คิดมากกว่าคนอื่น

ฉันม้วนตัวกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนมากกว่าสิบครั้งครุ่นคิดกับสิ่งที่ได้ยิน 'น้องอยู่ กูไม่อยากทำตัวไม่ดี'

"แล้วเราอยู่ ทำไมจะทำตัวไม่ดีไม่ได้ล่ะ มีใครไม่รู้บ้างว่าเขาเป็นแบบนั้น"

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว หรือความจริงแล้ว ประโยคนั้นมันไม่มีนัยยะอะไรเลย ฉันคิดมากไปเอง

"ต้องใช่แหละเพราะคิดต่อไม่ไหวแล้ว ง่วงนอนโคตร"

ฉันหลับไปทั้งที่ภายนอกฝนตกกระหน่ำและปล่อยให้แชทไลน์ส่งเสียงร้องสองครั้ง

ตื่นเช้าถึงเพิ่งมาเปิดดู เป็นพี่มุกส่งงานมาให้ว่ามีงานแจกใบปลิวตอนหกโมงเย็น ฉันไม่รีรอรีบตอบกลับ

ในหัวคิดคำนวณ.. จากโซนวอ.พันห้า จากพี่มุกห้าร้อยบาท วันนี้ฉันจะมีเงินสองพันบาทเข้าบัญชี

พอรู้ว่าจะรวยฉันก็มาเรียนด้วยความอารมณ์ดี มีใจซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งจากหน้าปากซอยมาฝากถิงถิงกับแครอทด้วย

"วันนี้ไม่รีบไปโซนวอ.เหรอ"

ถิงถิงคงเห็นว่าฉันเอาแต่นั่งมองผู้ชายเล่นฟุตบอล ดูไม่รีบร้อนอย่างควรจะเป็นเลยใช้ข้อศอกสะกิดถาม

"เอาไว้ค่อยไปตอนเลิกเรียน ทำแปปเดียวก็เสร็จแล้ว พวกพี่เขาไม่ค่อยทำเลอะหรอก"

"สนิทสนมกับใครอ่ะยัง" เป็นคำถามของแครอทบ้าง คำถามนี้แหละดึงความสนใจของฉันกลับมายังเพื่อน

"ฉันจะไปสนิทกับใครได้ ไปทีไรก็เจอแต่พี่คุณ แต่..พี่คุณชอบพูดจาแปลกๆ"

"ยังไง" เพื่อนสองคนโยกหัวเข้ามาใกล้รอฟัง เป็นวัยรุ่นมีเพื่อน ก็ต้องปรึกษาเพื่อนใช่ไหมล่ะ

"เมื่อวานที่นั่นมีคนเข้าไปแหย่รังแตน พี่คุณจะกระทืบอยู่แล้วนะ แต่อยู่ดีๆ เขาก็พูดกับพี่จอมพลว่า.. น้องอยู่ กูไม่อยากทำตัวไม่ดี มันแปลกๆ พวกแกว่าไหม"

"หรือว่าซื่อใสอย่างแกจะไปโดนใจคนหน้าดุ"

"ครั้งนี้ถิงฉลาด แต่แกซื่อจริงนะ ถ้าเขาไม่สนใจ จะจ้างไปทำความสะอาดทำไม พวกเขาไม่ชอบให้ใครไปที่นั่นสักหน่อย แต่แกกลับ.."

แครอทกลับไปนั่งตัวตรงถอนหายใจเสียงดัง

"โดนใจวิศวะที่จริงใจซะงั้น"

"จะบอกว่ารักแรกพบ แค่ไปเข้าห้องน้ำก็ปิ๊งๆ ฉันน่ะเหรอ ไม่มีอยู่จริงหรอก ฉันว่าพี่คุณหลีสาวไปงั้นแหละ ฉันไม่มีทางเชื่อและไม่มีวันหลงกลเด็ดขาด"

"ทีงี้ฉลาด"

ก็ฉันฉลาด ฉันเบะปากใส่ถิงถิง

"ถ้างั้นคงต้องรอดูต่อไปแล้วล่ะจ้ะเพื่อนเลิฟ"

ไม่มีอะไรให้รอดูทั้งนั้นแหละเชื่อฉันสิเพราะถ้าพี่คุณมาชอบฉันจริงๆ เทสสาวๆ พี่เขาคงแย่น่าดูเลย

บ่ายสามโมงระหว่างเดินมายังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ฉันบังเอิญเจอกับพี่เฉินกลางทาง เราไม่เคยคุยกันเลย พอเจอกันฉันเลยทำเพียงพนมมือไหว้ พี่เขาคงรู้ว่าฉันกำลังจะไปไหนเลยเดินนำไปเงียบๆ พอมาถึงโซนวอ.ก่อนเข้าไปด้านในเขาก็เอ่ยบางอย่าง

"ไอ้คุณบอกให้รอก่อน อย่าเพิ่งกลับ"

"เอ่อ รอทำไมเหรอคะ"

"ก็รอมันก่อนแล้วถามมันเอง" เขาตะโกนตอบแล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอน

พี่เฉินคนนี้ท่าทางนักเลงสุดในแก๊งเลยมั้ง ขนาดคุยกับผู้หญิงยังไม่มีความนุ่มนวล

ฉันเลิกสนใจแล้วรีบทำงาน ตบตีอยู่กับเครื่องดูดฝุ่นตลอดเพราะพอฉันเดินไปทางไหนมันก็ตามมาเหมือนแกล้งกัน ผ่านไปครึ่งชั่วโมงภายนอกรวมถึงห้องน้ำเสร็จสิ้น เหลือเพียงห้องนอน พี่เฉินใช้งานอยู่คงปัดตกไปไม่ต้องทำ

"เสร็จแล้ว แต่พี่คุณยังไม่มาเลย"

แกร๊ก! พอบ่นถึงประตูก็ถูกเปิด พี่คุณเดินเข้ามาแล้วเลี้ยวไปเปิดตู้เย็นก่อน เอาน้ำที่ถือมาด้วยใส่ในนั้นแล้วหันมายื่นแก้วน้ำแดงให้ฉัน

"ของแอลเหรอคะ"

"พี่ไม่ดื่มน้ำหวาน"

"ไม่ดื่มแล้วจะซื้อมาทำไมล่ะคะ"

"ของแอล"

นั่นคือคำตอบ ไม่รับเดี๋ยวก็ทำดุอีก ฉันรับแต่ไม่คิดดื่มเพราะเผื่อในน้ำมียาบางอย่าง เป็นวิธีป้องกันตัวเองอย่างหนึ่งที่พอจะคิดได้

"งานเสร็จแล้วค่ะ พี่ให้แอลรอทำไมเหรอคะ"

"เดี๋ยวไปส่ง พอดีทางผ่าน"

คงเพราะฉันเอียงคอทำหน้าสงสัยว่าพี่คุณจะไปส่งทำไมเขาเลยเฉลยให้

"อ๋อ ไม่เป็นไรเลยค่ะ แอลยังไม่กลับอะพาร์ตเม้นต์"

"จะไปไหน ก็ไปส่งได้"

ไม่เพียงเอ่ยอย่างมีน้ำใจ เขายังเข้ามากอบกุมข้อมือของฉัน ปฏิกิริยาตอบสนองคือการกระตุกข้อมือทันที ฉันขืนการเดินตามมองเขาหวาดระแวงและไม่เข้าใจ

"ก็รู้ไว้ว่าไม่เคยบริการใครแบบนี้"

ประโยคมีนัยยะทำหัวใจของฉันเต้นตึกตัก แรงที่ขืนมันหายไปดื้อๆ เหลือเพียงข้อมือที่อ่อนแอถลาตามการจับจูงออกมาจากโซนวอ.จนมาถึงรถคันสีดำที่เคยเฉี่ยวชนฉันจนเกิดแผล พี่คุณบริการเปิดประตูให้ ดันศีรษะของฉันที่เอ๋อๆ มึนๆ เข้ามานั่งในรถ ตั้งสติได้อีกทีก็ตอนพี่คุณนั่งประจำที่คนขับแล้วเอี้ยวตัวมาดึงเข็มขัดนิรภัยคาดให้

จังหวะนี้ฉันได้กลิ่นตัวพี่คุณ หอมมาก แม้จะมีกลิ่นบุหรี่จางๆ แทรกซึม แต่ทุกอย่างก็ผสมรวมให้เขามีเสน่ห์มากถึงมากที่สุด

"จะไปไหนก็บอกมา"

รถเคลื่อนตัวออกมาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์แล้ว ฉันคงต้องเลยตามเลย มีคนไปส่งก็ดี แอร์เย็น ประหยัดค่ารถด้วย

"ไปสยามค่ะ"

"ไปเดินเที่ยว?" ช่องเสียงของพี่คุณดูเบาบางลงจากปกติที่เคยคุยกัน แต่ใบหน้ายังคงดุเหมือนเดิมเป๊ะๆ

"ไปทำงานพาร์ทไทม์ค่ะ"

"ที่ทำอยู่โซนวอ.ยังไม่พอ"

"ก็คงพอแหละ แต่เวลายังมี แรงยังเหลือ แอลเลยไม่อยากทิ้ง"

"ขี้งกนะเรา"

แวบหนึ่งเหมือนฉันได้ยินเสียงหัวเราะ แอบใจกระตุกไปชั่วขณะเพราะกำลังตกใจว่าเสียงหัวเราะนั่นของพี่คุณหรือเสียงของผีในรถ แต่น่าจะของพี่คุณนั่นแหละเพราะหลังจากนั้นเขาก็หันมายกยิ้มมุมปากให้ฉัน

เอ็นดูความขี้งกของฉันเหรอ

"เขาเรียกว่าคนขยันค่ะ" ฉันต่อประโยคนั้น

แต่แล้วก็สะดุ้ง อาการช็อกเข้าครอบงำเมื่อมือใหญ่ของเขาวางแนบศีรษะของฉันแล้วยีเส้นผมเบาๆ คล้ายกับเอ็นดู

เฮ้ย! เขาไม่รู้หรือไงว่าอย่าไปทำแบบนี้กับใครส่งๆ เพราะมันจะทำให้อีกฝ่ายคิดไกล อย่างตอนนี้ฉันก็เริ่มจะคล้อยตามเพื่อนแล้วว่าพี่คุณอาจจะมาหลงเสน่ห์ฉันจริงๆ

"เอาไว้วันหลังจะหอบรางวัลมาให้คนขยัน"

เขาเก่งนะที่พูดและแสดงออกแบบนั้นโดยที่ใบหน้ายังนิ่งและติดดุ

แต่คนที่ไม่เก่งคือฉันเอง... ทำไมหัวใจเต้นแรงขนาดนี้ ทำไมรู้สึกหวั่นไหวนิดๆ เหมือนจะใจง่ายยังไงก็ไม่รู้

เพราะไอ้สัมผัสอ่อนโยนเมื่อครู่.. ที่ฉันไม่เคยได้รับจากใครเลย