรอกน่า มามะ ไปกัน เหมือนฝนจะตกแล้วด้วย”ภากรคาดเดา สายลมพัดมาพร้อมไอเย็น ราวกับว่ามีฝนตกอยู่ไกลๆ อากาศเริ่มชื้น
ปิ่นมุกมองลุงไตรของเธอนั่งยิ้มอย่างสุขใจก็พลอยยินดี ท่านคงมีความสุขไม่น้อยที่คุณมัทรีกลับมาอยู่ด้วยกัน วันนี้เธอถูกเรียกตัวมาที่นี่ นัยหนึ่งเพื่อเป็นพยานระหว่างสิ่งดีๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นกับสองครอบครัว แผลบนหน้าผากที่ยุริญดาสร้างไว้ยังทิ้งรอยจางๆ แต่เธอจะหมั่นทายา สักวันมันต้องหาย เช่นเดียวกับแผลที่หัวใจ“ไหม้แล้ว เฮ้อ...หนุ่มสาวสมัยนี้ ย่างบาร์บีคิวไม่เป็นหรือไง”เสียงบ่นอยู่ใกล้ๆ ทำให้ปิ่นมุกต้องหันมา ตัวขวางความสุขของเธอกำลังตั้งหน้าตั้งตาย่างบาร์บีคิว“มันเยอะแล้วลุง เดี๋ยวกินไม่ทัน” เธอว่าให้เลขาของยุริญดา เขาเองก็มาที่นี่ในวันนี้ด้วย“ไม่เยอะหรอกน่า นั่นๆ สไมล์เดินมาโน่นแล้ว”“พี่สาวคนสวยคร้าบ ขอบาร์บีคิวอีกครับผม”สไมล์ยื่นจานเปล่าให้พี่สาวคนสวย เขายิ้มกว้างให้สมชื่อสไมล์ ยิ้มจนเลขาของพี่สาวอดเขม่นไม่ได้“ไม่รออยู่ที่โต๊ะล่ะ เดี๋ยวพี่ยกไปให้”อธิปเอ่ยอาสา สไมล์ส่ายหน้าพรืด“ไม่เอา อยากเห็นหน้าพี่สาวชัดๆ พี่ทำงานกับว่าที่พี่เขยของผมเหรอ”
“คุณชนะ!”สามีวัยเลยหนุ่มยกมือยอมแพ้ เมื่อได้ยินเสียงแข็งๆ ของภรรยายุริญดาเฝ้ามองเหตุการณ์นั้นเงียบๆ แม่นะแม่ ทีลูกสะใภ้นี่ให้ทั้งเงินให้ทั้งของ ทีลูกสาวนี่เรียกสินสอดว่าที่สามีของเธอตั้งร้อยล้าน ความยุติธรรมอยู่ตรงไหน!“ลำเอียงชัดๆ” แม่ตัวแสบค่อนขอด เปิดกล่องเครื่องประดับของตัวเองแล้วไม่ค่อยพอใจ มันก็ใหญ่ละนะ แต่ถึงจะใหญ่อย่างไรก็เล็กกว่ากล่องของพี่สะใภ้อยู่ดีภากรเปิดกล่องออกให้น้องสาวดูชัดๆ ยุริญดาตาเบิกโต เพชรเม็ดเท่าไข่ห่าน โอ๊ยยย!!! อยากจะย้อนภาพเก่าให้ดูเหลือเกิน ภาพตอนที่คุณนายยุภาเกลียดลูกสะใภ้นั่นน่ะ“อะไรยัยยุ”“ก็ทำไมของหนูได้น้อยกว่าพี่สะใภ้”“แล้วจะทำไมยะ ได้เท่านั้นก็เอาเท่านั้นแหละ”ลูกสาวคนเดียวของบ้านหรี่ตามองตู้เซฟ ในนั้นยังเหลือเครื่องเพชรอีกหลายกล่อง เธอเอื้อมมือไปหมายจะหยิบมาครอบครองเผียะ!“อ๊า! แม่อ่า!”“อย่ามาเจ๊าะแจ๊ะกับเครื่องเพชรของแม่”“ก็แม่ให้พี่ริษาเยอะกว่าหนูนี่ ทั้งเงินทั้งเพชร
“คงดีกว่าถ้าคุณกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย อย่างน้อย ผมจะได้เป็นพยานได้ว่าฝีมือของเจ้านายผมไม่ได้ทำให้คุณถึงแก่ชีวิต”ปิ่นมุกเม้มปาก ปัดมือเขาออกอย่างสุภาพที่สุด“เพราะผลประโยชน์สินะ ช่างเป็นเลขาที่เลอค่าเหลือเกิน”“อือฮึ เชิญ...ผมจะไปส่งคุณที่
สารภาพออกมาอย่างเหลืออด ก็ตั้งแต่วันที่ตกลงว่าจะไปจดทะเบียนสมรส จนถึงวันนี้ก็เดือนกว่าๆ แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้จดสักที ยุริญดาบ่ายเบี่ยงตลอด“พี่อ่า...”ยุริญดาหน้าเง้าหน้างอ อยู่อย่างนี้ก็ดีแล้ว ไม่เห็นต้องไปจดทะเบียนให้ยุ่งยากเลย“พ่อๆ แม่ๆ ถามพี่ไม่เว้น
“เขาควรได้เจอผู้หญิงดีๆ ที่คู่ควรกับเขาสิ ทำไมเธอต้องมาขวางด้วย ถ้าไม่มีเธอสักคน เขาคงตัดใจแล้วคบหาคนอื่นได้ เธอรักเขาจริงเหรอ หรืออยู่กับเขาเพราะไม่มีที่ไป เธออยากได้เท่าไหร่ล่ะ ให้ฉันจ่ายให้ไหม”น้ำตาของริษาร่วงเผาะ แค่คำพูดทำไมถึงกรีดหัวใจได้มากขนาดนี้นะ เธอทำผิดอะไรนักหนา แ
“กรี๊ดดด!!! วางลงเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวฉันตก อ๊ายยย!!!” ร้องลั่นเมื่อแทนไทรวบเอวเธอขึ้นไปแล้วจับสองขาเธอคล้องไว้ที่เอวเขา ในขณะที่ท่อนลำอันร้อนผ่าว ยังเชื่อมชิดติดกับส่วนนั้นของอิสตรีแทนไทลุกลงยืนข้างเตียง ก่อนจะกระแทกร่างเข้าหาหล่อนซ้ำๆ นำพาความซ่านเสียวปรนเปรอให้อย่างลึกล้







