ฉ. เฉินคิดถึง

ขนมปังปิ้งหน้าเนยนมพร้อมเสิร์ฟ เหมยลี่ออกมานั่งกินมัน เอามันจิ้มโอวัลติน กินเหมือนเด็กที่กำลังเตรียมตัวไปโรงเรียน

"เหมยก็กำลังไปเรียนนี่ไง เดี๋ยวจะไปกินปาโก๋จิ้มนมต่อด้วยค่ะ"

"แล้วจะกินไหว?"

"เหมยกระเพาะใหญ่ค่ะ"

"อือ จิ๋มก็ใหญ่"

แค้กๆๆ เหมยลี่ถึงกับไอโครกครากรีบยกโอวัลตินขึ้นกระดกก่อนจะทำตาโตใส่เขา

"พูดอะไรเนี่ย"

"พูดจริง ไม่ภูมิใจ?"

"ก็น่าภูมิใจ ถ้าเฮียไม่พูดตอนกิน"

ขนมปังทั้งหมดถูกยัดใส่ปากเพราะเวลาเหลือน้อยเต็มที

"ดีนะเนี่ยที่ไม่ต้องกลับไปเอาของที่ห้อง เดี๋ยวเหมยไปเลยนะคะ"

เฉินเก็บรวบของทั้งหมดไปวางในซิงค์ล้างจาน เดินตามหลังเหมยลี่มาหน้าประตูห้อง ย่อตัวนั่งสวมใส่รองเท้าผ้าใบให้อย่างเบามือ

เหมยลี่ขบกัดริมฝีปาก หัวใจเต้นตึกตัก

วันแรกดูแลดีขนาดนี้ พรุ่งนี้เธอจะถูกดูแลแบบนี้ไหม อยากรู้จัง ฉะนั้นพรุ่งนี้เธอก็ต้องอยู่กับเขาต่อ

พอออกมาจากห้องมือเล็กก็เข้าไปอยู่ในอุ้งมือใหญ่ จับจูงกันลงมาชั้นล่าง มีรถแท็กซี่มาจอดพอดี เหมยลี่เลยปล่อยมือแล้วโบกมือลา

"เหมยไปนะคะ"

แต่กลับไม่มีการตอบรับนอกจากการมองเฉยๆ เหมยลี่ดึงมือนั้นมาเกาหัวแก้เก้อแล้วขึ้นรถแท็กซี่ ทว่าก้นกลับถูกฟาดตามหลังให้ขยับไปนั่งชิดอีกฝั่ง เฉินตามเธอเข้ามานั่งด้วย

"เฮีย! ขึ้นมาทำไมคะ"

"ไปส่งเหมยไง"

แล้วเขาก็หันไปบอกพิกัดคนขับ ก่อนหันมาสบตาเธออีกครั้ง

"ถึงแล้วเหมยก็ลง เฮียไม่ลง ไม่มีคนเห็นมั้ง"

"ที่แท้ก็อยากมาส่ง"

เพราะตอนนั้นเธอเบรคเอาไว้เพราะกลัวมีคนเห็น เขาก็ยังหาวิธีจนได้

เฮียเฉินคนนักเลงก็น่ารักนะเนี่ย

เหมยลี่คว้าท่อนแขนหนามากอดแล้วเอนตัวซบ ในเมื่อเขาพยายามทำหน้าที่ดูแลเธอ เธอก็ควรจะทำตัวให้เหมือนกิ๊กที่ชวนให้หัวใจซูซ่า

นั่งไปนั่งมาดันหลับ จากซบกลายเป็นถูกโอบกอดแนบหน้าอก เฉินเคาะหน้าผากมนด้วยนิ้วชี้เบาๆ นอนตั้งหลายชั่วโมงก็ยังง่วง

"ตอนพี่หนุ่มๆ ก็งี้แหละน้อง รักกันหวานแหวว"

เฉินสบตากับคนขับแท็กซี่ผ่านกระจกรอฟังต่อ

"แต่เลิกไปแล้ว มันไปมีผัวใหม่"

แล้วพูดเพื่อ? เฉินถอนหายใจแล้วเบือนหน้าหนี

"แค่อยากเตือนไว้ ดูแลดีไม่ได้หมายความว่าเขาจะรัก ความรักมันซับซ้อน เอากันเช้าเย็น นอนกอดทุกคืน เขายังบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันเลย เฮ้อ! ชีวิตมันเศร้า"

ให้หยุดพูดต้องจ่ายกี่บาทวะ กูซึ้งจนจะร้องไห้อยู่แล้ว

แต่ดีที่ถึงจุดหมายปลายทางก่อน เฉินจึงรีบปลุกเหมยลี่

"เหมย ถึงแล้ว"

มือใหญ่จับปลายคางมนเขย่าเบาๆ คนหลับปรือตายกมือขึ้นมาขยี้ดวงตา

"หลับเฉยเลย"

"เย็นนี้เฮียมารับ"

"ด้วยรถแท็กซี่เหรอคะ ลำบากแย่"

"เดี๋ยวเฮียขับรถไปรับที่คอนโดเหมยก็ได้ ไปเก็บของที่ต้องใช้เอาไว้"

"ใกล้จมูกเฮียคุณเกิ๊น"

"ไอ้คุณมันไม่ว่างหรอก มันตามหวงน้องแอลลี่อยู่"

เหมยลี่พยักหน้าอย่างจำนน ก่อนลงจากรถก็ถูกดึงรั้งเอาไว้อีก

"ไลน์หาเฮียบ่อยๆ"

"ทำไมต้องไลน์บ่อยๆ คะ"

"อืม.. ไลน์มาบ่อยๆ เถอะ"

มือนั้นปล่อยแขนเรียวเป็นอิสระ เหมยลี่จึงลงจากรถมาแบบงุนงง มายืนอยู่หน้าร้านน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋แล้วมองตามท้ายรถแท็กซี่ไป พยายามคิดตามว่าทำไมต้องไลน์บ่อยๆ

"ลืมของไว้บนรถเหรอ"

ลูกตาลมาหยุดยืนด้านข้างมองตามสายตาของเหมยลี่

"เปล่า แกมานานยัง"

"เพิ่งเดินมาจากทางนู้น"

"แสดงว่าไม่เห็น"

"เห็นอะไรเหรอ"

เหมยลี่ชะงัก คิดหาคำพูดใหม่

"เห็นวิชชี่"

"วิชบอกว่าท้องเสีย อาจจะไม่มา ไม่รู้ไปกินอะไรมา"

"ก็คงกินของดีนั่นแหละ เข้ามอโทรหาหน่อยแล้วกัน"

สองสาวควงกันเข้ามานั่งกินปาท่องโก๋คู่กับชานมโบราณในร้าน ระหว่างนี้เหมยลี่ก็นั่งนึกถึงสิ่งที่เฉินบอก

'ไลน์บ่อยๆ'

ทำไมถึงต้องทำแบบนั้น

"ตาล ทำไมคนเป็นกิ๊กกันถึงต้องไลน์หาบ่อยๆ เหรอ"

"แกถามทำไม มีกิ๊กเหรอ"

"ป๊าว! พอดีดูซี่รี่ส์จีนมาแล้วพระเอกให้นางเอกทำแบบนั้นไงเลยสงสัย"

"ก็คงคิดถึงล่ะมั้ง"

คิดถึงเหรอ.. เป็นไปได้เหรอ

"หรือไม่ก็ให้รู้ว่าเขาสำคัญหรือพิเศษอะไรแบบนั้น"

"ข้อหลังเป็นไปได้ เข้าใจแล้วล่ะ"

เหมยลี่หยิบปาท่องโก๋ใส่ปาก อีกมือหนึ่งหยิบมือถือขึ้นมาไถเล่น แต่เหมือนจะมีอะไรแปลกไปนะ

แอปพลิเคชั่นเดทหายไปไหน เลื่อนหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอจนมั่นใจว่ามันถูกลบทิ้ง

เรื่องของเรื่องเธอไม่ได้ลบ แถมยังมีเบอร์โทรที่ไม่เคยเห็นซึ่งถูกบันทึกว่า 'ฉ.Exo'

กรี๊ด! เธอมีเบอร์โทร ฉ.วง Exo นักร้องเกาหลีตั้งแต่เมื่อไหร่

เหมยลี่เข้าไปดูในไลน์ต่อ มีไลน์ของเฉินโผล่มาเป็นรายการโปรดด้วย กดไปต่อที่คลังภาพ

อันนี้หนักเลย มีรูปเธอตอนหลับแล้วมีนิ้วของใครบางคนดันจมูกขึ้นให้เหมือนหมู

ไอ้เฮียเฉิน!!

"เหมย! แกเป็นอะไร ทำไมอยู่ดีๆ ก็เหมือนโกรธ"

"เปล่า แค่ไปเห็นคลิปคนตีหมาน่ะ"

เธอเก็บมือถือลง ไม่มีหมาที่ไหนถูกตี แต่มีคนถูกเธอตีจนร้องเหมือนหมาแน่ๆ

ฮัดชิ้ว! เฉินจามอยู่บนรถแท็กซี่ก่อนจะหยิบเงินจ่ายแล้วลงจากรถมาจามอีกครั้ง

เจอะเจอกับจอมพลที่เพิ่งขับรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์มาจอดหน้าบริษัทพอดี

"แนวไหนวะ ถึงนั่งรถแท็กซี่มา"

"แนวเพื่อนมึงนั่นแหละ ฮัดชิ้ว!"

เฉินจามอีกหนแล้วยกนิ้วชี้มาถูปลายจมูก

ใครนินทาวะ

"ฝุ่นเยอะจัด อยู่ข้างนอกใส่แมสหน่อยน่าจะดีต่อสุขภาพ เออ... เมื่อวานไอ้คุณมันถามว่ามึงเข้าไปมอทำไม มึงเข้าไปมอมาเหรอ"

ฉิบหาย! เฉินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หัวคิ้วขมวดชิด เมื่อวานเขาไปรับเหมยลี่แถวตึกบริหาร แฟนไอ้คุณก็เรียนบริหาร มันก็คงไปรอรับเหมือนกัน

"เข้าไปดูไอ้ฉัตรว่ามันทำโซนวอ.เละไปแค่ไหนแล้ว"

"เออ เข้าไปดูก็ดีว่ะ กูกลัวมันจะซ่าเหมือนพี่มัน"

จอมพลบุ้ยปากไปทางขวามือ มีกลุ่มพนักงานชายสามสี่คนเดินมา

ทุกคนจับจ้องมาที่เด็กฝึกงานสองคน วางมาด วางอำนาจด้วยวัยและความเป็นเจ้าถิ่น พอเดินมาถึงเฉิน คนหน้าสุดก็พ่นควันบุหรี่ออกมาใส่หน้าเขา

"เด็กฝึกงานปีนี้ไม่มีมารยาทเลยนะ พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไงน้อง"

"ครับ เคยแต่สั่งสอนว่าหมากัดให้กัดตอบ แต่ให้เลือกสถานที่หน่อย"

"พวกมึง เด็กมันปีนเกลียวว่ะ"

คนทั้งหมดจึงเดินกรูกันเข้ามาล้อมเด็กฝึกงานทั้งสองคน

"ระวังตัวไว้ให้ดี อยู่ให้รอดถึงฝึกงานจบนะพวกมึง"

หากไม่ใช่บริษัทตีนมหันตภัยคงได้ใช้งาน เฉินพร้อมบวกเสมอ เขาไม่เคยเกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น

"นึกว่าหนังเด็กช่างยกพวกตีกันเถอะว่ะ" จอมพลพูดตามหลังพนักงานพวกนั้น "อยู่แผนกไหนมันวะ กวนตีนฉิบหายเลย"

"แผนกไหนไม่รู้ แต่เดี๋ยวก็จะไม่มีแผนกอยู่แล้วล่ะว่ะ"

"เอาดีๆ"

"เก็บไว้ให้รกตีนทำเหี้ยอะไร"

เฉินส่ายหัวเหนื่อยหน่ายแล้วเข้ามาในตัวออฟฟิศ นึกว่าจะได้พักการการปะทะสักเทอม ไม่รู้ว่าหน้าตากวนส้นตีนเกินไปหรือไง