บทที่ 6 ยอมทุกอย่าง

“ขับรถไปน่านคนเดียวเนี่ยนะ!!”

เสียงตะโกนจากปลายสายทำเอาปริ๊นต้องเอาโทรศัพท์มือถือออกห่างจากหูในทันที ถึงแม้คนที่กำลังคุยสายด้วยเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานถึงยี่สิบปี แต่เธอก็ยังไม่ชินกับนิสัยโหวกเหวกโวยวายของเจ้าตัวเท่าไหร่นัก

“แกจะตะโกนทำไมเล่าใยไหม หูจะแตก”

ใยไหม เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของปริ๊น เพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่ตอนอนุบาลเพราะเรียนที่เดียวกัน จนมาถึงระดับชั้นประถม มัธยม และมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ก็ยังเรียนที่เดียวกันจนรู้จักกันดีชนิดที่ว่ามองตาก็รู้ใจ

ถึงแม้ตอนนี้เส้นทางอาชีพของปริ๊นจะเป็นงานในวงการบันเทิง ส่วนไหมยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังคงแน่นแฟ้น และคอยอัปเดตความเป็นไปของกันและกันอยู่เสมอ ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องที่ปริ๊นเพิ่งเล่าให้ไหมฟังจบไป เป็นต้นเหตุของประโยคเสียงดังเมื่อครู่นี้

“เดี๋ยวนะขอตั้งสติหน่อย อะไรทำให้ดาราสาวอย่างคุณปริ๊นตัดสินใจขับรถไปน่านคนเดียวเนี่ย แกเพิ่งขับรถเป็นไม่ใช่เหรอปริ๊น แล้วแกจะขับทางไกลได้ยังไง อีกอย่างถนนที่นั่นขับง่ายซะที่ไหน คิดดี ๆ นะ”

ประโยคยืดยาวสอดแทรกมาพร้อมความเป็นห่วง ปริ๊นในชุดนอนสายเดี่ยวสีครีมพลิกตัวไปมาบนเตียงนอนคิงไซซ์ พลางม้วนผมเล่นไปด้วย ยิ่งนึกถึงใบหน้าของเจ้าของโฮมสเตย์ เธอก็ไม่สามารถหยุดยิ้มได้เลย

“ฉันคิดดีแล้วไหม ไม่เคยคิดเรื่องไหนถี่ถ้วนเท่าเรื่องนี้” แก้มสองข้างของปริ๊นกลมเปล่งยิ่งกว่าลูกมะนาว ใบหน้าเธอตอนนี้ฉายแววความสุขเต็มเปี่ยม “พี่ริณคือคนที่ฉันใฝ่ฝันเลยล่ะ นิ่ง สงบ มีเสน่ห์ มีความเป็นผู้ใหญ่ ไม่ติดโซเชียล ฉันมั่นใจว่าเค้าไม่มีเรื่องเจ้าชู้แน่นอน”

“เห็นแค่นั้นเอาอะไรมาตัดสิน อย่าเพิ่งออกตัวแรงสิ ยิ่งปีนสูงยิ่งตกลงมาเจ็บนะ”

“โถ่ ฉันเช็กมาขนาดนี้แล้ว มีอะไรให้ไม่มั่นใจอีก ถ้าเค้าเจ้าชู้เค้าก็คงฟอลโลว์ใครต่อใครเป็นพันเป็นหมื่นแล้ว คนอย่างพี่ริณน่ะโปรไฟล์ดีจะตาย แต่นี่ยอดทุกอย่างเป็นศูนย์ มันยิ่งน่าค้นหานะไหม”

“เหอะ” ปลายสายแค่นหัวเราะในลำคอ “ที่ยอดทุกอย่างเป็นศูนย์ก็เพราะเค้าไม่อยากคุยกับใครไงเล่า รวมถึงแกด้วยปริ๊น”

“อ้าว ทำไมแกไม่ให้กำลังใจเพื่อนเลยเนี่ย แกคิดว่าฉันจะจีบพี่ริณไม่ติดรึไง”

ปริ๊นดีดตัวขึ้นมานั่งบนเตียงในทันที เมื่อเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวดูเหมือนจะไม่เห็นดีเห็นงามในความคิดของเธอ

“โอ๊ย คนอย่างแกน่ะจีบใครไม่ติดด้วยรึไง ดีดนิ้วกลางอากาศก็มีแต่คนเข้าหา แต่ฉันแค่ไม่อยากให้แกพุ่งเต็มร้อยแบบนี้ รู้ตัวปะเนี่ย...แกดูอยากได้เค้ามาก”

“แน่นอน” ปริ๊นตอบรับในเสี้ยววินาทีแบบไม่ต้องคิดนาน “ถ้าปล่อยคนนี้ไปฉันต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่เลยไหม”

“แม่คุณ เป็นเอามาก เพิ่งเจอเค้าครั้งเดียวเอง”

“เอาน่า ยังไงห้าวันนี้ฉันมั่นใจว่าพี่ริณต้องหลงเสน่ห์ฉันบ้างแหละ นี่ใครคะ? ปริ๊นเซส ปราณปรีญา ดาราดังเลยนะ เค้าจะไม่สนใจฉันบ้างก็ให้รู้ไปสิ”

ปลายสายได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ แต่ลึก ๆ ก็แอบแปลกใจไม่น้อยที่ครั้งนี้เพื่อนสนิทดูเป็นจริงเป็นจังกับการเข้าหาคนคนนึงก่อน เพราะโดยปกติแล้วคนอย่างปริ๊นเซสไม่จำเป็นต้องเข้าหาใครก็มีคนต่อแถวขายขนมจีบแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว

“เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ ขอแค่เพื่อนฉันไม่ทุกข์ใจฉันก็พอใจแล้ว”

“ขอบใจมากนะไหม เอาไว้ฉันจะอัปเดตนะ ฉันต้องไปมาสก์หน้าเตรียมเข้านอนแล้วล่ะ”

ทั้งคู่ร่ำลากันตามปกติแล้ววางสายกันไป ปริ๊นเดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ไล่นิ้วเรียวเลือกแผ่นมาสก์ที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบตามสูตรต่าง ๆ

“คืนนี้มาสก์สูตรหน้าใสดีกว่า ก่อนไปเจอพี่ริณปริ๊นจะต้องสวยเปล่งประกายกว่านี้ พี่ริณต้องชอบแน่”

ดาราสาวยิ้มกว้างพร้อมกับภาพในหัวที่มีแต่ใบหน้าของณรินทิพย์ ระหว่างรอแผ่นมาสก์แห้ง เธอก็ยังเอาแต่เข้าไปดูโปรไฟล์อินสตาแกรมของอีกฝ่ายที่ยังคงไม่มีการอัปเดตใด ๆ

“คอยดูนะ รูปแรกในไอจีของพี่ริณ ต้องเป็นรูปคู่ของเราสองคนแน่นอน หรือไม่ก็ อาจจะเป็นรูปของปริ๊นในแบบที่พี่ริณแอบถ่าย หรือว่าจะเป็นรูปตอนปริ๊นตื่นนอนแบบหน้าสด แต่ก็ยังสวย กรี๊ดดดด เขินอ่า”

ปราณปรีญาคิดเพ้อฝันไปต่าง ๆ นานา โดยที่ยังไม่รู้เลยว่า เจ้าของโฮมสเตย์จะตอบรับความต้องการของเธอหรือไม่

เช้าวันต่อมา...

สายเรียกเข้าจากพี่ใบปอปลุกให้ปริ๊นเบิกตาโพลงในทันที เธอรีบกดรับสายด้วยหัวใจเต้นระรัวแม้จะยังอยู่ในอาการงัวเงีย ท่าทีไม่ต่างจากเด็กวัยเรียนที่กำลังรอฟังผลสอบ

“สวัสดีค่ะพี่ปอ เป็นไงบ้างคะ ราบรื่นดีมั้ย”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งทำเอาปริ๊นใจหล่นวูบ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ

“ระดับพี่ใบปอแล้ว มีเรื่องไหนบ้างที่พี่จัดการให้ปริ๊นไม่ได้”

คำตอบนั้นทำเอาคนฟังตื่นเต็มตา

“พี่ใบปอน่ารักที่สุดเลยค่ะ งั้นวันนี้ปริ๊นจะโทรแจ้งคุณริณเลยนะคะ ถ้าทางนั้นไม่ติดอะไรปริ๊นจะไปน่านวันนี้เลยค่ะ”

“เห้ย ๆ เดี๋ยวก่อน ใจเย็น มันต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอ หืม”

“เวลาเป็นเงินเป็นทองนะพี่ปอ วันนี้ก็วันหยุดปริ๊นแล้ว ไม่ไปวันนี้ก็เท่ากับเสียเวลาไปวันนึงเลยนะคะ”

“โอเค ๆ งั้นก็ตามใจ แต่แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้พี่ไปด้วย”

“แน่ใจค่ะ ปริ๊นโตแล้วนะ”

“งั้นก็ดูแลตัวเองดี ๆ มีอะไรก็โทรมาละกัน อ้อ พี่เก๋ฝากมาบอกด้วยว่า ห้ามไปทำอะไรให้คุณริณเค้าไม่พอใจเด็ดขาดนะคะ ถ้าเกิดจู่ๆ  เค้าเปลี่ยนใจไม่ให้เช่าสถานที่ขึ้นมา เราจะซวยกันหมด”

ปริ๊นยิ้มหวานก่อนจะรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ “รับทราบค่ะ ปริ๊นจะทำตัวเป็นเด็กดี ไม่ดื้อเลยสักนิดเดียวค่ะ”

คนเด็กกว่ารับคำเสียงใส ก่อนจะรีบวางสายเพื่อดำเนินแผนการขั้นต่อไปทันที

นิ้วเรียวสวยรีบแตะหน้าจอมือถือเพื่อเลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ที่เธอเมมชื่อไว้ว่า พี่ริณ มือไม้เริ่มสั่นเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

‘จะโทรเลยดีไหมนะ หรือจะทักข้อความไปก่อน’

‘ไม่ได้ๆ คนแบบพี่ริณต้องเข้าหาแบบจริงจังถึงจะดูน่าเชื่อถือ’

ปริ๊นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจแบบซุปตาร์กลับคืนมา ก่อนจะตัดสินใจกดปุ่มโทรออก เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นช้าๆ แต่ละวินาทีที่ผ่านไปช่างยาวนานเหลือเกินในความรู้สึก จนกระทั่ง...

“สวัสดีค่ะ” เสียงทุ้มนิ่งที่แสนจะมีเสน่ห์ดังขึ้นที่ปลายสาย

“เอ่อ...สะ สวัสดีค่ะคุณริณ”

แม้จะพยายามบอกตัวเองให้มีสติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เพียงได้ยินน้ำเสียงรื่นหูชวนหลงใหล หัวใจของปริ๊นก็วูบไหวไปตามกัน ใจเธอเต้นแรงจนต้องเอาอีกมือกุมหน้าอกเอาไว้เพื่อควบคุมอาการประหม่า

“สวัสดีค่ะ ดิฉันกำลังพูดสายกับใครอยู่คะ”

ทุกถ้อยคำจากปากของณริณทิพย์ แม้จะเรียบง่าย สั้น ๆ ทว่าในทุกคำกลับเต็มไปด้วยความนิ่ง สุขุม ทุกอย่างที่เธอเป็นคือสิ่งที่ทำให้ปริ๊นแทบจะเผลอกรี๊ดออกมา

“เอ่อ...ปริ๊นค่ะ ปริ๊นเป็นนักแสดงที่ เอ่อ ที่เราเจอกันที่ร้านอาหารวันก่อน จำได้มั้ยคะ”

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่งจนปริ๊นลุ้นจนตัวเกร็ง

“อ๋อ...จำได้แล้วค่ะ”

ประโยคตอบกลับที่ไม่มีการถามต่อ ทำให้เกิดความเงียบงันอีกครั้ง จนปริ๊นต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นเอง

“คือ ปริ๊น เอ่อ...มีเรื่องจะรบกวนน่ะค่ะ”

“ถ้าเป็นเรื่องสถานที่ถ่ายทำ ดิฉันตอบกลับไปทางผู้จัดการคุณแล้วค่ะ”

“มะ ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่เรื่องนั้น”

“มีอะไรอีกคะ...”

“คือ เอ่อ ปริ๊นอยากรบกวนเวลาคุณริณสักห้าวันน่ะค่ะ เพื่อไปเรียนรู้การเป็นเจ้าของโฮมสเตย์ เพราะต้องรับบทนี้ค่ะ อยากรู้ว่าวัน ๆ นึงเค้าทำอะไรบ้าง”

“...”

“ปริ๊นไม่ได้รบกวนฟรี ๆ นะคะ คุณริณจะเรียกค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ก็บอกมาได้เลยค่ะ”

“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนั้นค่ะ”

ความเงียบปกคลุมผ่านสัญญาณโทรศัพท์อีกครั้ง ปริ๊นแทบจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น

“แล้วคุณริณต้องการอะไรคะ แจ้งได้เลยค่ะ”

“ถ้าคุณจะมาเรียนรู้วิถีชีวิตที่นี่ คุณต้องทำตามกฎและกติกาของที่นี่ทุกอย่างค่ะ และฉันไม่อนุญาตให้มีบุคคลอื่นตามมา หากยังไม่ถึงเวลาถ่ายทำ”

“ไม่มีปัญหาค่ะ” ปริ๊นตอบในทันที ไม่เสียเวลาคิดนาน “ปริ๊นจะขับรถไปเองค่ะ ไปคนเดียว คุณริณให้ปริ๊นนอนตรงไหนก็ได้ค่ะ รับรองว่ากินง่ายอยู่ง่าย”

ปลายสายยืนยันหนักแน่น ทว่าณริณทิพย์กลับไม่ได้สนใจในประโยคเหล่านั้นแม้แต่น้อย

สิ่งที่เธอสนใจมีเพียงเรื่องเดียว

“จะขับรถมาเองคนเดียวงั้นเหรอคะ”

เจ้าของสถานที่ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเคร่งครัด

“ใช่ค่ะ ขับไปเอง”

“ขับรถมานานแค่ไหนแล้วคะ รู้ใช่ไหมว่าเส้นทางขึ้นดอยเป็นยังไง”

ปริ๊นลอบถอนหายใจและพูดความจริงออกไป

“ไม่ทราบเลยค่ะ จริง ๆ ก็...เพิ่งจะขับรถเป็นค่ะ”

ปลายสายเงียบไปนานหลายวินาที จนปริ๊นต้องเอามือถือมาแตะดูหน้าจอว่าเวลาของการสนทนายังเดินไปเรื่อย ๆ รึเปล่า

ริณยังไม่วางสาย แต่ไม่แน่ใจนักว่าความเงียบที่กำลังเกิดขึ้นมาจากการที่อีกฝ่ายกำลังคิดสิ่งใดอยู่ จนกระทั่งปลายสายเอ่ยขึ้น

“เพิ่งขับรถเป็น...แล้วจะขับขึ้นดอยน่านคนเดียวเหรอคะ” ริณทวนคำด้วยโทนเสียงต่ำที่ปิดความอ่อนใจไม่มิด “คุณดาราคะ ถนนที่นี่ไม่ได้มีไว้ให้มือใหม่มาซ้อมมือ ถ้าคุณเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ความซวยมันจะมาตกที่โฮมสเตย์ของฉัน ไหนจะนักข่าวที่จะแห่มาทำข่าวอีก”

ปริ๊นเม้มปากแน่น “แต่ปริ๊นระวังจริงๆ นะคะ ปริ๊น...”

“เอาแบบนี้...” ริณตัดบทอย่างเด็ดขาด “พรุ่งนี้คุณขับมาให้ถึงแค่ปั๊มน้ำมันใหญ่ทางเข้าเมืองน่านก็พอ ห้ามขับขึ้นดอยมาเองเด็ดขาด ฉันจะขับรถลงไปรับคุณที่นั่นตอนบ่ายสามโมงตรง”

“วันนี้ไม่ได้เหรอคะ ปริ๊นอยากไปวันนี้เลย”

“ไม่ได้ค่ะ คุณเพิ่งโทรมา จู่ ๆ จะมาปุบปับได้ยังไง ที่นี่ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้าที่จะมาเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ”

“แต่ว่า...”

“ถ้าคุณดื้อจะมา ฉันจะยกเลิกเรื่องสถานที่ถ่ายละครค่ะ”

“ได้ค่ะ ๆ ไปพรุ่งนี้ค่ะ” ปริ๊นรีบตอบรับจนลิ้นพันกัน “พรุ่งนี้ปริ๊นจะออกจากบ้านแต่เช้าเลยค่ะ”

“ค่ะ ก็หวังว่าจะทำได้อย่างที่พูด”

“ว่าแต่...คุณริณจะมารับปริ๊นด้วยตัวเองเลยเหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ แต่อย่าเข้าใจผิด” ริณเอ่ยดักคอด้วยเสียงเรียบสนิท “ฉันแค่ต้องการความมั่นใจว่าคุณมาคนเดียว ตามที่ตกลงไว้ และไม่อยากรบกวนพนักงานคนอื่นไปรับคุณ ทุกคนมีงานต้องทำ ไม่มีใครมีเวลาไปอำนวยความสะดวกให้ดาราหรอกค่ะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ” ปริ๊นเสียงอ่อนลงในทันที

“เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”

สัญญาณตัดไปแล้ว ปริ๊นโยนมือถือลงบนเตียงข้างตัวพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วก็พึมพำกับตัวเอง

“ดุเหลือเกินนะพี่ริณ ดุเป็นหมาใหญ่ไปได้ แต่พี่คงไม่รู้ว่า...ยิ่งพี่ดุ ปริ๊นก็ยิ่งชอบค่ะ”

“อีกอย่าง...ถึงพี่จะดุ แต่พี่ก็ยอมขับรถลงดอยมารับปริ๊นด้วยตัวเอง โถ่เอ๊ย พวกปากแข็งแต่ใจดีชัด ๆ เลยค่ะพี่สาวคนสวยของปริ๊น”

ปริ๊นเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเดินทางใบสีแดงซึ่งเป็นใบโปรดของเธอออกมา แล้วเลือกเสื้อผ้าในชุดที่คิดว่าธรรมดาสุด ๆ ใส่กระเป๋าไปสี่ห้าชุด

ตามด้วยสกินแคร์ และเครื่องสำอางเคาน์เตอร์แบรนด์อีกหลายอย่าง เธอไม่เคยรู้สึกว่าการจัดกระเป๋าเดินทางไปไหน จะมีความสุขมากเท่าครั้งนี้เลย

“เจอกันนะคะพี่ริณ”