บทที่ 8 ก้าวแรกของโลกอีกใบ

รถเอสยูวีสีขาวเลี้ยวลัดเลาะเข้าไปตามถนนลูกรังเส้นเล็กที่โอบล้อมด้วยอุโมงค์ต้นไม้และแมกไม้รกครึ้ม จนกระทั่งมาหยุดสนิทหน้าเรือนไม้เก่าหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมลำธาร ลมพัดเย็นปะทะผิวหน้าทันทีที่ปริ๊นก้าวลงจากรถ เสียงน้ำจากลำธารไหลเอื่อยและกลิ่นหอมของดินทำให้ดาราสาวเผลอหลับตาพริ้มเพื่อซึมซับความสดชื่น

“ทางนี้ค่ะ” เสียงนิ่ง ๆ ของริณดึงสติปริ๊นให้รีบก้าวเท้าตามหลังแผ่นหลังสูงโปร่งนั้นไป

ร้านอาหารที่มีชื่อว่า บ้านพลอย ตกแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าและแสงไฟโทนแสงนวลตาที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น ริณพาเธอเดินเลี่ยงสายตาผู้คนไปที่ระเบียงไม้ริมน้ำซึ่งถูกกั้นไว้เป็นสัดส่วนพิเศษ ไม่นานนักพนักงานต้อนรับในชุดพื้นเมืองก็เดินมายังโต๊ะของเธอพร้อมถาดอาหาร

“สวัสดีค่ะ แขกของคุณพลอยใช่มั้ยคะ”

หญิงสาววัยกลางคนเอ่ยทักทายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และให้ความสนใจกับการมาถึงของปริ๊นเป็นอย่างมาก ริณเลยรีบเบี่ยงความสนใจ

“ใช่ค่ะ ฉันเป็นเพื่อนกับพลอย เจ้าของร้านไปไหนคะ ทำไมไม่ออกมาต้อนรับ”

“พอดีคุณพลอยออกไปทำธุระข้างนอกค่ะ แต่เธอกำชับไว้แล้วว่าให้ดูแลคุณริณกับแขกคนพิเศษเป็นอย่างดี”

“ขอบคุณค่ะ งั้นขอแค่ความเป็นส่วนตัวก็พอ”

 ถาดอาหารถูกวางลงบนโต๊ะทันที เธอรีบเสิร์ฟอาหารแล้วโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินจากไป

“ไปดุเค้าทำไมคะพี่ริณ”

ปริ๊นเอ่ยขึ้นหลังจากหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สายตายังไม่วายมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวพนักงานต้อนรับที่เดินจากไปแล้ว

“ไม่ได้ดุค่ะ หรือคุณอยากให้เค้ามายืนมองคุณกินอาหารล่ะ ถ้าเอาแบบนั้นฉันจะเรียกมาให้”

“ไม่เอาค่ะ ไม่เอา ๆ” ปริ๊นรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

“ไม่เอาก็รีบกินข้าวกันค่ะ เย็นแล้ว เดี๋ยวจะกลับถึงที่พักมืด ทางมันอันตราย”

ปริ๊นพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย และมื้ออาหารมื้อแรกของทั้งคู่ก็เริ่มต้นขึ้น

มื้ออาหารที่ร้านของพลอยผ่านไปอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบกว่าที่ปริ๊นคิด ปริ๊นค้นพบว่าอาหารที่อร่อยที่สุดไม่ใช่จานที่หรูหรา แต่คือไข่เจียวสมุนไพร ที่รสชาติจืดกำลังดีสำหรับคนกินเผ็ดไม่ได้อย่างเธอ

ณริณทิพย์ไม่ได้ชวนคุยอะไรมากนัก เธอเพียงแต่คอยสังเกตและเลื่อนจานอาหารที่ปริ๊นตักบ่อยๆ มาไว้ใกล้ตัวดาราสาวมากขึ้น มื้ออาหารแทบไม่มีบทสนทนา

รวมถึงการที่ปริ๊นจะถ่ายรูปอาหารลงไอจี ริณก็เพียงแต่ส่งสายตาดุๆ จนปริ๊นต้องยอมวางมือถือลงแล้วนั่งกินเงียบๆ มื้อนี้จึงเป็นมื้อแรกในรอบปีที่ปริ๊นได้ตั้งใจลิ้มรสอาหารจริงๆ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะมีสายตาของใครจับจ้องเธออยู่รึเปล่า

“ฉันจ่ายเรียบร้อยแล้วค่ะ”

คนตรงหน้ารีบเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าปริ๊นกำลังจะหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา

“อ้าวพี่ริณ แอบไปจ่ายตอนไหนคะ งั้นปริ๊นโอนให้นะคะ แชร์กันดีกว่า”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

ณริณทิพย์ลุกจากโต๊ะแล้วรีบเดินไปยังลานจอดรถ ปริ๊นเลยต้องรีบเดินตามไปทันที

“มื้อนี้ฉันเลี้ยง คุณไว้เลี้ยงกลับมื้อหน้าละกัน”

คนหลังพวงมาลัยเอ่ยนิ่ง ๆ ขณะกำลังรัดเข็มขัดนิรภัย

“ก็ได้ค่ะ งั้นก็ขอบคุณนะคะ สำหรับมื้อนี้” ปริ๊นยิ้มกว้างจนแทบจะเก็บความดีใจไว้ไม่มิด

‘กินข้าวด้วยกันมื้อแรก พี่ริณเลี้ยง พี่คนสวยใจดีที่สุดเลย’

หลังจากทั้งคู่รัดเข็มขัดเรียบร้อย ริณเข้าสู่โหมดจริงจังอีกครั้ง เส้นทางจากตัวเมืองน่านมุ่งหน้าสู่ดอยสกาดเริ่มคดเคี้ยวและมืดมิด มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่ตัดผ่านม่านหมอกบางๆ ปริ๊นมองคนขับที่นั่งตัวตรงด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป...

พี่ริณที่เธอเห็นที่ร้านอาหารดูผ่อนคลาย แต่พี่ริณที่กำลังขับรถอยู่นี้คือ เจ้าของโฮมสเตย์ที่แบกความรับผิดชอบไว้มากมาย

เมื่อรถจอดสนิทและดับเครื่องยนต์หน้าแผ่นป้ายไม้ที่เขียนไว้ว่า 48 Hour Escape โฮมสเตย์ ความเงียบสงัดของยอดดอยก็เข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและลมหนาวที่พัดอ้อยอิ่งผ่านยอดไม้

“บ้านไม้หลังใหญ่หลังนั้นคือที่พักของคุณ” เจ้าของสถานที่เอ่ยบอกหลังจากก้าวลงจากรถพร้อมกับชี้นิ้วไปยังบ้านไม้หลังใหญ่ที่ตั้งเด่นสง่า “ตามฉันมาค่ะ”

ปริ๊นพยักหน้าแล้วรีบเดินไปเปิดท้ายรถเพื่อยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงมา

คนที่เดินนำไปก่อนเมื่อรับรู้ได้ว่าอีกคนยังไม่ตามมาจึงหันกลับไปมอง เมื่อเห็นว่าปริ๊นดูทุลักทุเลกับการลากกระเป๋าเธอก็ก้าวยาว ๆ เข้าไปหาทันที

“มานี่ค่ะ ฉันจัดการให้ มืดแล้ว ช่วยทำอะไรให้มันเร็ว ๆ หน่อย”

ริณคว้ากระเป๋าใบโตของปริ๊นมาไว้ในมือได้อย่างง่ายดายแล้วเดินนำไปยังบ้านพัก คนเด็กกว่าหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้แล้วรีบเดินตามไปทันที

“บ้านหลังนี้คือบ้านพักของฉัน มีห้องนอนสองห้อง ส่วนโฮมสเตย์สำหรับลูกค้ามีแค่สี่หลัง พรุ่งนี้จะพาไปดูค่ะ”

ริณวางกระเป๋าของปริ๊นลงบนพื้นไม้กลางบ้าน ตรงหน้าของเธอมีห้องนอนสองห้องที่อยู่ติดกัน

“ด้านขวาห้องนอนของฉัน ด้านซ้ายห้องนอนของคุณ ห้องน้ำมีห้องเดียวใช้ด้วยกัน ฉันให้แม่บ้านมาทำความสะอาดห้องให้เรียบร้อยแล้ว คงจะพออยู่ได้นะ”

ปริ๊นกวาดสายตามองทุกอย่างรอบตัวด้วยแววตาเปล่งประกาย บ้านไม้หลังใหญ่ดูสะอาดตา เฟอร์นิเจอร์มีเพียงโซฟาชุดใหญ่สีขาวที่ตั้งวางอยู่หน้าทีวีสี่สิบนิ้ว และมุมชั้นวางหนังสือที่ด้านบนมีภาพดอกไม้ใส่กรอบเล็ก ๆ วางไว้แค่เท่านั้น

ภายในบ้านมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้สนและดอกไม้ป่าอบอวลอยู่ข้างใน บ้านหลังนี้ถูกออกแบบมาอย่างเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่น มีชานพักส่วนกลางที่เชื่อมต่อห้องนอนสองห้องเข้าด้วยกัน

“พี่ริณอยู่คนเดียวเหรอคะ” ปริ๊นเอ่ยถามระหว่างเดินสำรวจมุมต่าง ๆ ในบ้าน

“คุณเห็นคนอื่นอยู่ที่นี่รึเปล่าล่ะ”

“ไม่เห็นค่ะ แต่ทำไมมีห้องนอนสองห้องคะ หรือว่า...พี่ริณมีแฟนแล้วเหรอ”

ประโยคหลังปริ๊นหันมาสบตาเจ้าของบ้าน เธอถึงได้รู้ว่าณริณทิพย์มองเธออยู่ก่อนแล้ว แต่เพียงครู่เดียวสายตาคู่นั้นก็แสร้งมองไปทางอื่น

“ไม่มีค่ะ” คำตอบนั้นเบาหวิว แต่ปริ๊นได้ยินชัด และจู่ ๆ สองเท้าของริณก็ชะงัก “อ้อ แต่ถ้ามี...”

เจ้าของบ้านเดินมาหยุดตรงหน้าปริ๊นในระยะที่ใกล้จนเห็นทุกอณูบนใบหน้าอีกฝ่าย

“เราก็ต้องนอนด้วยกัน จะทำห้องสองห้องทำไม”

คำตอบที่มาพร้อมกับน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่ากลับทำให้ปริ๊นนิ่งงันจนตัวแข็งทื่อ

“นะ..นั่นสินะคะ แฟนกันก็ต้องนอนด้วยกัน”

พูดจบปริ๊นก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้น เพราะสายตาของณริณทิพย์ที่มองเธอเมื่อครู่ มันแทบจะทำให้คนที่ได้เห็นละลายลงตรงนั้น

‘พี่ริณจะรู้ตัวมั้ย สายตาของพี่มันมีเสน่ห์มาก อย่ามองใครแบบนั้นเลยนะ’

‘ได้โปรดเก็บสายตาแบบนั้นไว้มองปริ๊นคนเดียว’

“ห้องนอนอีกห้อง...ทำไว้ให้ครอบครัวน่ะค่ะ”

ริณเอ่ยขึ้นในจังหวะที่ปริ๊นกำลังจะเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เธอจึงหันกลับมามองต้นเสียง

“อ้อ ค่ะ ขอบคุณที่บอกให้ทราบนะคะ”

จะด้วยสาเหตุอะไรก็ตามที่เจ้าบ้านเลือกที่จะบอก อย่างน้อยมันก็ทำให้ปริ๊นไขข้อสงสัยได้ว่า ทำไมบ้านพักหลังนี้ถึงมีสองห้อง

“เป็นไงคะ อยู่ได้มั้ย”

ริณลากกระเป๋าเดินทางของปริ๊นเข้ามาให้ ยืนมองผู้มาเยือนสำรวจห้องพักด้วยความตื่นเต้น

“อยู่ได้สบายมากค่ะ จริง ๆ ปริ๊นแอบคิดว่าพี่ริณจะให้ปริ๊นไปนอนห้องพักพนักงานทำนองนั้นซะอีก”

“ห้องพักพนักงานเต็มค่ะ อีกอย่าง...” เจ้าของบ้านเดินไปหยุดตรงหน้าปริ๊นอีกครั้ง “คุณใบปอโทรมาฝากฝังคุณไว้กับฉัน ถ้าดูแลไม่ดี เกิดอะไรขึ้นกับคุณจนทำงานไม่ได้ ฉันคงชดใช้ค่าตัวของคุณไม่ไหวหรอกค่ะ”

ปริ๊นพยักหน้ารับ “ทำตามหน้าที่สินะคะ”

“ใช่ค่ะ จะมีเหตุผลอะไรมากกว่านั้นล่ะคะ?”

ณริณทิพย์ยกยิ้มมุมปากวูบหนึ่งเมื่อเห็นประกายของความผิดหวังในแววตาอีกฝ่าย

แต่เพียงครู่เดียวก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ...

“เชิญเก็บของตามสบายนะคะ เสร็จแล้วตามฉันมา จะพาเดินดูรอบ ๆ โฮมสเตย์ก่อนจะแยกย้ายไปพักผ่อน”

“ตอนนี้เลยเหรอคะ? แต่นี่มันมืดแล้วนะคะพี่ริณ”

“ใช่ค่ะ ตอนนี้แหละ...เพราะหน้าที่ของเจ้าของโฮมสเตย์ไม่ได้จบลงแค่ตอนส่งแขกเข้าห้องนอน ถ้าอยากเข้าถึงบทบาท ฉันก็จะสอนคุณแบบลึกซึ้งเลยล่ะ”

ณริณทิพย์เดินออกไปจากห้องนอนของปริ๊น ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำหอมประจำตัว ปริ๊นมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ

“ปริ๊นจะตั้งใจเรียนบทบาทเจ้าของโฮมสเตย์อย่างเต็มที่เลยค่ะพี่ริณ”