ANMELDEN“สุดท้ายชะตาฟ้าลิขิตไม่อาจพลิกพลัน ข้าสู้ชะตาตนเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย....สุดท้ายชีวิตข้าก็อาภัพ” อดีตอาจารย์ที่นับถือทิ้งท้าย “คำทำนายสุดท้าย ล้วนยังแม่นยำทุกประการ....คนที่ด้ายแดงลิขิตไว้กับข้าล้วนปลิดชีพข้าซะเอง...” นัยตาหยกสีจางลงจนมืดสนิท มือที่กำด้ามกระบี่ผ่อนแรงตกลง อาจารย์ของเขาได้สิ้นลมแล้ว ศิษย์ที่ปลิดชีพอาจารย์จะถูกเรียกว่าศิษย์ทรยศ เป็นบาปของคนผู้นั้นจวบจนวันตาย แต่บาปนี้มีเวลาอันสั้น เพราะตอนนี้ดวงตาของเขาก็เริ่มพร่าและมองใบหน้าของอาจารย์ที่สูงส่งจางลง... คำทำนายสุดท้าย ล้วนยังแม่นยำทุกประการ ท่านอาจารย์...ท่านหมายถึงเรื่องอันใด... คิดไปก็ไร้ประโยชน์ตัวข้าจะตายอยู่แล้ว ควรปล่อยวางเสียทุกอย่าง โลกหลังความตายเป็นอย่างไรข้าจะได้รู้แล้ว
Mehr anzeigenบทที่ 1 /1
คำทำนายสุดท้าย
มารที่เกิดมาล้วนมีสายเลือดมารอยู่ในตัวแต่กำเนิดมิอาจต่อต้านลิขิตสวรรค์ที่ทำให้ตนเองเกิดมาได้
แต่ผู้ที่มีเลือดบริสุทธิ์เรียนรู้วิชามาร นับว่าเป็นผู้หลงผิด ผู้สิ้นหวัง เส้นทางวิชามารที่ได้ร่ำเรียนล้วนไม่มีสิ่งใดดี
แล้วถ้าเป็นผู้ที่สูงส่ง หนึ่งในอาจารย์สำนักเซียนอันมีชื่อเสียงได้เข้าสู่วิถีมารเล่า...
โลกนี้จะปั่นป่วนสักเพียงไหน
เสียงกระอักเลือดออกปากที่ซีดเผือกสั่นระริกด้วยความผิดหวังและความโกรธแค้น
ไยท่านอาจารย์ถึงทำเช่นนี้...
แววตาประกายแสงสีแดงที่ตอนนี้มิเหลือดวงตาขาวเพราะเส้นเลือดแตกกระจายไปทั่วทั้งดวงตา ภาพตรงหน้าชังพร่ามั่วเหมือนจมอยู่ในน้ำลึก
แม้จะมีแรงเอ่ยคำถามแต่มันก็ช่างเบาและฝืดคอ “อาจารย์...ไยท่านถึงโหดร้ายเพียงนี้..”
ผู้ถูกถามคำถามกำลังยืนอยู่บนแท่นสูงสุดของสำนักซินหมิง ท้องฟ้ามืดสนิทมีเพียงประกายเพลิงที่ปลิดปลัวทั่วฟ้าจนเป็นสีแดงฉาน จากความมืดสู่สีโลหิตทั่วทั้งม่านฟ้า
“ท่านยังเป็นมนุษย์อยู่รึไม่!” ยิ่งพูดยิ่งปวดร้าวไปทั้งลำคอ ร่างกายในชุดสีดำทมิฬพยายามยันกายขึ้นสู้อีกครา
ศิษย์ที่เคารพรักอาจารย์ยิ่งกว่าชีวิตของตนเอง กำลังจับกระบี่ที่อาจารย์เป็นผู้สอนวิชาให้เพื่อฆ่าฟันอาจารย์...
เมื่อคำถามถูกถามเป็นครั้งที่สอง คนผู้นั้นถึงได้ยอมเอ่ยปากตอบ “ข้ามีเลือดมนุษย์อยู่ทุกเส้นโลหิตในร่างกาย....แล้วเจ้าเล่า” คำถามนั้นเหมือนมีดกรีดเข้าขั้วหัวใจ
“ข้ามิใช่มาร!” ศิษย์ที่ยันกายขึ้นมาได้ก็เอ่ยปฏิเสธต้นกำเนิดของตนเอง
กระบี่ในมือสั่นไหวผู้ที่ยืนบนแท่นสูงสุดของสำนักหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเองก็ไม่มีแรงจะหัวเราะออกมาด้วยซ้ำ สภาพไม่ต่างกับศิษย์เอกของตนเอง
ดวงตาของเขาย้ำแย่กว่าอีกฝ่ายเส้นเลือดแตกจนแทบมืดมิด ลำคอที่เพียงกลืนน้ำลายก็เหมือนกลืนเข็มนับพันเล่ม “เจ้ามิใช่ แล้วใครใช่”
“มารยังเลือกที่จะฆ่า...แต่ท่านกลับฆ่าบรรพุรุษของตัวเอง นรกยังมิอาจรับท่าน!” แรงเฮือกสุดท้ายฟาดกระบี่ลงพื้นหิน แรงสั่นสะท้านกระแทกแผ่นหินแตกผิดรูปเป็นวงกว้าง ปราณพลังกระแทกร่างบุรุษที่ยืนทรงตัวอยู่บนยอดสำนักจนเกิดเสียง
เพียงชั่วพริบตาร่างบุรุษชุดชาวพริ้วไหลที่ตอนนี้พื้นสีขาวของเนื้อผ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพุ่งเข้ามาฟาดฟันประสานกระบี่กับศิษย์เอกตรงหน้า
คนที่อายุน้อยกว่าไม่อาจสู้พลังของอาจารย์ที่มีความสามารถมากกว่าตนเองได้ เป็นความจริงที่ใครตัดสินก็รู้ได้ทันที แต่ผู้ที่มีสายเลือดมารไม่ได้ไร้ความสามารถขนาดนั้น
“ข้าขอ...ถอนชื่อออกจากยอดเขาหลงอิน! นับแต่นี้ข้ากับท่าน ไม่ใช่ศิษย์และอาจารย์อีกต่อไป” คำพูดที่พ่นออกมาเต็มไปด้วยเลือดในทุกคำ
น้ำตาไหลออกพลอยให้ล้างความพร่ามัวของอาจารย์ผู้สูงส่งตรงหน้าได้บ้าง การฆ่าฟันในยามนี้ไม่มีผู้ใดมีแรงพอจะยืนได้อย่างสง่างาม
อาจารย์ผู้ที่เขาเคารพใช้วิชาตัวเบาพุ่งเข้าประชิดตัว “ข้ายินดี”
เมื่อสิ้นการนับถือเป็นศิษย์อาจารย์ของทั้งสอง แสงสีแดงสลับดำกระจายออกจนเสาอาคารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแตกหักทลายลง หอเล็กใหญ่นับสิบในสำนักสั่นสะเทือนแตกหักจากพลังของบุรุษสองคนที่พยายามฆ่าฟัน
จากฟ้ามืดเริ่มมีแสงอาทิตย์สาดแสงให้เห็นเปลวไฟและร่างไร้วิญญาณนับร้อย...เสียงฟาดฟันเริ่มเบาลงจนเงียบสนิท....
เฮือก
นัยตาประกายเขียวราวหยกและนัยตาสีหินแดงหยุดนิ่ง ได้มีเวลาสบตากันเสียที..
ปลายกระบี่ของทั้งสองคว้านคาที่ขั้วหัวใจของแต่ละฝ่าย ตอนนี้ถือว่าทั้งสองได้ฆ่าศัตรูและตายเพราะศัตรูพร้อมกัน
รอยยิ้มอ่อนของผู้เป็นอาจารย์ปรากฏขึ้น ดวงตาหยกมีน้ำตาไหลออกล้างเลือดในตาจนได้เห็นแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ เมื่อดวงตาที่ใกล้เข้าสู่ความตายจ้องมองกัน ความกลัวได้ก่อขึ้น “เจ้ากับข้า...คงได้เจอกันที่นรก” รอยยิ้มอ่อนทำให้น้ำตาศิษย์เอกไหลเอ่อด้วยความสับสน
“นรกไม่รับท่าน...ข้าเองก็ไม่....” เขากลัวตายแต่เขาก็ยอมรับชะตากรรมของตนเองในตอนนี้
ใบหน้าซีดไร้เลือดยิ้มอ่อนให้อดีตศิษย์ของตนเอง พร้อมลมหายใจที่ช้าลงความสั่นไหวที่ปลายกระบี่ของทั้งสองก็เริ่มแพวลง
“สุดท้ายชะตาฟ้าลิขิตไม่อาจพลิกพลัน ข้าสู้ชะตาตนเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย....สุดท้ายชีวิตข้าก็อาภัพ” อดีตอาจารย์ที่นับถือทิ้งท้าย
“คำทำนายสุดท้าย ล้วนยังแม่นยำทุกประการ....คนที่ด้ายแดงลิขิตไว้กับข้าล้วนปลิดชีพข้าซะเอง...”
นัยตาหยกสีจางลงจนมืดสนิท มือที่กำด้ามกระบี่ผ่อนแรงตกลง
อาจารย์ของเขาได้สิ้นลมแล้ว ศิษย์ที่ปลิดชีพอาจารย์จะถูกเรียกว่าศิษย์ทรยศ เป็นบาปของคนผู้นั้นจวบจนวันตาย
แต่บาปนี้มีเวลาอันสั้น เพราะตอนนี้ดวงตาของเขาก็เริ่มพร่าและมองใบหน้าของอาจารย์ที่สูงส่งจางลง...
คำทำนายสุดท้าย ล้วนยังแม่นยำทุกประการ
ท่านอาจารย์...ท่านหมายถึงเรื่องอันใด...
คิดไปก็ไร้ประโยชน์ตัวข้าจะตายอยู่แล้ว ควรปล่อยวางเสียทุกอย่าง
โลกหลังความตายเป็นอย่างไรข้าจะได้รู้แล้ว
“เฮือก!”
ร่างกายที่แสนระทมบนเตียงไม้ไผ่สะดุ้งสุดตัว ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ มือเรียวรีบตะปบเข้าที่หน้าอกซ้าย... ตำแหน่งที่ถูกกระบี่ของอาจารย์แทงทะลุขั้วหัวใจ
ตอนนี้มันไร้การเจ็บปวด จังหวะการเต้นเร็วกว่าปกติเพราะอาการตกใจไม่ใช่เพราะกำลังขาดใจตาย
ลมปราณไหลเวียนปกติ ภายในเสี้ยววิที่เขากำลังจะตาย “อาจารย์..” คำพูดที่เอ่ยออกมาเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงไม่ตาย
อาจารย์ต้องทำอะไรบางอย่าง หรือไม่เขาก็ยังไม่ตายแล้วฟื้นมาเพราะมีคนช่วย
แต่ใครที่รอดชีวิตมาช่วยเขากันเล่า ทุกคนล้วนตายไปหมดทั้งสำนักแล้ว
เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ผนังไม้เรียบง่าย ตำราที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ และชุดคลุมสีขาวขลิบเขียวที่วางอยู่ข้างเตียง... นี่คือ ยอดเขาหลงอิน ที่ยังไม่ถูกเพลิงเผาจนมอด
“......” หรือสวรรค์ยังรับเขา
สวรรค์รับเผ่ามารด้วยรึ
“เฉินมู่เหยียน เจ้าตื่นแล้วก็ไปช่วยข้าตักน้ำขึ้นเขาด้วย” เสียงที่คุ้นเคยเมื่อเนินนานมาแล้วเอ่ยขึ้น
ดวงตาหยกแดงหันมองอย่างตื่นตกใจ จนคนเอ่ยเองก็พลอยตกใจไปด้วย
“เจ้าเป็นอะไร ทำหน้าราวกับเห็นผี” เด็กหนุ่มหน้าอ่อนเยาว์สะอาดตาวัยประมาณสิบเจ็ดเอ่ยถาม และลุกลงจากเตียงไผ่ “ถ้าเจ้าจะหนีการตักน้ำข้าจะไปบอกอาจารย์แน่”
ข้าเห็นผีจริงๆ!
เซียวหาน ศิษย์ร่วมสำนัก ที่ตายเพราะถูกอาจารย์ใช้วิชากระบี่หมื่นเล่มปักเข้าดวงตาตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน ไยถึงได้กำลังพูดคุยกับข้าอยู่ได้
“ที่นี่สวรรค์รึ” เฉินมู่เหยียนถามด้วยแววตาสั่นคลอ
“สวรรค์อะไร นรกต่างหาก” คำตอบที่ได้รับทำเขาขมวดคิ้วจนหน้าเก
“ถ้าสวรรค์ก็ต้องยอดเขาเทียนหยางสิ ที่นี่ยอดเขาหลงอิน เลิกเพ้อฝันแล้วไปช่วยข้าตักน้ำขึ้นเขาได้แล้ว”
เซียวหาน กล่าวจบก็ลงจากเตียงไผ่ และเดินไปเขย่าศิษย์ร่วมสำนักอีกเตียง
เขาล้นลานพยายามหาคำตอบลงก้าวขาลงจากเตียงและหน้าขมัมลงพื้นไผ่จนเกิดเสียงสนั่นทั้งเรือน
“เฉินมู่เหยียน!” เซียวหานตกใจ และคนที่กำลังถูกเขย่าก็สะดุ้งขึ้นมาดูเช่นกัน
“ไม่อยากไปตักน้ำกับเจ้าแน่ๆ เลยใช้อุบายเช่นนี้” เหอจิ่นที่เพิ่งถูกเขย่าจนตื่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเยาะ
เฉินมู่เหยียนไม่มีเวลาตอบโต้ พยายามยันกายขึ้นอย่างยากลำบาก
สวรรค์ลงโทษข้าด้วยการตัดขาข้ารึ ขาข้าถึงได้สั้นเพียงนี้!
เมื่อยันร่างกายยืนขึ้นมาได้ก็ได้สัมผัสผืนผ้าที่กำลังสวมอยู่ ชุดยอดเขาหลงอิน...
เซียวหาน น่าจะวัยสิบเจ็ดเมื่อยืนเทียบกันแล้ว เขานั้นก็ตัวเท่ากับอีกฝ่าย....
เขาเป็นชายวัยสามสิบสอง แต่ตอนนี้กลับตัวเท่าเด็กสิบเจ็ด
ต่อให้มีเลือดมารใช่ว่าจะฉลาดไปทุกเรื่องในโลก แต่ก็ไม่มีตำราไหนเคยสอนการย้อนเวลากลับมาเช่นนี้!
บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่
บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม
บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง
บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป

![แกรนด์ดยุกของข้าคลั่งรักไม่ไหว [YAOI]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



