งานเสริม

สองวันหัวเข่าที่ตึงๆ ก็หายเจ็บ ทิ้งรอยแผลตอกย้ำให้ฉันระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้ เย็นนี้หลังจากเรียนเสร็จก็ติดรถแครอทมาที่ห้างสรรพสินค้าแถวปิ่นเกล้า ฉันแยกกับเพื่อนที่หน้าคลินิกเสริมความงาม แครอทเป็นสายรักสวยรักงามแบบตัวมัม ชอบทำที่สุดคือการเลเซอร์ขนตามจุดต่างๆ ส่วนฉันเงินจะกินพอมี เงินจะไปทำแบบนั้นก็เสียดายเลยนานๆ ครั้งถึงจะไปเยือน

พี่มุกยืนรอฉันอยู่ด้านหน้างานมอเตอร์โชว์ชั้นสาม นอกจากเป็นธุระจัดหางานให้น้องคนนั้นคนนี้เธอยังรับงานพริตตี้เอ็มซี วันนี้พี่มุกของฉันจึงสวยสะดุดตาด้วยชุดเดรสรัดรูปสีดำสั้นเสมอหูสวมใส่รองเท้าบูธสีเดียวกัน

"เป็นไงแอล ดีขึ้นแล้วแน่นะ"

"สบายมาก ยืนอีกสองชั่วโมงก็ยังได้ค่ะ"

ฉันทำท่าวิ่งเหยาะๆ โชว์ ทั้งที่ความจริงโคตรเจ็บแผล แต่ฉันจะอดทนเพื่อเงินห้าร้อยบาทค่าแรงในวันนี้

"อย่ามางอแงเชียว ฉันตีตูดแกแน่"

เธอชี้หน้าแกมหยอกแล้วพาฉันไปรับงานจากทางผู้จัดงานนี้ ใบปลิวนับพันใบถูกฉันแจกจ่ายให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาหมดภายในสองชั่วโมง รับเงินแล้วก็รับงานบางอย่างจากพี่มุกต่อ

"ฝากไปให้น้องพี่หน่อยนะ ไม่ค่อยได้เจอกัน ดีนะแกเรียนอยู่ที่นั่น"

"ผู้ชายเหรอ"

"แหงสิ เป็นผู้หญิงพี่ไม่ให้เรียนวิศวะหรอก"

"คอนแทคนี้จบงานยังใช้ได้ใช่ป่ะ"

"อีแอล! สกิลแกอัปเหรอ หรือมหาลัยมันสอนความแรดแกด้วย"

"แร๊ง! หวงน้องก็บอกมาตรงๆ"

ฉันแอบมองดูของที่อยู่ในถุงหูหิ้วสีขาวในมือ มันคือกระเป๋าเป้สะพายหลังสีดำ

"ส่งถึงมือแล้วจะไลน์บอกนะคะ"

"อ่ะ.. ค่าส่งของ" พี่มุกยื่นแบงค์ร้อยมาให้ แต่ถูกฉันผลักคืน

"ส่งฟรีค่า"

"ไม่รับเองนะยะ ไปๆ เจอกันงานหน้า"

โบกมือลาพี่มุก ฉันก็โทรบอกแครอทว่ากลับแล้ว ยัยนั่นทำสวยเสร็จไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้วล่ะ ป่านนี้นอนตีพุงอยู่ที่บ้านแล้วมั้ง

ฉันเลยต้องรีบกลับบ้างเพื่อมาซื้อน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ โชคดีที่มาทันก่อนป้าเก็บร้านเลยได้มากินฟรีๆ เพราะเหลือก้นหม้อพอดี น่าเสียดายที่ปาท่องโก๋มันหมด

อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็มานั่งทำแผล มันยังเป็นสะเก็ดสีน้ำตาล พอโดนน้ำจึงแสบเอาเรื่องแล้วทำท่าจะเป็นแผลสดขึ้นมาอีกหน ฉันเลยรีบทำแผลกินยาแก้อักเสบแล้วหลับทันที ก่อนนอนก่นบ่นไอ้คนหล่อที่ขับรถไม่ได้เรื่องจนพาฉันเจ็บตัว

อีกวันฉันมามหาวิทยาลัยก่อนเวลาเพราะตั้งใจไปตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ก่อน ฉันโทรหาน้องชายของพี่มุกแล้ว เขาบอกให้ฉันยืนรออยู่หน้าศาลาในสวนข้างตัวตึกห้านาที ครบตามกำหนดเวลาผู้ชายตัวเล็กผิวขาวสวมใส่เสื้อช็อปสีแดงก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

"ขอบคุณครับ รบกวนแย่เลย" เขาเป็นคนหน้าติ๋มๆ แต่รอยยิ้มแพรวพราวขั้นสุด

นี่สินะ เด็กวิศวะที่จริงใจซิกเนเจอร์ของมหาวิทยาลัยตามที่ยัยแครอทบอก

"ไม่รบกวนเลยค่ะ กับพี่มุกก็สนิทกัน"

เขาพยักหน้าแล้วยกมือถือที่ส่งเสียงร้องแนบหู ผงกหัวให้ฉันเป็นการขอบคุณอีกครั้งแล้ววิ่งเหยาะๆ กลับไปทางเดิม เสร็จสิ้นภารกิจฉันก็จะกลับไปยังตึกอักษรศาสตร์บ้าง

แต่คิดว่าเกิดปัญหานะ.. ฉันปวดฉี่มากเลย ยืนบิดรอน้องชายของพี่มุกมาตั้งนาน หากเดินอีกสิบก้าวฉันคงได้ฉี่ราดแน่

ฉันหันมองซ้ายมองขวา น่าจะขอเจ้าถิ่นเข้าห้องน้ำก่อน รายนั้นก็ไม่รู้ว่ารีบร้อนไปไหน

"นั่น.."

แต่แล้วก็มองเห็นสิ่งปลูกสร้างหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งเพิ่งเดินหายเข้าไปในนั้นด้วย

เจอแล้ว.. ห้องน้ำของฉัน