โดนใจผู้

พี่คุณไม่เพียงขับรถมาส่ง แต่เขาเดินเคียงคู่กับฉันมาถึงลานกว้างของสยามสแควร์ บอกเหตุผลแค่ว่า 'อยากมาส่ง' หรือความจริงฉันควรถามเขาตรงๆ ว่าจีบฉันหรือเปล่าไปเลยดี ฉันจะได้ทำตัวถูก

แต่คิดว่าไม่ถามดีกว่า เกิดเขาไม่ได้คิดจีบ แต่ดันเป็นคนมีน้ำใจจริงๆ ฉันจะหน้าแหกเอา

"ขอบคุณพี่นะคะ" สองมือเล็กพนมไหว้อย่างควรทำ แถมยิ้มนิดๆ ให้ด้วยอย่างจริงใจ

"เสร็จกี่โมง" เวลานี้เขาสวมใส่เพียงเสื้อนักศึกษาสีขาวแขนสั้น ไม่ได้สวมเสื้อช็อปทับเพราะอยู่นอกสถาบันศึกษา พี่คุณลุคไหนก็เท่ห์มาก

"น่าจะสองทุ่ม อ่ะๆ พี่ไม่ต้องรอนะคะ แอลเกรงใจ"

"แค่ถาม"

นั่นไง!! บอกแล้วว่าอย่าออกตัวแรง

"ดีแล้วค่ะที่แค่ถาม เจอกันวันจันทร์นะคะ"

ฉันโบกมือลาเบาๆ แล้วสาวเท้าตรงดิ่งไปหาพี่มุกที่ยืนอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าแฟชั่นแบรนด์หนึ่ง พอเดินมาถึงพี่มุก ฉันก็หันกลับไปมองพี่คุณอีกครั้ง เขาหายไปจากตรงนั้นแล้ว ค่อยโล่งใจหน่อย

"มีผู้ชายมาส่งเหรอ" พี่มุกแซวฉันทันที

"ติดรถรุ่นพี่ที่มอมาเฉยๆ ค่ะ ประหยัดค่ารถขามาและประหยัดเวลา เก็บกินหวานๆ"

"ขี้งกจนขนลุก" พี่มุกเบะปากใส่กับความขี้งกของฉัน จากนั้นฉันก็รับใบปลิวโฆษณาลดราคาเสื้อผ้าของแบรนด์หนึ่งมาแจก

แจกไปแจกมาดันเจอเข้ากับส้มเพื่อนสมัยเรียนมัธยมปลายโดยบังเอิญ ฉันกับพี่มุกเลยขอให้ส้มรอก่อน เสร็จงานแล้วจะไปกินส้มตำด้วยกัน

[คุณ Part]

รถเก๋งสีดำเคลื่อนตัวเข้ามาในซอยลมฤดี 4 เหมือนเฉกเช่นทุกวันและจอดที่หน้าร้านไก่ทอดอีกเช่นเคย

ระหว่างยืนรอไก่ทอด ผมมองไปยังอะพาร์ตเม้นต์แปดชั้นด้านข้าง คาดเดาว่าแอลลี่น่าจะอยู่ตึกนี้จากข้อมูลที่รับรู้มา บังเอิญมากที่เธออยู่ไม่ไกลจากสถานที่ที่ผมอยู่ ได้ไก่ทอดมาสี่ชิ้นผมก็ขับรถเลยจากจุดนี้ไปอีกหนึ่งกิโลเมตร เลี้ยวรถเข้าไปจอดในอู่ซ่อมรถของไอ้จอมพล เพียงเปิดประตูรถ เจ้าของบ้านก็กระโจนใส่ขาทันที

"พ่อพวกมึงนี่มันใช้ไม่ได้"

ผมบ่นพึมพำระหว่างวางถุงไก่ทอดไร้กระดูกลงบนพื้น ให้ไอ้กลิ้งกับไอ้แก้ว สุนัขพันธ์ุบางแก้วสองตัวจัดการกันเอาเอง เสร็จภารกิจเหมือนทุกวันก็เดินเข้ามายังอู่ซ่อมรถที่มีรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์จอดเรียงกันอยู่สี่คัน ไอ้จอมพลกำลังใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดถูเบาะคันหนึ่งอยู่

"ไง ได้ข่าวว่าไปส่งสาว"

มันเงยหน้ามายิ้ม หากพูดถึงสาวควรจะเป็นมันมากกว่าที่ได้รับคำถามนี้ ไอ้เวรนี่เจ้าชู้กินเสียงดังกินโจ่งแจ้งจนคนอื่นเขารู้ถึงกึ๋นกันหมด

"ส่งแล้ว"

ผมตอบสั้นๆ จุดบุหรี่สูบแล้วย่อตัวนั่งลงห่างจากรถพวกนั้นหลายเมตร

"มึงชอบน้องแอลลี่เหรอวะ กูไม่อยากจะเชื่อ"

"ก็เรื่องของมึง"

"อย่าทำเฉไฉ กูเพื่อนมึงมาตั้งกี่ปี ไอ้เฉินยังรู้ว่ามึงไม่อินห่าอะไรกับความรัก แปลกตั้งแต่มึงใจดีให้น้องเขาเข้าห้องน้ำแล้ว หน้าอย่างมึงไล่ไปฉี่ในป่าโน้น"

มันแม่งก็รู้จักผมดีเกิ๊น ข้อเสียของคนที่คบหามานานและสนิทกันมาก ไอ้เฉินกับไอ้ไผ่ก็ด้วย พวกเราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมศึกษา ย่อมรู้ทุกเรื่องของกันและกัน

"อย่าเสือกเรื่องกูนัก ไปบอกอธิการให้ใครมาพ่นยุงด้านหลังหน่อยเถอะว่ะ ยุงเยอะฉิบ"

"ยุงเยอะก็หน้าที่กู"

มันตบมือลงบนเบาะสองครั้ง

"คันนี้อย่างแจ่ม เอาไว้เองโคตรคุ้ม ขี่พ่วงสาวอย่างเท่ห์"

มันยิ้มและยักคิ้วกระตุ้นให้ผมสนใจรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์สีดำเมี่ยมสภาพดี หากจำไม่ผิดน่าจะรับจำนำมาแค่สองหมื่นบาทจากพวกร้อนเงินติดการพนัน มองแวบเดียวผมก็ตัดสินใจได้

"ของดี กูดีล"

"มันต้องงี้ สาวติดมึงหนึบแน่"

ผมก็หวังไว้แบบนั้น

คุยธุระเสร็จก็ขับรถลึกเข้ามาในซอยอีกนิดจนถึงคอนโดมิเนียม ผมอาศัยอยู่คนเดียวที่นี่มาตั้งแต่เรียนมัธยมปีที่หกและหากมองจากตรงระเบียงไปทางฝั่งขวา จะเห็นว่าด้านล่างมีบ้านหลังใหญ่กินพื้นที่หลายสิบไร่ตั้งตระหง่านอยู่หนึ่งหลัง ผมมองไกลๆ เห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ในสวนจึงหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาคนนั้น

[ว่าไง ตาดีมองเห็นพี่อีกแล้วเหรอ]

"ยุงเยอะ เข้าบ้านได้แล้วมั้ง"

[ขอสูดอากาศนิด คาร่ากำลังวิ่งเล่นสนุกด้วย]

"มีความสุขเลยล่ะสิครับ"

[หมายถึงคาร่าหรือพี่ล่ะ]

"ทั้งคู่ครับ"

[ก็มีความสุขแล้วไง คุณไม่ต้องห่วงเลย]

"ดีแล้วครับ ผมยินดีด้วย"

[พูดจาแปลกๆ นะ พี่วางก่อน วิ่งตามคาร่าไม่ทันแล้ว]

คนในสายวางไป ผมก็จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกมวน มองผู้หญิงสองคนวิ่งไล่จับกันด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะเลือนหายไปง่ายๆ เหมือนไม่เคยมีมัน

[คุณ End]

พวกเราสามคนย้ายมาร้านส้มตำใต้สะพานลอย สั่งอาหารมากินกันเต็มโต๊ะเพื่อเป็นการฉลองที่ได้วนกลับมาเจอส้มอีกครั้งหลังจากแยกย้ายกันไปเรียนคนละมหาวิทยาลัย

"อัปเดตว่าฉันมีแฟนแล้วจ้า" ส้มแบสองมือออกด้านข้าง ยิ้มหวานเกทับฉันกับพี่มุก "คนมันสวยอ่า พอเข้าเรียนปุ๊บก็มีหนุ่มมาจีบปั๊บ"

"กูไม่น่ามากินกับมันเลย" พี่มุกพึมพำบ่น "ฉันเรียนมาสามปียังไม่มีผัว แกนี่ใช้กีคุ้มจริงๆ"

"ยังไม่คุ้มเลย เพิ่งจะเริ่มใช้ แล้วแกล่ะแอล.. ใช้กีอ่ะยัง"

ฉันเงยหน้าจากส้มตำปลาร้าพยักหน้าหงึกๆ

"ใช้ฉี่อ่ะคุ้มเลย"

"ทำมาเป็นพูด วันนี้มีผู้มาส่งมันด้วย สูงยาวเข่าดี หล่อมากนึกว่าดารา"

"จริงเหรอ แฟนแกเหรอ"

"อย่าไปเชื่อพี่มุก ก็บอกว่ารุ่นพี่" และฉันก็จะไม่มีวันเล่าให้ฟังด้วยว่าอะไรเป็นอะไร ไม่อยากหน้าแหกซ้ำๆ

"เขามาจีบแกเหรอ"

"ไม่เลย แค่ทางผ่าน ฉันเลยหน้าด้านขอติดรถมาเพราะประหยัดไปได้ตั้งสี่สิบบาท"

"พี่มุก.. มันแค่ขี้งกแหละ"

ส้มเลิกสนใจแล้วหยิบมือถือมาเปิดบางอย่างให้ดู

"อยากอวดอ่ะ นี่ๆ"

หน้าจอถูกสาดไปให้พี่มุกดูก่อน ก่อนจะเคลื่อนมาหยุดตรงหน้าฉัน

"พี่สิงห์ พี่ชายฉันเขาไปอยู่เกาหลี ได้แฟนอย่างจึ้งเลย"

ภาพชายหญิงคู่หนึ่งปรากฏอยู่ในหน้าจอ ฉันมองภาพผู้หญิงก่อนแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับส้ม จากนั้นก็มองภาพผู้ชาย ริมฝีปากค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา ฉันจดจำได้เขาคือพี่สิงห์พี่ชายส้มที่อดีตเคยให้ฉันติดรถกลับบ้านด้วยทุกวัน

"อิจฉาความสวยพี่สะใภ้เหรอยะ" พี่มุกแซว

"เปล่าค่ะพี่มุก แต่แค่ขอจองเบ้าหน้าเอาไว้ มีเงินบินไปศัลยกรรมเมื่อไหร่จะเอาไปเป็นเรฟให้หมอทำ"

ฉันส่ายหน้ากับความบ้าของเพื่อน จะว่าไปก็เพิ่งผ่านมาไม่กี่เดือนที่เราแยกกัน ส้มยังเหมือนเดิมเรื่องความสนุกสนานในชีวิต ส่วนฉันเลเวลความงกมีมากขึ้น