หล่อกระแทกตา

[ไปซุ่มซ่ามที่ไหนมา]

เสียงของพี่มุกลอยออกมาจากสมาร์ทโฟนที่ฉันวางทิ้งเอาไว้บนเตียงนอน ฉันชะโงกหน้าจากในห้องน้ำออกมาตะโกนตอบ

"ในมอน่ะสิ แอลหลบรถที่ขับมาไม่ทัน สะดุดล้มนิดหนึ่ง"

[เซ่อซ่าไม่เปลี่ยนเลยนะแอล]

ฉันยู่จมูกใส่คนว่า รีบล้างมือแล้วเดินขากะเผลกออกจากห้องน้ำมานั่งบนเตียงนอน ก้มมองดูแผลถลอกที่มีอยู่นิดเดียวตรงหัวเข่าซึ่งมันกำลังสร้างความเจ็บปวดให้ฉันอยู่ตอนนี้

[เจ็บขาแล้วยังจะรับงานนี้ไหม]

"ไม่น่าไหว อีกสองวันคงหายดี"

[งั้นแคนเซิลแกนะ เดินสะดวกเมื่อไหร่โทรมาบอกแล้วกัน]

"โอเช"

สายถูกตัดไปฉันก็หยิบมือถือขึ้นมากดดูงานที่พี่มุกส่งมาให้ดูก่อนหน้านี้แล้วเพิ่งจะแคนเซิลไปหมาดๆ

'งานถือป้ายเชิญชวนเข้างานแฟร์ 8 ชั่วโมง 700 บาท'

"น่าเสียดายจัง ได้ตั้ง 700 แหนะ"

ฉันมองดูแผลที่หัวเข่าอีกครั้ง เมื่อวานตอนกำลังเดินออกจากมหาวิทยาลัย มีรถเก๋งขับมาด้วยความเร็ว ฉันกับเพื่อนรีบกระโดดขึ้นไปบนฟุตบาทหลบรถคันนั้น ถิงถิงกับแครอทไม่เป็นไร แต่ฉันดันสะดุดขอบฟุตบาทเสียได้ จากจะไปกินขนมอร่อยๆ ที่คาเฟ่ ดันต้องเปลี่ยนแผนกลับห้อง เจ็บตัวไม่พอ แถมยังต้องเสียงานที่บันดาลเงินเก็บให้ฉันไปอีกด้วย

นั่งมองหน้าจอมือถือตาละห้อยอยู่หลายนาทีก็ส่งสติ๊กเกอร์หน้าเศร้าตอบกลับพี่มุก เธอคือรุ่นพี่ที่เรียนโรงเรียนมัธยมศึกษามาด้วยกัน สมัยนั้นฉันกับเธอเป็นเชียร์ลีดเดอร์ของโรงเรียนจึงสนิทสนมกัน แม้จะแยกย้ายกันแล้วแต่ยังคงพูดคุยกันอยู่โดยเฉพาะเรื่องงาน

กินยาแก้ปวดพร้อมยาแก้อักเสบไปฉันก็หลับ ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเย็นเพราะตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ห้าโมง ฉันลากสังขารตัวเองลงมายังชั้นล่าง ด้านหน้าอะพาร์ตเม้นต์ราคาถูกนี้มีร้านน้ำเต้าหู้เปิดขายอยู่ ลูกค้าประจำคือฉันที่ชอบกินปาท่องโก๋สอดไส้นมข้นหวานมากถึงมากที่สุด

"น้ำหนึ่ง ปาสามเหมือนเดิมจ้า"

"หัวเข่าไปโดนอะไรมานังหนู" ป้าคนขายชี้นิ้วมายังหัวเข่าที่ฉันป้ายยาเบตาดีนสีเหลืองมาเต็มพื่นที่

"หกล้มน่ะจ้ะป้า"

"ต๊าย! ดีแล้วนะที่เป็นตรงหัวเข่าเนี่ย ถ้าเป็นที่ใบหน้าล่ะเสียดายแย่เลย"

ฉันพยักหน้าหงึกหงึกเห็นด้วย ดีนะที่เพื่อนพยุงแขนทันก็เลยไม่ได้เอาใบหน้าลงจูบพื้น นึกถึงรถคันนั้นก็น่าโมโห ถนนในมหาวิทยาลัยแท้ๆ ขับเหมือนถนนเป็นของตัวเอง อยากจะเห็นหน้าคนขับจริงๆ เลยเชียว

ฟิ้ว!

"อ๊ะ!" กำลังยืนรอเพลินๆ กลับต้องสะดุ้งเพราะมีรถขับผ่านฉิวไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว อีกนิดจะเฉี่ยวชนฉัน ฉันมองตามท้ายรถคันนั้นดวงตาเขม็ง รู้สึกคุ้นแสนคุ้นเหลือเกิน

"รถคันเมื่อวานเหรอ"

รถเก๋งสีดำยี่ห้อ BMW จอดนิ่งอยู่ด้านหน้าร้านขายไก่ทอดชื่อดังที่อยู่ข้างกัน ที่จดจำได้ว่าเป็นรถคันเดียวกันกับเมื่อวานก็เพราะทะเบียนรถที่ฉันเห็นแวบๆ ว่าเป็นเลขตองแปด

"กำลังอยากเห็นหน้าอยู่พอดีเลย" ฉันยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางนักเลง จ้องมองคนขับที่ลงมาจากรถ เห็นเพียงด้านหลังก็พูดได้เลยว่าทรงดี.. มาก

สูงยาวเข่าดีหัวไหล่กว้าง ผิวขาวสะอาดดูเป็นลูกผู้ดีมีเงิน

"หันหน้ามาหน่อยสิ"

เหมือนสั่งอะไรก็ได้อย่างนั้นเพราะตอนนี้เขาหันหน้ามาทางนี้แล้ว

"จุ๊ๆๆๆ หล่อแจ่มว้าวเลย"

เครื่องหน้าของเขาครบครันยิ่งกว่าดาราดังๆ เสียอีก ดวงตาคมเฉี่ยวติดจะหยิ่งนั้นน่าหลงใหล จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเข้ารูปนั้นจูบผู้หญิงมากี่คนแล้วนะ สันกรามคมกริบไร้ชั้นไขมันพาหัวใจของฉันเต้นตึกตักเลย

เอ๊ะ! ทำไมหน้าคุ้นๆ จังเลยแหะ

"ได้แล้วหนู แหม! มองขนาดนั้น สเปคเหรอ"

ป้าคนขายแซวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ฉันเหล่ตามองไปทางเขาอีกครั้ง หยิบปาท่องโก๋สอดไส้นมข้นหวานขึ้นมากิน พึมพำตอบไปด้วย

"ก็น่าเอามาลองจิ้มนมกินดูเหมือนกัน อยากรู้ว่าจะอร่อยสู้ปาท่องโก๋จิ้มนมข้นหวานไหม"