นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์

นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์

last updateZuletzt aktualisiert : 17.11.2026
Von:  ไรท์เมะอ้อนGerade aktualisiert
Sprache: Thai
goodnovel16goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
10Kapitel
5Aufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

แฟนตาซี

เศร้าใจ

วาย

ฉลาด

ท่านอ๋อง

แม่ทัพ

ต่างวัย

BL

ทำนาย

“สุดท้ายชะตาฟ้าลิขิตไม่อาจพลิกพลัน ข้าสู้ชะตาตนเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย....สุดท้ายชีวิตข้าก็อาภัพ” อดีตอาจารย์ที่นับถือทิ้งท้าย “คำทำนายสุดท้าย ล้วนยังแม่นยำทุกประการ....คนที่ด้ายแดงลิขิตไว้กับข้าล้วนปลิดชีพข้าซะเอง...” นัยตาหยกสีจางลงจนมืดสนิท มือที่กำด้ามกระบี่ผ่อนแรงตกลง อาจารย์ของเขาได้สิ้นลมแล้ว ศิษย์ที่ปลิดชีพอาจารย์จะถูกเรียกว่าศิษย์ทรยศ เป็นบาปของคนผู้นั้นจวบจนวันตาย แต่บาปนี้มีเวลาอันสั้น เพราะตอนนี้ดวงตาของเขาก็เริ่มพร่าและมองใบหน้าของอาจารย์ที่สูงส่งจางลง... คำทำนายสุดท้าย ล้วนยังแม่นยำทุกประการ ท่านอาจารย์...ท่านหมายถึงเรื่องอันใด... คิดไปก็ไร้ประโยชน์ตัวข้าจะตายอยู่แล้ว ควรปล่อยวางเสียทุกอย่าง โลกหลังความตายเป็นอย่างไรข้าจะได้รู้แล้ว

Mehr anzeigen

Kapitel 1

บทที่ 1 /1 คำทำนายสุดท้าย

บทที่ 1 /1

คำทำนายสุดท้าย

มารที่เกิดมาล้วนมีสายเลือดมารอยู่ในตัวแต่กำเนิดมิอาจต่อต้านลิขิตสวรรค์ที่ทำให้ตนเองเกิดมาได้

แต่ผู้ที่มีเลือดบริสุทธิ์เรียนรู้วิชามาร นับว่าเป็นผู้หลงผิด ผู้สิ้นหวัง เส้นทางวิชามารที่ได้ร่ำเรียนล้วนไม่มีสิ่งใดดี

แล้วถ้าเป็นผู้ที่สูงส่ง หนึ่งในอาจารย์สำนักเซียนอันมีชื่อเสียงได้เข้าสู่วิถีมารเล่า...

โลกนี้จะปั่นป่วนสักเพียงไหน

เสียงกระอักเลือดออกปากที่ซีดเผือกสั่นระริกด้วยความผิดหวังและความโกรธแค้น

ไยท่านอาจารย์ถึงทำเช่นนี้...

แววตาประกายแสงสีแดงที่ตอนนี้มิเหลือดวงตาขาวเพราะเส้นเลือดแตกกระจายไปทั่วทั้งดวงตา ภาพตรงหน้าชังพร่ามั่วเหมือนจมอยู่ในน้ำลึก

แม้จะมีแรงเอ่ยคำถามแต่มันก็ช่างเบาและฝืดคอ “อาจารย์...ไยท่านถึงโหดร้ายเพียงนี้..”

ผู้ถูกถามคำถามกำลังยืนอยู่บนแท่นสูงสุดของสำนักซินหมิง ท้องฟ้ามืดสนิทมีเพียงประกายเพลิงที่ปลิดปลัวทั่วฟ้าจนเป็นสีแดงฉาน จากความมืดสู่สีโลหิตทั่วทั้งม่านฟ้า

“ท่านยังเป็นมนุษย์อยู่รึไม่!” ยิ่งพูดยิ่งปวดร้าวไปทั้งลำคอ ร่างกายในชุดสีดำทมิฬพยายามยันกายขึ้นสู้อีกครา

ศิษย์ที่เคารพรักอาจารย์ยิ่งกว่าชีวิตของตนเอง กำลังจับกระบี่ที่อาจารย์เป็นผู้สอนวิชาให้เพื่อฆ่าฟันอาจารย์...

เมื่อคำถามถูกถามเป็นครั้งที่สอง คนผู้นั้นถึงได้ยอมเอ่ยปากตอบ “ข้ามีเลือดมนุษย์อยู่ทุกเส้นโลหิตในร่างกาย....แล้วเจ้าเล่า” คำถามนั้นเหมือนมีดกรีดเข้าขั้วหัวใจ

“ข้ามิใช่มาร!” ศิษย์ที่ยันกายขึ้นมาได้ก็เอ่ยปฏิเสธต้นกำเนิดของตนเอง

กระบี่ในมือสั่นไหวผู้ที่ยืนบนแท่นสูงสุดของสำนักหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเองก็ไม่มีแรงจะหัวเราะออกมาด้วยซ้ำ สภาพไม่ต่างกับศิษย์เอกของตนเอง

ดวงตาของเขาย้ำแย่กว่าอีกฝ่ายเส้นเลือดแตกจนแทบมืดมิด ลำคอที่เพียงกลืนน้ำลายก็เหมือนกลืนเข็มนับพันเล่ม “เจ้ามิใช่ แล้วใครใช่”

 “มารยังเลือกที่จะฆ่า...แต่ท่านกลับฆ่าบรรพุรุษของตัวเอง นรกยังมิอาจรับท่าน!” แรงเฮือกสุดท้ายฟาดกระบี่ลงพื้นหิน แรงสั่นสะท้านกระแทกแผ่นหินแตกผิดรูปเป็นวงกว้าง ปราณพลังกระแทกร่างบุรุษที่ยืนทรงตัวอยู่บนยอดสำนักจนเกิดเสียง

เพียงชั่วพริบตาร่างบุรุษชุดชาวพริ้วไหลที่ตอนนี้พื้นสีขาวของเนื้อผ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพุ่งเข้ามาฟาดฟันประสานกระบี่กับศิษย์เอกตรงหน้า

คนที่อายุน้อยกว่าไม่อาจสู้พลังของอาจารย์ที่มีความสามารถมากกว่าตนเองได้ เป็นความจริงที่ใครตัดสินก็รู้ได้ทันที แต่ผู้ที่มีสายเลือดมารไม่ได้ไร้ความสามารถขนาดนั้น

“ข้าขอ...ถอนชื่อออกจากยอดเขาหลงอิน! นับแต่นี้ข้ากับท่าน ไม่ใช่ศิษย์และอาจารย์อีกต่อไป” คำพูดที่พ่นออกมาเต็มไปด้วยเลือดในทุกคำ

น้ำตาไหลออกพลอยให้ล้างความพร่ามัวของอาจารย์ผู้สูงส่งตรงหน้าได้บ้าง การฆ่าฟันในยามนี้ไม่มีผู้ใดมีแรงพอจะยืนได้อย่างสง่างาม

อาจารย์ผู้ที่เขาเคารพใช้วิชาตัวเบาพุ่งเข้าประชิดตัว “ข้ายินดี”

เมื่อสิ้นการนับถือเป็นศิษย์อาจารย์ของทั้งสอง แสงสีแดงสลับดำกระจายออกจนเสาอาคารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแตกหักทลายลง หอเล็กใหญ่นับสิบในสำนักสั่นสะเทือนแตกหักจากพลังของบุรุษสองคนที่พยายามฆ่าฟัน

จากฟ้ามืดเริ่มมีแสงอาทิตย์สาดแสงให้เห็นเปลวไฟและร่างไร้วิญญาณนับร้อย...เสียงฟาดฟันเริ่มเบาลงจนเงียบสนิท....

เฮือก

นัยตาประกายเขียวราวหยกและนัยตาสีหินแดงหยุดนิ่ง ได้มีเวลาสบตากันเสียที..

ปลายกระบี่ของทั้งสองคว้านคาที่ขั้วหัวใจของแต่ละฝ่าย ตอนนี้ถือว่าทั้งสองได้ฆ่าศัตรูและตายเพราะศัตรูพร้อมกัน

รอยยิ้มอ่อนของผู้เป็นอาจารย์ปรากฏขึ้น ดวงตาหยกมีน้ำตาไหลออกล้างเลือดในตาจนได้เห็นแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ เมื่อดวงตาที่ใกล้เข้าสู่ความตายจ้องมองกัน ความกลัวได้ก่อขึ้น “เจ้ากับข้า...คงได้เจอกันที่นรก” รอยยิ้มอ่อนทำให้น้ำตาศิษย์เอกไหลเอ่อด้วยความสับสน

“นรกไม่รับท่าน...ข้าเองก็ไม่....” เขากลัวตายแต่เขาก็ยอมรับชะตากรรมของตนเองในตอนนี้

ใบหน้าซีดไร้เลือดยิ้มอ่อนให้อดีตศิษย์ของตนเอง พร้อมลมหายใจที่ช้าลงความสั่นไหวที่ปลายกระบี่ของทั้งสองก็เริ่มแพวลง

“สุดท้ายชะตาฟ้าลิขิตไม่อาจพลิกพลัน ข้าสู้ชะตาตนเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย....สุดท้ายชีวิตข้าก็อาภัพ” อดีตอาจารย์ที่นับถือทิ้งท้าย

“คำทำนายสุดท้าย ล้วนยังแม่นยำทุกประการ....คนที่ด้ายแดงลิขิตไว้กับข้าล้วนปลิดชีพข้าซะเอง...”

นัยตาหยกสีจางลงจนมืดสนิท มือที่กำด้ามกระบี่ผ่อนแรงตกลง

อาจารย์ของเขาได้สิ้นลมแล้ว ศิษย์ที่ปลิดชีพอาจารย์จะถูกเรียกว่าศิษย์ทรยศ เป็นบาปของคนผู้นั้นจวบจนวันตาย

แต่บาปนี้มีเวลาอันสั้น เพราะตอนนี้ดวงตาของเขาก็เริ่มพร่าและมองใบหน้าของอาจารย์ที่สูงส่งจางลง...

คำทำนายสุดท้าย ล้วนยังแม่นยำทุกประการ

ท่านอาจารย์...ท่านหมายถึงเรื่องอันใด...

คิดไปก็ไร้ประโยชน์ตัวข้าจะตายอยู่แล้ว ควรปล่อยวางเสียทุกอย่าง

โลกหลังความตายเป็นอย่างไรข้าจะได้รู้แล้ว

“เฮือก!”

ร่างกายที่แสนระทมบนเตียงไม้ไผ่สะดุ้งสุดตัว ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ มือเรียวรีบตะปบเข้าที่หน้าอกซ้าย... ตำแหน่งที่ถูกกระบี่ของอาจารย์แทงทะลุขั้วหัวใจ

ตอนนี้มันไร้การเจ็บปวด จังหวะการเต้นเร็วกว่าปกติเพราะอาการตกใจไม่ใช่เพราะกำลังขาดใจตาย

ลมปราณไหลเวียนปกติ ภายในเสี้ยววิที่เขากำลังจะตาย “อาจารย์..” คำพูดที่เอ่ยออกมาเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงไม่ตาย

อาจารย์ต้องทำอะไรบางอย่าง หรือไม่เขาก็ยังไม่ตายแล้วฟื้นมาเพราะมีคนช่วย

แต่ใครที่รอดชีวิตมาช่วยเขากันเล่า ทุกคนล้วนตายไปหมดทั้งสำนักแล้ว

เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ผนังไม้เรียบง่าย ตำราที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ และชุดคลุมสีขาวขลิบเขียวที่วางอยู่ข้างเตียง... นี่คือ ยอดเขาหลงอิน ที่ยังไม่ถูกเพลิงเผาจนมอด

“......” หรือสวรรค์ยังรับเขา

สวรรค์รับเผ่ามารด้วยรึ

“เฉินมู่เหยียน เจ้าตื่นแล้วก็ไปช่วยข้าตักน้ำขึ้นเขาด้วย” เสียงที่คุ้นเคยเมื่อเนินนานมาแล้วเอ่ยขึ้น

ดวงตาหยกแดงหันมองอย่างตื่นตกใจ จนคนเอ่ยเองก็พลอยตกใจไปด้วย

“เจ้าเป็นอะไร ทำหน้าราวกับเห็นผี” เด็กหนุ่มหน้าอ่อนเยาว์สะอาดตาวัยประมาณสิบเจ็ดเอ่ยถาม และลุกลงจากเตียงไผ่ “ถ้าเจ้าจะหนีการตักน้ำข้าจะไปบอกอาจารย์แน่”

ข้าเห็นผีจริงๆ!

เซียวหาน ศิษย์ร่วมสำนัก ที่ตายเพราะถูกอาจารย์ใช้วิชากระบี่หมื่นเล่มปักเข้าดวงตาตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน ไยถึงได้กำลังพูดคุยกับข้าอยู่ได้

“ที่นี่สวรรค์รึ” เฉินมู่เหยียนถามด้วยแววตาสั่นคลอ

“สวรรค์อะไร นรกต่างหาก” คำตอบที่ได้รับทำเขาขมวดคิ้วจนหน้าเก

“ถ้าสวรรค์ก็ต้องยอดเขาเทียนหยางสิ ที่นี่ยอดเขาหลงอิน เลิกเพ้อฝันแล้วไปช่วยข้าตักน้ำขึ้นเขาได้แล้ว”

เซียวหาน กล่าวจบก็ลงจากเตียงไผ่ และเดินไปเขย่าศิษย์ร่วมสำนักอีกเตียง

เขาล้นลานพยายามหาคำตอบลงก้าวขาลงจากเตียงและหน้าขมัมลงพื้นไผ่จนเกิดเสียงสนั่นทั้งเรือน

“เฉินมู่เหยียน!” เซียวหานตกใจ และคนที่กำลังถูกเขย่าก็สะดุ้งขึ้นมาดูเช่นกัน

“ไม่อยากไปตักน้ำกับเจ้าแน่ๆ เลยใช้อุบายเช่นนี้” เหอจิ่นที่เพิ่งถูกเขย่าจนตื่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเยาะ

เฉินมู่เหยียนไม่มีเวลาตอบโต้ พยายามยันกายขึ้นอย่างยากลำบาก

สวรรค์ลงโทษข้าด้วยการตัดขาข้ารึ ขาข้าถึงได้สั้นเพียงนี้!

เมื่อยันร่างกายยืนขึ้นมาได้ก็ได้สัมผัสผืนผ้าที่กำลังสวมอยู่ ชุดยอดเขาหลงอิน...

เซียวหาน น่าจะวัยสิบเจ็ดเมื่อยืนเทียบกันแล้ว เขานั้นก็ตัวเท่ากับอีกฝ่าย....

เขาเป็นชายวัยสามสิบสอง แต่ตอนนี้กลับตัวเท่าเด็กสิบเจ็ด

ต่อให้มีเลือดมารใช่ว่าจะฉลาดไปทุกเรื่องในโลก แต่ก็ไม่มีตำราไหนเคยสอนการย้อนเวลากลับมาเช่นนี้!

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
10 Kapitel
บทที่ 1 /1 คำทำนายสุดท้าย
บทที่ 1 /1คำทำนายสุดท้าย มารที่เกิดมาล้วนมีสายเลือดมารอยู่ในตัวแต่กำเนิดมิอาจต่อต้านลิขิตสวรรค์ที่ทำให้ตนเองเกิดมาได้แต่ผู้ที่มีเลือดบริสุทธิ์เรียนรู้วิชามาร นับว่าเป็นผู้หลงผิด ผู้สิ้นหวัง เส้นทางวิชามารที่ได้ร่ำเรียนล้วนไม่มีสิ่งใดดีแล้วถ้าเป็นผู้ที่สูงส่ง หนึ่งในอาจารย์สำนักเซียนอันมีชื่อเสียงได้เข้าสู่วิถีมารเล่า...โลกนี้จะปั่นป่วนสักเพียงไหน เสียงกระอักเลือดออกปากที่ซีดเผือกสั่นระริกด้วยความผิดหวังและความโกรธแค้นไยท่านอาจารย์ถึงทำเช่นนี้...แววตาประกายแสงสีแดงที่ตอนนี้มิเหลือดวงตาขาวเพราะเส้นเลือดแตกกระจายไปทั่วทั้งดวงตา ภาพตรงหน้าชังพร่ามั่วเหมือนจมอยู่ในน้ำลึกแม้จะมีแรงเอ่ยคำถามแต่มันก็ช่างเบาและฝืดคอ “อาจารย์...ไยท่านถึงโหดร้ายเพียงนี้..”ผู้ถูกถามคำถามกำลังยืนอยู่บนแท่นสูงสุดของสำนักซินหมิง ท้องฟ้ามืดสนิทมีเพียงประกายเพลิงที่ปลิดปลัวทั่วฟ้าจนเป็นสีแดงฉาน จากความมืดสู
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-08
Mehr lesen
บทที่ 1/2 คำทำนายสุดท้าย
บทที่ 1/2คำทำนายสุดท้าย “เร็วข้า ตักน้ำเสร็จจะได้ไปฝึกกระบี่อีก” เซียวหาน กล่าวเมื่อเทน้ำในไหจนเต็มบ่อเรียบร้อยเซียวหานศิษย์ร่วมสำนักที่ควรจะตายตั้งแต่อายุครายี่สิบสอง บัดนี้กลับเดินเคียงข้างเฉินมู่เหยียนที่ก็ควรตายไม่ต่างกัน“ได้ยินว่าอาจารย์ลงไปที่หมู่บ้าน เย็นนี้เราคงได้กินไก่อบน้ำมันพริกสูตรของอาจารย์แน่นอน ข้าพนันได้เลย” เหอจิ่นเดินเคียงข้างพร้อมถือไหเปล่าไปมา“กฎของสำนักซินหมิงห้ามพนัน” เซียวหานตักเตือน“ยอดเขาเมฆลอยของเราถูกนับเป็นหนึ่งในสำนักซินหมิงด้วยรึ” เหอจิ่นพูดเล่นลิ้น แต่ก็ไม่มีใครปฎิเสธซะทีเดียวเฉินมู่เหยียนมองทุกอย่างที่ตนเองเห็น พลางฟังบทสนทนาที่เหมือนวัยเยาว์ที่เขาเคยวิ่งเล่นบนยอดเขาหลงอินแห่งนี้ เมื่อสนทนาเงียบลงก็มีประโยคหนึ่งที่ค้างคาในใจเขา “อาจารย์...อาจารย์หลงอิน?”เซียนหานหันมองพร้อมขมวดคิ้วออกมาแบบไม่ปิดบัง “ใช่ หรือเจ้าอดใจไม่ไหวที่จะได้กินไก่ของท่านอาจารย์แล้วรึ เจ้าก
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-09
Mehr lesen
บทที่ 2 /1 ใยท่านถึงเป็นคนเช่นนี้
บทที่ 2 /1ใยท่านถึงเป็นคนเช่นนี้ หลังจากมื้อค่ำที่เต็มไปด้วยรสชาติแห่งความอบอุ่นและขุนเคืองจบลง ศิษย์คนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันเข้าเรือนไผ่ของตนเอง เสียงกรนเบาๆ ของเซียวหาน ยืนยันว่าราตรีบนยอดเขาหลงอินได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์เฉินมู่เหยียนยังคงลืมตาโพลงในความมืด เขารอจนแน่ใจว่าเสียงฝีเท้าลาดตระเวนรอบนอกผ่านไป จึงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบที่สุดเป้าหมายของเขาไม่ใช่ลานฝึกกระบี่ แต่เป็น 'ถ้ำหยดน้ำ' ท้ายยอดเขา สถานที่ที่อับชื้นและเต็มไปด้วยไอเย็น... สภาพแวดล้อมที่ขัดกับวิถีเซียนอันร้อนแรงของสำนักซินหมิง แต่มันคือสถานที่ดีที่สุดสำหรับการเร้นกายฝึก 'จิตมาร'อีกสามปี ก่อนที่เขาจะอายุยี่สิบเต็มกาย ตอนนั้นพลังที่กดกลั้นของเขาจะระเบิดเสียสติไปสิบวันสิบคืน กว่าเขาจะรู้ตัวก็เข็นฆ่าผู้บริสุทธิ์ไปนับไม่ถ้วน...เขาต้องฝึกจิตและร่างกายเพื่อเป็นภาชนะรองรับสายเลือดมารในตัวก่อนที่มันจะระเบิดออกมาเขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าไม่รู้จักบิดามารดาผู้ให้กำเนิด เกิดมา
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-10
Mehr lesen
บทที่ 2 /2 ใยท่านถึงเป็นคนเช่นนี้
บทที่ 2 /2ใยท่านถึงเป็นคนเช่นนี้ เมื่อเดินมาถึงทางแยกหลงอินก็โบกมือไล่ให้ทั้งสองแยกย้าย “ไปนอนได้แล้วเหอจิ่น ส่วนมู่เหยียนตามข้ามา”“.....” เฉินมู่เหยียนแอบชะงักแต่ก็ตามน้ำหลงอินไปเมื่อทั้งสองเดินมายังหน้าผาพ้นกอต้นไผ่ก่อใหญ่หลงอินก็หันหน้ามาจ้องมองเฉินมู่เหยียน“มีเรื่องอันใดรึอาจารย์” เฉินมู่เหยียนใจแข็งถามออกไปหรืออาจารย์จะได้กลิ่นกายจิตรมารในตัวของเขาตอนอยู่ในถ้ำ...เฉินมู่เหยียนเงยหน้ามองชายชุดขาวสะอาดที่เมื่ออยู่ใต้แสงจันทร์ยิ่งสง่างามและน่ากลัวปลายนิ้วหลงอินคว้าข้อมือของเฉินมู่เหยียนโดยไม่พูดอะไร พร้อมจับพลิกและตรวจสอบการไหลเวียนโลหิตทันที“....” เฉินมู่เหยียนนิ่งและไม่ได้เดือดร้อนอะไรเพราะในช่วงเวลานี้พลังมารของเขายังไม่ตื่น ตรวจไปก็เหมือนคนธรรมดาแต่...อาจารย์สงสัยในตัวเขาแล้วงั้นรึ“เจ้าแอบฝึกอะไร” หลงอินถาม และปล่อยมือเฉินมู่เหยียนลงพร้อมใบหน้าที่โกรธเคือง“ท่านคิดว่าศิษย์ฝ
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-11
Mehr lesen
บทที่ 3/1 ระฆังเตือนภัย
บทที่ 3/1ระฆังเตือนภัย เสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อนเฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขาสำนักซินหมิงสำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วย
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-12
Mehr lesen
บทที่ 3/2 ระฆังเตือนภัย
บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัย ท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
บทที่ 4/1 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร
บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหาร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-14
Mehr lesen
บทที่ 4/2 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร
บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหาร กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-15
Mehr lesen
บทที่ 5/1 ซูอวิ๋นเหยา
บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยา ท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-16
Mehr lesen
บทที่ 5/2 ซูอวิ๋นเหยา
บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยา บรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ “ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-17
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status