บทที่ 7 จุดนัดพบ

การไปน่านของปริ๊นเต็มไปด้วยเสียงคัดค้าน โดยเฉพาะเจ้าของบ้านอย่าง พสุ เตชะกิจเดชา ผู้เป็นพ่อ เขาไม่เคยสนับสนุนงานที่ลูกสาวรักเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เขามีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มีโรงแรมมากมาย ปูทางไว้ให้ลูกสาวคนเดียวมาสานต่อ แต่ปริ๊นก็ไม่เคยเหลียวแล เพราะเธอรู้ดีว่าภาพสวยเบื้องหน้าที่เห็น มันไม่ได้เป็นความสวยที่ได้มาอย่างถูกต้อง

เมื่อนาฬิกาบอกเวลาตีห้า ปริ๊นลากกระเป๋าเดินทางใบสีแดงมาใส่ท้ายรถเอสยูวีสีขาวแบรนด์ดังที่เธอเพิ่งถอยมาได้ไม่นาน โดยมีคนเป็นแม่เดินออกมาส่ง

“คิดดีแล้วเหรอลูก แม่ว่ามันอันตรายนะ ให้พี่พลขับไปส่งเถอะนะ”

ตรีรัตน์ เอ่ยถามลูกสาวด้วยแววตาที่ฉายแววความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

“ไม่ได้ค่ะคุณแม่ งานนี้ปริ๊นต้องไปคนเดียว ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวไปถึงน่าน เจ้าของโฮมสเตย์เค้าจะมาขับรถให้ค่ะ”

“โอเคจ้ะลูก งั้นก็ระมัดระวังนะ”

สองแม่ลูกสวมกอดกันบอกลา แล้วปริ๊นก็ออกเดินทางด้วยหัวใจที่เบิกบานอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ระหว่างทางปริ๊นแทบไม่แวะที่ไหนเลย มีแค่แวะเข้าห้องน้ำและซื้อกาแฟดื่มแก้ง่วงแก้วเดียว ทำให้เธอไปถึงจุดนัดพบก่อนเวลาเล็กน้อย

แสงแดดจ้าตอนบ่ายในตัวเมืองน่านสะท้อนกับกระจกรถเอสยูวีคันหรูที่จอดสงบนิ่งอยู่ท้ายปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่ ภายในรถที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ปริ๊นนั่งกำพวงมาลัยแน่น ดวงตาคู่สวยภายใต้แว่นกันแดดแบรนด์เนมคอยชะเง้อมองกระจกหลังสลับกับทางเข้าปั๊มเป็นระยะ

การขับรถทางไกลครั้งแรกในชีวิตจากกรุงเทพฯ มาถึงที่นี่ไม่ใช่เรื่องสนุกสำหรับมือใหม่หัดขับอย่างเธอนัก อาการปวดเมื่อยที่แผ่นหลังและเรียวขาเริ่มประท้วง แต่ความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกกลับกดทับความเหนื่อยล้าไว้จนมิด

“อีกสิบนาทีบ่ายสาม พี่ริณต้องมาตรงเวลาแน่ๆ”

ปริ๊นพึมพำกับตัวเองพลางสำรวจความเรียบร้อยของใบหน้าในกระจกเงา วันนี้เธอเลือกแต่งตัวด้วยชุดเซตผ้าลินินสีครีมที่ดูเรียบง่ายแต่คัตติ้งเนี้ยบกริบ ผมลอนสวยถูกรวบขึ้นเป็นมวยต่ำหลวมๆ ดูเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่ดาราแถวหน้าจะทำได้ เธออยากให้ณริณทิพย์เห็นว่าเธอไม่ได้มาเพื่อทำตัวเป็นภาระ แต่ตั้งใจมาเรียนรู้งานที่โฮมสเตย์แห่งนี้จริง ๆ

จนกระทั่งรถกระบะสี่ประตูสีเทาดำดูลุยๆ คันหนึ่งเลี้ยวเข้ามาจอดขนาบข้าง ปริ๊นจำป้ายทะเบียนรถของโฮมสเตย์ที่เคยเห็นในเพจได้ทันที หัวใจเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอกเมื่อประตูฝั่งคนขับเปิดออก

เจ้าของร่างสูงโปร่งก้าวลงจากรถ ณริณทิพย์อยู่ในลุคที่ปริ๊นไม่เคยเห็นมาก่อน เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวพับแขนรุ่มร่ามคู่กับกางเกงชิโนสีน้ำตาลอ่อนและรองเท้าผ้าใบสีขาวดูสมบุกสมบัน ใบหน้าสวยนิ่งขรึมไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางหนาหนัก มีเพียงลิปมันระเรื่อที่ริมฝีปาก แต่กลับดูเท่เสียจนปริ๊นเผลอกลั้นหายใจ

หลังจากรถกระบะของริณขับออกไปพร้อมกับลุงคนสวนที่เธอไหว้วานให้มาส่ง เจ้าตัวก็เดินตรงมาที่รถของปริ๊นทันที เคาะกระจกเบาๆ สองสามครั้ง ปริ๊นรีบกดกระจกลงพร้อมรอยยิ้มที่พยายามทำให้ดูเป็นปกติที่สุด

“สวัสดีค่ะพี่ริณ รู้ได้ไงคะเนี่ยว่ารถปริ๊นคันนี้”

คนอายุน้อยกว่ายิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว ดวงตาคู่สวยบล็อกตาด้วยสีชมพูพีชพร้อมประกายวิ้ง ๆ วิบวับที่ทำเอาณริณทิพย์เผลอมองอย่างลืมตัว รวมถึงสรรพนามคำว่า พี่ นั่นก็ด้วย ที่ทำให้ณริณทิพย์ชะงักไปชั่วครู่

“สติกเกอร์ค่ายของคุณตรงกระจกหลังไงคะ”

“อ้อ...จริงด้วยค่ะ”

คนในรถยิ้มเจื่อน ๆ แต่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าของพี่ริณที่ได้เห็นในระยะใกล้เป็นครั้งแรก

‘พี่ริณสวยจัง’

‘คนอะไรจะสวยขนาดนี้’

สายตาคมกวาดมองใบหน้าของดาราสาวนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงบางเบา

“ลงมาค่ะ ฉันขับให้ แล้วก็ใส่นี่ซะ”

ณริณทิพย์ยื่นของบางอย่างผ่านหน้าต่างรถเข้ามาให้ ปริ๊นรับมาอย่างงงๆ มันคือหมวกแก๊ปสีดำเรียบๆ กับแว่นกันแดดทรงสปอร์ตที่ดูไม่ใช่ของราคาแพงแต่น่าจะใช้งานได้ดี

“ใส่ทำไมคะ? แว่นกันแดดปริ๊นก็มีแล้วนี่ไง”

ดาราสาวชี้ไปบนศีรษะของเธอที่มีแว่นแบรนด์เนมคาดอยู่

“แว่นของคุณมันเด่นเกินไปค่ะ ใส่หมวกนั่นกดหน้าลงต่ำด้วย”

ริณเอ่ยพลางมองไปรอบๆ ปั๊มน้ำมันที่มีผู้คนเริ่มพลุกพล่าน “ฉันไม่อยากเป็นข่าวกับดาราหรอกนะคะ และถ้าเป็นไปได้...ตลอดเวลาที่อยู่กับฉัน อย่าอัปเดตโซเชียลค่ะ เดี๋ยวแฟนคลับคุณแห่ตามมาแล้วจะยุ่ง”

“พี่ริณให้ปริ๊นโซเชียลดีท็อกซ์เหรอคะ...ดีจัง”

เจ้าของรถหยิบหมวกและแว่นมาสวมอย่างว่าง่าย ระหว่างที่พูดก็จัดแจงผมเผ้าตัวเองให้เข้ารูปเข้ารอย

“ฉันให้คุณทำ เพื่อความสงบสุขของตัวฉันเองค่ะ”

คำพูดที่ฟังดูเหมือนใจร้ายและเย็นชา แต่กลับมีความใส่ใจซ่อนอยู่ทำให้ปริ๊นหลุดยิ้มเล็กน้อย

“โอเคค่ะโอเค ปริ๊นจะทำตามที่พี่ริณบอกทุกอย่างเลยค่ะ ช่วงเวลานับจากนี้จะเป็นเด็กดีของพี่ริณ ไม่ดื้อไม่ซนเลยค่ะ”

‘เด็กดีของพี่ริณ’ คนฟังถึงกับต้องทวนคำนี้อยู่ในใจซ้ำไปซ้ำมา

“จะเป็นอะไรก็เป็นไปเถอะค่ะ อย่าสร้างความวุ่นวายให้ฉันก็พอ”

ณริณทิพย์เปิดประตูรถให้คนหลังพวงมาลัยลงมาจากรถเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว และแน่นอนว่าปริ๊นก็ยอมสละที่นั่งคนขับให้คนโตกว่าอย่างยินดี เมื่อก้าวเข้าไปนั่งฝั่งผู้โดยสาร กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของริณที่ติดมากับตัวเจ้าตัวเริ่มอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ

ริณปรับเบาะและกระจกอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางการจับพวงมาลัยด้วยมือเดียวตอนถอยรถทำให้ปริ๊นแอบลอบมองด้วยสายตาชื่นชม

‘คนอะไรทั้งสวยทั้งเท่ หัวใจเด็กสาวจะไม่ไหวแล้วนะพี่ริณ’

รถยนต์เคลื่อนออกจากตัวเมืองเข้าสู่เส้นทางที่เริ่มคดเคี้ยว สองข้างทางเปลี่ยนจากอาคารบ้านเรือนเป็นทิวเขาเขียวขจี ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่มาตลอดทาง มีเพียงเสียงแอร์และเสียงเครื่องยนต์เบาๆ ริณมีสมาธิกับการขับรถมากจนดูเหมือนลืมไปแล้วว่ามีใครอีกคนนั่งอยู่ข้างๆ

เวลาผ่านไป ความหิวเริ่มประท้วงในท้องของปริ๊นอย่างรุนแรง เธอเพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่ขับรถเข้าเขตจังหวัดน่าน เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยเพราะกลัวจะมาไม่ทันนัด

“พี่ริณ...”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับทำให้มือที่จับพวงมาลัยของริณกระตุกไปเล็กน้อย จังหวะการเหยียบคันเร่งสะดุดลงชั่วครู่จนสังเกตได้ ริณขมวดคิ้วแน่น ใบหน้ายิ่งดูขรึมกว่าเดิม

“มีอะไรคะ?”

“ปริ๊นหิวจังเลยค่ะ เราแวะกินข้าวกันก่อนมั้ยคะ”

“...”

“นะคะพี่ริณ วันนี้มีแค่กาแฟแก้วเดียวที่ตกถึงท้อง ปริ๊นขับรถออกมาจากกรุงเทพตั้งแต่ตีห้า เพราะกลัวมาไม่ทันนัดนี่คะ”

ปริ๊นใช้ไม้ตายอ้อนวอน น้ำเสียงที่ใช้รับบทนางรองผู้น่าสงสารมานับไม่ถ้วนถูกนำมาใช้ในชีวิตจริง ริณลอบถอนหายใจยาว เธอหันมามองคนข้างๆ แวบหนึ่ง เห็นท่าทางกุมท้องและหน้าตาหงอยๆ ของดาราสาวแล้วก็ต้องใจอ่อน

“อดทนอีกแป๊บละกัน เดี๋ยวจะพาไปกินข้าวค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ พี่ริณใจดีจัง”

คนที่นั่งอยู่เบาะข้างยิ้มแฉ่ง แววตาเหมือนเด็กน้อยที่กำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่

ณริณทิพย์ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวขึ้นมาต่อสายหาใครบางคนผ่านระบบบลูทูธของรถ ระหว่างรอสายเธอเอ่ยถามคนข้าง ๆ โดยไม่ได้หันไปมอง

“อยากกินอาหารอะไรเป็นพิเศษมั้ย ร้านที่จะพาไปเป็นร้านของเพื่อนฉันเอง จะโทรไปสั่งอาหารไว้ก่อน”

“ว้าว ร้านเพื่อนพี่ริณเหรอคะ” ปริ๊นตาโต “คงมีอาหารอร่อย ๆ เยอะแน่เลย”

“อยากกินอะไรล่ะ”

ปริ๊นนึกภาพอาหารในหัวขึ้นมาทันที จำได้ว่ามีหลายอย่างที่เป็นอาหารแนะนำของทางเหนือแต่เธอยังไม่เคยลอง

“ขอนึกแป๊บนึงนะคะ ปริ๊นแอบส่องรีวิวมา เค้าบอกว่ามาน่านต้องลองกินแกงส้มเมืองใส่หยวกกล้วย แล้วก็ ลาบคั่วหอมๆ สักจาน พี่ริณว่าเมนูไหนเด็ดคะ ปริ๊นเลือกไม่ถูกเลย”

คนฟังนิ่งไปอึดใจหนึ่ง นิ้วเรียวเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “สั่งลาบคั่วไปก็ดีค่ะ ร้านนี้เค้าคั่วแห้ง หอมเครื่องเทศสมุนไพร ไม่เหมือนที่อื่น ส่วนแกงส้ม ถ้าคุณกินเผ็ดไม่ได้ ฉันจะบอกให้เขาลดพริกลงหน่อย”

“พี่ริณรู้ได้ไงคะว่าปริ๊นกินเผ็ดไม่เก่ง” ปริ๊นรีบหันขวับมามองคนขับทันที ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “แอบดูบทสัมภาษณ์ปริ๊นมาเหรอคะเนี่ย”

“ฉันไม่เคยดูอะไรที่เกี่ยวกับคุณค่ะ ก็แค่เดา”

ริณตอบด้วยใบหน้านิ่งสนิท ทว่าจังหวะนั้นปลายสายก็กดรับพอดี เสียงทุ้มกวนๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งดังก้องไปทั่วห้องโดยสาร

[สวัสดีค่ะ มิจฉาชีพรึเปล่าเนี่ย ต้องตอบคำถามให้ถูกก่อนนะถึงจะคุยได้น่ะ]

“พอเลย อย่ามาไร้สาระกับฉัน”

[โอเค นิ่ง ๆ แบบนี้ไม่ผิดคนแน่ ว่าไงคะคุณเพื่อนริณ มีอะไรให้เพื่อนพลอยรับใช้]

“อยู่ร้านมั้ย อีกยี่สิบนาทีฉันจะเข้าไป ขอโต๊ะโซนพิเศษ ฉันมีแขกมาด้วยคนนึง”

[เดี๋ยว ๆ วันนี้ไม่ได้มาคนเดียวเหรอ สาวที่ไหน?]

“พลอย...” ริณกดเสียงต่ำเป็นเชิงปราม จนปลายสายรีบเปลี่ยนเรื่องแทบไม่ทัน

[โอเค ๆ ไม่ถามแล้ว สั่งอาหารเลยมั้ย]

“สั่งเลย เอาลาบคั่วหมู แกงส้มเมืองไม่เผ็ดมาก แล้วก็ไข่เจียวสมุนไพรไม่ใส่พริก”

[ได้จ้า เดี๋ยวเพื่อนพลอยจะเข้าครัวด้วยตัวเองเลย เพื่อนริณมากับแขกคนพิเศษทั้งที]

“เพ้อเจ้อ แค่นี้นะ”

ริณกดวางสายโดยไม่รอให้เพื่อนได้ซักไซ้อะไรต่อ บรรยากาศในรถกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่ทำเอาปริ๊นหัวใจพองฟู เธอแอบอมยิ้มจนแก้มตุ่ย เมื่อครู่พี่ริณสั่ง ไข่เจียวไม่ใส่พริกให้เธอ แถมยังกำชับเรื่องโซนส่วนตัวเสียดิบดี

“ขอบคุณนะคะพี่ริณ ที่ขอโซนวีไอพีให้ปริ๊นด้วย ใส่ใจดีจัง พี่ริณน่ารักมากเลยค่ะ”

“อย่าเข้าใจผิดค่ะ” ริณเอ่ยดักคอโดยที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับเส้นทางข้างหน้า “ฉันห่วงความสงบของร้านเพื่อนฉันต่างหาก ถ้าดาราอย่างคุณไปนั่งเด่นกลางร้านแล้วเจอแฟนคลับเข้ามาขอถ่ายรูป ฉันคงกินข้าวไม่อร่อย ฉันไม่ได้ห่วงคุณ ฉันห่วงตัวเองค่ะ”

“ห่วงตัวเองก็ห่วงตัวเองค่ะ” ปริ๊นรับคำเสียงระรื่น ไม่ได้รู้สึกเสียหน้ากับคำตอบเย็นชานั้นเลยสักนิด “แต่จะด้วยเหตุผลอะไรก็ขอบคุณนะคะ”

ริณไม่ได้ตอบโต้อะไรต่อ มีเพียงลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาเบาๆ คล้ายจะอ่อนใจ แต่แววตาที่สะท้อนผ่านกระจกมองหลังกลับไม่ได้ดูรำคาญใจอย่างที่ปากพูดแม้แต่น้อย

รถเอสยูวีคันหรูค่อยๆ เลี้ยวลัดเลาะเข้าสู่ถนนเส้นเล็กๆ ที่โอบล้อมด้วยอุโมงค์ต้นไม้เขียวขจี มุ่งหน้าสู่ร้านอาหารที่อยู่ในมุมลับ ๆ

แน่นอนว่า ณริณทิพย์ไม่เคยพาลูกค้าโฮมสเตย์คนไหนมาที่นี่ เธอมักจะพาไปร้านดัง ๆ หรือร้านขึ้นชื่อที่ได้รางวัลรับรองมากกว่า

แต่วันนี้กลับมีคนหนึ่งได้มารู้จักร้านโปรดของเธอในแบบไม่ตั้งใจ...